A smile from heaven

2008: Oogsten

Veel mensen om mij heen, ikzelf incluis, hebben 2007 ervaren als een 'zwaar' jaar. Zwaar in de zin van drukkend, alsof je innerlijk door een nauwe trechter heen moest, waarin veel ouwe rommel opgeruimd werd en bekende vertrouwde systemen en structuren afgelegd werden. Allerlei 'ouwe shit' waarvan je dacht dat je daarmee afgerekend had, kwam weer naar boven. Oude angsten, oude gewoonten staken ineens de kop weer op:  je kon er gemakkelijk van gedesillusioneerd raken, je teruggeworpen voelen. Ben ik dan niets opgeschoten al die tijd? Dit hadden we toch al gehad? 

Ik heb steeds gedacht: de laatste loodjes wegen het zwaarst. En al heel vaak heb ik ervaren dat iets waar je definitief mee gaat/wilt afreken, zich op het allerlaatst nog even op z'n sterkst doet gelden. 

Naarmate 2007 vorderde begon ik echt uit te zien naar het einde van dit jaar. Ik had het gevoel dat ik me  letterlijk door een geboortekanaal moest worstelen. Als ik naar mezelf en om me heen kijk - zowel prive als in mijn praktijk - is het geschenk van 2007: eigenliefde. De acceptatie van je zijn, de liefde voor wie jij bent. En dat is waar alles uit ontstaat. Een van mijn gidsen zei dit jaar tegen me: alle conflicten tussen mensen zijn terug te voeren op een gebrek aan eigenliefde. Dat is een waarheid als een koe. Met dit geschenk, deze nieuwe geboorte van onszelf, gaan we 2008 in. Een jaar waarin ik verwacht dat er veel gaat gebeuren, dat er veel mogelijk wordt, waarin nieuwe ruimtes ontstaan tot zijn en samenzijn, op een nieuwe manier. 

Nou kan ik zo'n gevoel hebben, maar het is altijd leuk als je iets leest dat dit bevestigt. Dat gebeurde toen ik het astrologisch jaarartikel van Manuela van der Knaap toegestuurd kreeg (dank Noor!). Heel hoopvol om te lezen!

2008

Tarieven m.i.v. 1 januari 2009

Je kunt kiezen uit 3 tarieven:

Particulier: als je het uit eigen zak betaalt. Zijn deze bedragen echt een struikelblok voor je, wil je dan contact met me opnemen? Dan kunnen we zien welke mouw we daaraan kunnen passen.
ZZP’er: als je een kleine zelfstandige bent en het af kunt trekken van de belasting.
Zakelijk: als je het kunt declareren bij je werkgever.

Eerste sessie:
Particulieren: € 125,-
ZZP’ers: € 150,- excl. BTW
Zakelijk: € 200,- excl. BTW

Vervolggesprekken - spirituele coaching (per half uur):
Particulieren: € 35,-
ZZP’ers: € 45,- excl. BTW
Zakelijk: € 50,- excl. BTW

Pure rijkdom

Ik lees de ervaringen die mensen met Leonne en hun gidsen hebben. Mijn bijdrage zit al een tijdje in de pen. Het lezen van de verhalen van anderen raakt en ontroert me. Net als mijn eigen ontmoeting met mijn gids, waar ik heel erg blij van werd. Het was me cadeau gedaan, een sessie bij Leonne.

Ik heb rondgelopen in het prachtige landschap van mijn ziel. Ik heb mijn gids ontmoet en we lachten ons allebei rot. Ik herkende hem meteen en mijn eerste gedachte was 'Ohhhh ben jíj het?!'. Ik heb oude zelven voorbij zien komen en een stukje geschiedenis heel gedetailleerd mogen aanschouwen. Dat stukje geschiedenis verklaart een heleboel over het heden.

Wat ik eraan overhoud is een enorme rust door de wetenschap dat mijn gids er is. Dat we afspraken hebben gemaakt en dat hij me helpt. Te weten welke opdracht ik mezelf gegeven heb toen ik hier deze keer kwam. En dat ik op de goede weg zit. Dat ik mag spelen en lachen en plezier maken, en dat ik zelf bepaal wie ik help.

Honderden puzzelstukjes vielen op hun plaats, die middag en telkens weer na die dag. Ik probeer hem af en toe op te zoeken en vaak lukt dat. Ik vind dat pure rijkdom.

De plek waar GOeD vandaan komt

Ik groeide op in een zeer gelukkig milieu. Een fijne buurt, leuke vriendjes en boven alles een geweldige vader en moeder. Een fijn afgestelde verdeling tussen de voornamelijk lichamelijke zorg van mijn moeder, en de geestelijke zorg van mijn vader. Met mijn zusjes zwermden wij, de vrouwen van het huis, om mijn vader heen. Hij was het cement tussen de vrouwelijke stekelrandjes. We bereikten de leeftijd waarbij de eerste werkelijke stapjes naar zelfstandigheid werden gezet. Echt op jezelf wonen en je eigen boontjes doppen. Werken, studeren en genoeg sociale bezigheden. Ondertussen altijd de zekerheid van het vangnet van thuis. Wetende dat altijd weer de vlucht naar huis mogelijk is, mocht er iets mis gaan. Daar de verzorging (lichamelijk en geestelijk) mogen ontvangen waarmee ik mezelf erg gelukkig prijsde.

Plotseling kwam er een donkere wolk boven dit plaatje te hangen. Mijn vader kon niet meer eten. Onderzoek wees uit dat het hier om slokdarmkanker ging. Vanaf die dag sloegen wij noodgedwongen een onbekende en onzekere weg in. In de eerste plaats de onzekerheid in de periode van de onderzoeken, gevolgd door de angst van een levensbedreigende operatie en daarna het verlammende verdriet door de uitzaaiingen. Het gezin implodeerde. Niet langer waren mijn ouders de verzorgers van de kinderen, maar mijn zusjes en ik moesten buiten de zorg voor onszelf, in één klap ook de zorg voor mijn ouders dragen. Ditmaal de lichamelijke verzorging van mijn vader en de geestelijke zorg voor mijn moeder, als een soort surrogaat-echtgenootjes. Met de kanker, de medicijnen en het aftakelen veranderde mijn vader van een charismatische onbreekbare man in een koppige eigenwijze kleuter waarvan wij de billen moesten afvegen. Hartverscheurend wreed is het, iemand waarvan je zo veelhoudt, ondraaglijk te zien lijden. De medici kunnen zeggen wat ze willen, maar pijnbestrijding loopt altijd achter op de pijn.. Gedesillusioneerd hebben wij uiteindelijk afscheid moeten nemen.

Na zijn dood bleef een gebroken gezin achter. Een gezin waarvan de leden nooit echt hadden geleerd direct met elkaar om te gaan. Daarnaast ging ik enorm twijfelen aan het belang van mijn technische studie. Ik moest me bezighouden met zaken die een poging deden de werkelijkheid te beschrijven, maar hier nooit werkelijk in slagen. Was deze technische wereld wel waar het werkelijk om draaide? Hoe om te gaan met mijn gebroken moedertje en het verlies van mijn vader; mijn god. Mijn hele leven geschipperd tussen 'Zijn' Goed en Kwaad maar plotseling eigen keuzes moeten maken over alle aspecten van het leven.

Op zoek naar mijn eigen keuzes en het gemis van reflectie, na heel wat omzwervingen bij Leonne uit gekomen. Inmiddels had ik al een heel aantal dingen geprobeerd om meer duidelijkheid/rust te krijgen, en was hierbij uiteraard ook meerdere keren op mijn snufferd gegaan. Verwachtingen liet ik hoog oplopen, om vervolgens onbevredigd naar huis te keren, met maximaal een korte rush van energie. Bij Leonne had ik geen verwachtingen. Had meer zoiets van: niet geschoten altijd mis. Ik kwam bij haar via een vriendin van mijn vader en zij was werkelijk goed te spreken over haar, wat mij overhaalde eens te gaan kijken.

Bij Leonne aangekomen het maar gewoon over me heen laten komen, me proberen over te geven aan de situatie en gebeurtenissen zoals ze zijn. En misschien juist doordat ik geen verwachtingspatroon had, kon ik me ook daadwerkelijk overgeven aan het onbekende. Een deel van de controle opgeven en vertrouwen hebben in het goede verloop. En wat het heeft opgeleverd...! Wat er feitelijk bij Leonne gebeurde kan ik moeilijk omschrijven. In de eerste plaats omdat woorden tekort schieten en in de tweede plaats omdat het te kwetsbaar voor me is, te dicht bij mijn hart ligt om hier te omschrijven. Wel kan ik duidelijk aangegeven wat het me heeft opgeleverd.

Met Leonne heb ik een plekje in mijn hart ontdekt waar 'GOeD' vandaan komt. Antwoord gekregen op zo veel vragen. Mijn belevenissen in een ander perspectief leren zien.

In de eerste plaats heeft de reis die Leonne mij heeft laten maken het deurtje naar het verdriet over de dood van mijn vader en de rouwverwerking die hierbij zit op een kier gezet. Ik kon even naar binnen gluren en heb vervolgens vol vertrouwen deze deur durven openen, die ik zo lang krampachtig gesloten wilde houden. Zo kon ik voordat ik bij Leonne was geweest werkelijk geen positief puntje aan de lijdensweg van mijn pa ontdekken. Mijn gids heeft me via Leonne laten weten dat dit ook als zegen gezien kan worden. Hiermee heb ik gezien dat ook hij menselijk was. Niet 'slechts' de God die ik in hem zag. Ik zag de menselijke kanten die hij ook had, welke ik nooit wilde zien.

Ook heeft deze ervaring mij in laten zien hoe een bepaalde situatie vanuit verschillende perspectieven kan worden gezien. Hoe mijn persoonlijke eigenschappen vanuit een ander perspectief er uit kunnen zien. Hierdoor kan ik mijn leven en mijn eigen persoonlijkheid beter accepteren zoals het is nu en kan hier dus ook een stuk efficiënter, effectiever, positiever mee omgaan.

Ik vind het nog steeds raar hoeveel mij werkelijk duidelijk werd in één uurtje reizen met Leonne. Ik heb talloze uren met anderen (familie, vrienden, psychologen, therapeuten, etc, etc) gepraat. Je gaat dan over het algemeen van buiten naar binnen. Situatie schetsen, analyseren, eigen inbreng, achterliggende gedachte, hoe te veranderen etc. Bij de echte kern kom je zelden aan, aangezien deze niet in woorden te vatten is, daar hebben alle zintuigen mee te maken. Leonne kreeg op de één of andere manier al mijn zintuigen actief, van binnenuit zijn bepaalde knoppen om gegaan, en dat heeft invloed op mijn persoonlijkheid en de beslissingen die ik nu in het dagelijks leven maak.

Ik heb mijn belangrijkste les van dit moment geleerd: ik kan eigen beslissingen nemen. Tuurlijk zijn er mensen die me dat gezegd hebben, maar dat is nog wat anders dan beleven wat het werkelijk is zelf een beslissing te nemen. Ik heb geleerd dat woorden niet kunnen vangen waar het werkelijk om gaat. Dat je kan proberen zo goed mogelijk naar anderen te luisteren, maar dat het goede, als je goed luistert, vanzelf uit jezelf omhoog komt. Het gaat om de intuïtie, daarop te vertrouwen, je gids de aandacht en het respect te geven die deze verdient. Ik kan mezelf respecteren zonder arrogant of onderdanig te zijn, ik heb mijn kracht leren in te zetten voor datgeen wat belangrijk is, en zo veel lessen meer.

Dus Leonne, bij deze nogmaals verschikkelijk bedankt dat je je jouw gave metmij wilde delen. Je hebt me veel gegeven!

Wereld open gegaan

Mijn reis met Léonne was heel bijzonder. Ik voelde mij zo op mijn gemak en ook veranderde de boodschap die ik kreeg mijn hele leven. Ik voelde mij licht en blij en alles leek - en lijkt voor een groot deel nog steeds - zo makkelijk. Er is een wereld voor mij open gegaan.

De boodschap, dat mijn vader niet mijn biologische vader is, heeft mij alleen maar goed gedaan en maakt mij blij. Ik heb mij altijd al afgevraagd hoe ik nu uit deze twee mensen zou kunnen voortkomen... Op de een of andere manier hunkerde ik naar de erkenning en waardering van mijn vader. In de loop van de jaren ging het wel steeds beter en voelde ik mij redelijk vrijgevochten, maar toch was ik altijd een beetje bang voor wat er ging gebeuren als wij bij elkaar kwamen. Sinds ik bij jou ben geweest is dit over. Er is geen vechten, ergeren of wat dan ook meer, maar rust en zekerheid. Wat een verademing! Mijn vader reageert nu ook anders op mij en laat mij veel meer zijn.

Graag kom ik nog een keer om mijn gids nog beter te leren kennen. Op onze reis speelde mijn overleden oma een grotere rol dan mijn gids. Zij was mij al bekend, hoewel ik haar in dit leven niet gekend heb. Als ik wil krijg ik meestal wel contact met haar. Mijn gids Janosch is mij nog niet zo bekend en moelijk om mee in contact te komen.

Nederlandse vrouwen zijn schaapachtig

Misschien heb je het interview met Heleen Mees gelezen, donderdag 5 juli in NRC, waarin ze zegt dat Nederlandse vrouwen schaapachtig zijn, omdat ze geen volwaardige carriere nastreven maar liever voor hun kinderen zorgen. André schreef een reactie op zijn weblog, waarop Heleen weer reageerde en vice versa. Op een gegeven moment ben ik me er ook mee gaan bemoeien. Wonderlijk om weer eens te ervaren hoe verschillend mensen in het leven staan.

Levensthema's

Lieve Léonne,
Ik wil graag ingaan op je vraag over het delen van ervaringen. Wat me nu even afschrikt zijn de heel persoonlijke en precieze beschrijvingen van de sessie-ervaringen die ik zie verschijnen op je weblog. Als geboren-onzeker denk ik dan: o jee, dat heb ik allemaal niet zo meegemaakt; lang niet zo precies, en al helemaal niet zo mooi, zo etherisch en diep-spiritueel. Daar kan ik nooit tegenop... (ik denk blijkbaar dat ik ergens tegenop moet -'leermoment!'). Het maakt me blijkbaar onzeker over mijn eigen ervaring.

En toch, ik heb ook wat te vertellen, wil graag iets delen. Want mijn sessie bij jou heeft me heel veel opgeleverd. Daar werd ik me een paar dagen geleden weer eens bewust van toen ik een grote stapel aantekeningen, belevenissen, tekeningen, kortom levenservaringen aan het doorspitten en uitsorteren was. Alles van de afgelopen tien jaar ging weer door mijn handen. Dat noem ik opruimen, maar misschien is verwerken en een plek geven een betere omschrijving.

Ik kwam in die grote stapel met gedoe en plezier, ruzie en passie, liefdesbetuigingen en hartgrondige verwensingen ook een schetsblok tegen. Handzaam, A5 formaat, met een spiraal. Het dateert van ruim vier jaar geleden: 'voorjaar (mei) 2003' staat voorin. Inderdaad, van net na mijn eerste sessie bij jou. Op de openingsbladzij staat: 'Voor mij, om te onthouden'. Op de volgende bladzij een opgaande zon, en op de bladzij erna: 'Ik hoef niet alles op mezelf te betrekken, het gaat niet altijd overmij..!'

En zo voort, zestig tekenblaadjes volgeschreven, met kleurpotloden ­ grote letters, vol beweging. Over bij mezelf blijven, oprecht zijn, weten wat ik wil, en dat ook doen, aanpassen, boosheid (op een ander of op mezelf?), door het donker naar het licht, geweld, eenzaamheid, intimiteit, samenzijn, verbonden voelen, het moment (hier&nu) als doorgang naar de eeuwigheid, genieten, hormonen, meegaan op de stroom, leren ontvangen, geven, openstaan, schoonheid, wakker zijn, helder van geest...

En over uithoudingsvermogen, anderen laten, mijn eigen verhaal vertellen, en anderen het hunne, ervaringen delen, anderen laten meebeleven, de diepte van mijn innerlijke wereld, durven benoemen hoe ik me echt voel, aanvaarden van het donker, een stralende lach, echte hartelijkheid, niet praten maar doen, tot m'n recht komen, aanwezig zijn, opgaan in het moment, betrokken zijn, aandacht geven, aanvaarden, me aanvaard voelen, er mogen zijn, opgaan in de ander en tegelijkertijd bij mezelf zijn...

Kortom, allemaal thema's waar ik mee worstelde, toen... en nu nog steeds. Fijn, zul je misschien denken, maar wat ben je er dan mee opgeschoten? Heel veel! Dit zijn namelijk mijn thema's. En ik besef: ik ben niet de enige met deze worstelingen. Maar het zijn wel mijn hoogstpersoonlijke worstelingen. Dit zijn de zaken waar ik mee bezig ben, mijn hele leven al, en waarschijnlijk de rest van mijn leven. En stapje voor stapje kom ik er verder mee. Beetje bij beetje verover ik mezelf. Langzaam maar zeker.

Wat mijn sessie bij jou me heeft gebracht is bewustzijn. Over hoe ik in dit leven wil staan, wat ik achter me wil laten, waar ik me van wil bevrijden. Leven in vrijheid, autonoom en soeverein. Nooit meer slachtoffer zijn, me bewust zijn van mijn eigen waarde. Mezelf in vrijheid verbinden met anderen, er zijn voor anderen en daarin bij mezelf blijven. Leren delen, leren me echt te verbinden, eerst met mezelf, dan met de ander. 'Hartelijk, hoopvol, heel' zijn de laatste woorden in het schetsblok, geschreven over een opgaande zon.

Dat is inderdaad wat ik graag wil zijn: hartelijk, hoopvol, heel ­ nog steeds. Diezelfde woorden zijn ook van toepassing op onze sessie van vier jaar geleden. En op jou. Want dankzij jouw liefdevolle aanpak en oprechte betrokkenheid kon ik in een laag van mezelf komen die ik niet kende. Vandaaruit, in die gemoedstoestand kon ik het schetsblok vol kleuren en schrijven met inzichten, voornemens en besluiten. Positief, constructief, aktief. Ik vond een nieuwe toon, en boorde een creatieve bron aan. Dankjewel!

Reis terug naar huis

De reden dat ik naar Léonne ga is dat ik me, ondanks mijn gezin, zo vaak alleen voel, vanwege het feit dat ik met mijn familie (moeder en zussen) gebroken heb. En iemand had me eens verteld dat je nooit alleen bent, omdat je gids altijd bij je is. Daar wilde ik wel meer van weten.

Ik sta, samen met Léonne en haar gids Juria boven aan een stenen draaitrap, klaar om de reis te gaan maken. We lopen de ingesleten grijze stenen treetjes af, linksom naar beneden tot we aan een houten kloosterpoort komen, waarvan ik de sloten los zie hangen. Léonne vraagt me de poort te openen en haar te vertellen waar we dan terecht komen. Eerst zie ik wolken onder me die na korte tijd optrekken. Dan zie ik een berglandschap om me heen. We staan op het gras en boven me zie ik bomen. Het is er heel stil. Beneden zie ik een bergbeekje stromen, het is prachtig jadegroen water, langs een weggetje. Léonne stelt voor daar naartoe te gaan.

Dan laat Léonne weten dat Juria vraagt goed om me heen te kijken, want er is iemand naar mij toe gekomen. Links in het licht zie ik een gestalte opdoemen. Léonne stelt me een aantal vragen over hoe diegene eruit ziet en ik vertel dat het een man is, ongeveer even groot als ik. Slank en stijl haar. Juria vraagt of zij de gestalte dichterbij mag halen. Daar komt - met een zachte zoef als in een science fictionfilm - de gestalte recht voor me. Ze vraagt of ik hem ken en plotseling weet ik dat het Paul is, mijn broer, die lang geleden een einde aan zijn leven maakte. Een golf van verdriet overspoelt me en Léonne zegt heel liefdevol dat dit tijd was, want zegt ze, ook hoorbaar geroerd, wat heb jij hém gemist. We omhelzen elkaar en de tranen blijven over mijn wangen stromen. "Pak elkaar maar eens stevig vast." Het gebeurt in stilte en het is goed.

Ik vertel heel verbaasd dat ik nooit geweten heb dat hij zo dichtbij mij was. Léonne vertelt heel rustig dat dat wel zo is geweest en dat hij er altijd al was, want, jij bent zijn speciale zus. Golven van emoties blijven komen en we nemen daar ook de tijd voor. Léonne vraagt of ik iets wil zeggen of vragen, maar dat hoeft niet. Ik ben al blij dat hij er weer is. We blijven in een stevige omhelzing en als dat goed en genoeg is laat Juria weten dat Paul iemand heeft meegebracht.

Ik zie weer een gestalte in het licht en weet dat ook dit een man is. Juria vraagt weer of zij de gestalte dichterbij mag halen - zoef - en ik kan ook hem beschrijven. Het is Simon, mijn andere broer, die een jaar daarvoor uit het leven is gestapt, en weer is daar een golf van verdriet die mij overspoelt. Ik kan niet stoppen en dat hoeft ook niet. Léonne pakt me vast, veegt wat tranen weg en zegt geroerd dat ook hij al die tijd bij me was en ook dat ik ook hèm zo had gemist. Wat een vertrouwd gevoel, dit weerzien en wat warm! Léonne vertelt dat Simon wat op afstand blijft en dat voel/zie ik ook, want zo is Simon. Hij is gewoon stil en bescheiden, zeg ik, en zo verschrikkelijk lief. Hij hoeft niet zo nodig op de voorgrond, zegt Léonne. Wat een tranen... Paul staat al die tijd rechts dicht naast me, zijn arm over mijn schouder geslagen en wat voelt dat ontzettend vertrouwd! Ik besef hoe vreselijk ik dit gemist heb. Links van me staat Simon, en dat is goed. Léonne zegt dat Paul me voorlopig stevig vast wil houden. We moeten er samen om lachen.

Juria zegt dan dat er nog iemand is meegekomen. Het is weer een man, en wie dit is vermoed ik inmiddels al wel... Dit is mijn vader, hij is een jaar na mijn broers overleden. Ook hij komt dichterbij en het voelt aan als gepaste afstand. Hij staat voor me, Paul rechts van me met zijn hand op mijn schouder en Simon, een klein stukje naar links. Zij hebben alles geweten en hebben mij 'bezig gezien' hier op aarde. Zo af en toe vraagt Léonne 'een momentje' om daarna iets te zeggen of te vragen via Juria. Juria zegt dat mijn vader mij wil laten weten dat hij mijn denken méér heeft beïnvloedt dan zijn bedoeling eigenlijk was... Léonne vraagt me of ik het begrijp als hij dit zegt. Ik moet ook hier erg om huilen en zeg dat ik het begrijp. "Zeg maar dat ik dàt nu begrijp, ik weet wat hij bedoeld, het is o.k."

Want wat heeft hij verschrikkelijke moeite gehad met Don, mijn partner. Wat was 'die gozer' niet goed genoeg voor mij en wat heb ik daar verschrikkelijk verdriet om gehad. Wat heeft hij Don daarmee diep gekwetst, echt tot op de bodem van zijn ziel. Wat heeft onze verkeringstijd gezorgd voor ontzettend veel spanningen en wat waren Don en ik gelukkig als wij samen waren, twee jonge avonturiers die elkaar eindelijk hadden gevonden... Het was, wat een therapeute ooit tegen mij zei 'om schizofreen van te worden.' We hebben een hele periode stiekeme verkering gehad waarmee ik zo'n moeite had; ik loog tegen mijn ouders... Als gevoelens tè pijnlijk zijn is het 'logisch' dat je in je denken schiet, maar de wereld ziet er vanuit het hoofd toch anders uit dan vanuit het hart... Daarom begrijp ik wat mijn vader bedoelt nu zó goed!

Juria vertelt dat mijn vader iemand heeft meegebracht. Dit is een vrouw, weet ik. Ze is wat mollig, klein en met krulletjes. "En met pretoogjes..." vult Léonne aan. En, vertel ik, ze had ook veel humor. En daar is Oma. Compleet met grijsgeruitte pantoffeltjes, mijn 'Kniertje'. En háár ken ik nog heel goed... Ik ben verbaasd want ik was toch nog maar 6 toen zij overleed? Ik wist niet dat zij zo dichtbij mij stond. Léonne vertelt dat dit een hele wijze vrouw is die goed door de buitenkant kan kijken. En zij heeft jou heel goed gezien, hoor. Ik vertel over die keer dat zij door de stoel zakte. Ik schrok verschrikkelijk en dacht dat zij huilde. In werkelijkheid kwam zij, met haar benen in de lucht, niet meer bij van het lachen. Zij was zo'n echte ouderwetse volkse oma. Haar huis rook naar het petroliumstelletje in dat mini-keukentje van haar, twee hoog achter, waar ze s zomers op straat in het zonnetje op het 'stoepie' zat. Ze is al die tijd bij je geweest, vertelt Léonne me. Ik voel me zo gelukkig en Léonne zegt dan dat ik nog wel dacht mijn familie kwijt te zijn... Nou, het is een gezellige volle boel daar en Léonne ziet iedereen staan stralen. Wat zijn we allemaal blij met dit weerzien.

Dan zegt Léonne dat Paul me iets wil zeggen. Ik moet weer huilen en denk dat dit te veel is maar wil het toch eigenlijk wel graag horen... Hij wil je zeggen dat hij ontzèttend trots is op jou... Hij wil je ook zeggen dat hij jou zo ongelóóflijk sterk vindt, want, laat hij weten: "Jij hebt gedaan wat wij niet konden." Ik kan nu voelen dat dat zo is. Ineens zie ik mezelf door de jaren heen dóórgaan, met al het zware verdriet wat er eigenlijk niet mocht zijn. Zó lang... zó eenzaam... met zóveel pijn...Er is ineens weldadige warmte, liefde en vooral veel begrip van hun kant! Door mijn emoties heen zeg ik dat ik nog steeds niet weet waaròm... zijn dood... die van Simon... en Léonne zegt dat Juria haar hoofd schudt en zegt: "Dat is niet aan de orde, het gaat nu om jou. Maar Paul's opmerking is duidelijk: daar waar jij doorgegaan bent, konden zij het niet aan in het leven..." Ik huil zoals ik nooit eerder deed en het is goed, het verdriet mag er eindelijk zijn.

Juria vraagt of zij mijn gids erbij mag halen, want die wil zich nu graag kenbaar maken aan mij. Verlangend kijk ik weer en zie recht voor me, door stralend licht, een gestalte opdoemen met een blauw-achtige mantel, tenger van postuur en lang, golvend blond haar, blauwe ogen en een oneindig liefdevol gezicht. Juria vraagt of zij dichterbij mag komen en zoef, daar is ze, het is onmiskenbaar een Ze. Als zij dichterbij is vraagt Léonne of ik de eerste letter van haar naam wil spellen en tot mijn verbazing spel ik M.A.R.I.A... Off all names...! Ze ziet er echt uit als het Mariabeeld in de kerk. En ik had de kerk nog wel afgezworen! Het wordt mij nu heel duidelijk dat zij los van 'de Kerk' staat... Ze voelt heel vertrouwd, als mijn 'Oermoeder.'

Zij blijft op gepaste afstand en ziet op ons toe. Ze laat weten zó blij voor mij te zijn ons weer bij elkaar te zien en dat het tijd was hiervoor. Dan stelt zij voor met elkaar naar een plaats te gaan waar ik me heel erg thuis voel. We zijn er eigenlijk al want daar zie ik 'mijn chalet' staan. Prachtige omgeving aan een bergmeer met kristalhelder water. We gaan er met zijn allen naartoe, Maria, Paul, Simon, Pa, Oma, Léonne, Juria en ik. Dìt is nog eens thuiskomen!!! En wat is dat lang geleden. Léonne vraagt me het huis te omschrijven, dat is niet zo moeilijk. Ik huppel rond in de kamer en richt hem in een seconde in, makkelijk natuurlijk, want het is er al lang. Het is het chaletje in Zwitserland, waar ik met Don ooit samen een heerlijke vakantie doorbracht. Geruite gordijntjes, dekbedden hangen uit de ramen. Geraniums over de balkons en het is er lekker schoon en opgeruimd. Buiten schijnt de zon dat het een lieve lust is! En wat is het uitzicht adembenemend. Ik voel me er helemaal thuis. Ik sleep Léonne mee door het hele chalet en ben uitbundig als een kind. Kijk, dit is MIJN HUIS!

Iedereen schuift aan tafel op het overdekte balkon en Oma komt dicht naast me zitten en pakt mijn handen vast. We zijn allemaal klaar om 'een feestje' te gaan vieren en het is prachtig en veilig zo. Léonne verteld dat dit mijn innerlijk landschap is, mijn zielenlandschap, waar ik altijd naartoe kan gaan, elke dag wanneer ik maar wil, zij zullen er dan voor jou zijn. Zij zullen natuurlijk weer verder gaan maar zolang jij ze nodig hebt zullen zij bij jou blijven om jouw vragen te beantwoorden.

Juria geeft door dat Maria een voorstel doet. "Een momentje," zegt Léonne, om lachend door te gaan met "Maria wil jou een probeervoorstel doen" waar ik erg om moet lachen want ik weet wat zij daarmee bedoelt! Het probeervoorstel is om elke dag ruimte en tijd vrij te maken om naar deze plaats terug te keren om daar bij mijn familie te zijn. Paul geeft het woordje muziek door, en ik denk meteen aan zijn gitaarspel met Angie van de Stones, waar hij urenlang op oefende, tot vervelens toe. Vraag hem eens dat voor jou te spelen, zegt Léonne; wat een goed idee! "Soms zullen zij er allemaal zijn en dan weer een van hen, maar weet dat zij er zullen zijn als jij ze nodig hebt. Misschien zul je er ook wel eens alleen zijn." Ik weet dan meteen dat ik me dan niet 'alleen' zal voelen daar.

Léonne stelt dan voor weer terug te gaan naar de poort waar wij met zijn drieën waren gekomen. Afscheid is niet nodig, wij 'faden' als het ware weg, naar de poort en vervolgens naar de tien grijze treetjes en gaan weer naar boven. Ik heb tijd nodig om weer hier terug te komen. De wereld ziet er ineens anders uit; zo licht. Léonne schenkt thee in en we zijn allebei onder de indruk.

In de periode na deze sessie ben ik vooral bezig al het oude verdriet en alle oude pijn los te huilen en dat voelt enorm goed! Het mag er nu pas zijn. En ik hoef niet eens naar het chaletje te gaan, er gaat constant licht aan in mijn achterhoofd!
Een jaar later kan ik zeggen dat de transformatie, die bij Léonne een vlucht nam, gestaag doorgaat. Ik ben, om zo te zeggen, spiritueel aardig aan het 'uitdijen' en dat voelt ontzettend goed! Ook 2 jaar later gaat het proces dat op is gang gekomen nog altijd door. Eerst was er de enorme climax waarna er meer rust kwam en er veel moois kon gebeuren. Zo heb ik inmiddels weer contact met mijn moeder. Ik kan niet anders dan zeggen dat dit tot in de ziel voelbaar en goed is. En nu, ruim 4 jaar later, gaat het uitstekend met me. De weg is boeiend en brengt me op de meest onverwachte mooie plaatsen. Eenzaamheid en diep verdriet zijn sinds de sessie niet meer voorgekomen. Ik voel me heel gelukkig hier en nu rond te mogen wandelen op deze wereld![de namen van de personen in dit stuk zijn gefingeerd

Praktijkervaringen: woordje vooraf

Elke keer als er iemand bij mij in de praktijk komt, gaat het anders. Ik weet van te voren niet hoe het zal lopen en wat er zal gebeuren, want dat bepalen de gidsen. Soms is het een regressie naar een vorig leven, soms iets uit de vroege kindertijd, dan weer een ontmoeting met overledenen, het ontdekken van voornemens of het actief maken van meegenomen gaven. Maar wat er ook gebeurt, het is altijd ontroerend, indrukwekkend en to-the-point.

André, mijn man, heeft al een paar keer gezegd: 'moet je ze niet eens opschrijven, want alleen al aan die verhalen kunnen anderen veel hebben,' maar dat wil ik niet, want het zijn niet mijn verhalen (bovendien vergeet ik ook alles weer als de sessie voorbij is). En mensen vragen of zij hun verhaal op willen schrijven durfde ik eigenlijk niet, want het is zo persoonlijk. En ik wil niet dat ze zich verplicht voelen, want ik weet hoe dankbaar de meesten zijn.

Totdat vorige week iemand uit zichzelf aanbood dit te doen, een verslag schrijven voor op het blog. Dat verhaal staat hieronder. En nu zij dat gedaan heeft, merk ik hoe blij ik ermee ben. En ik niet alleen: de gidsen staan erover te juichen en te springen. Want hierdoor wordt een glimps van hun werk zichtbaar.

Hieronder dus de eerste van, hoop ik, meer ervaringen die op het blog komen.

Ik wil er graag nog een ding over zeggen: elk mens gaat anders door zo'n sessie heen, want elk mens zit anders in elkaar en neemt anders waar. De een ziet, de ander hoort, weer een ander weet en de volgende voelt. Soms neemt iemand glashelder alles zelf waar, een andere keer zit iets zo diep weggestopt dat dat niet lukt. Daarnaast zijn er dingen die zo goed als niet waar te nemen zijn door jezelf, bijvoorbeeld als het om grotere karmische ontwikkelingslijnen gaat. Ik wil dit graag benoemen, omdat ik wel eens merk dat het al of niet zelf waarnemen gekoppeld wordt aan 'hoe ver je bent in je ontwikkeling.' Daar heeft het dus niks mee te maken. Afgezien van het feit dat je sommige dingen  gewoon niet waar kunt nemen van jezelf, kan het ook zo zijn dat je sommige vermogens wel ontwikkeld, maar niet meegenomen hebt naar dit leven (omdat je ze nu niet nodig hebt of ze je zelfs in de weg zouden zitten).

Misschien ben je ooit hier in de praktijk geweest en wil je er ook iets over vertellen. Dat hoeft niet perse een verslag van de sessie te zijn; het kan ook gaan over hoe het je daarna vergaan is of iets heel anders dat je graag wilt delen. Stuur me dan een mailtje of reageer op het blog. Daar zou ik echt blij mee zijn, want het maakt het nog zo onbekende gidswerk zichtbaar!

Eerste ontmoeting met mijn gids

Afgelopen vrijdag heb ik mijn eerste excursie gemaakt naar de zielenwereld. Eind juni heb ik een afspraak met Léonne in een prachtige en knusse wijk van Den Haag. Léonne woont in een sfeervolle straat in een mooi statig pand. We beklimmen twee trappen en Léonne brengt me in haar praktijkruimte. We drinken thee en ze vertelt me met de nodige humor over haar gidsenwerk en hoe het zover is gekomen. Er zit een lieve vrouw tegenover me, het is rustig en gezellig. Ik voel me gelijk thuis.

Léonne zal me begeleiden om kennis te maken met mijn 'gids'. Ik ben weinig spiritueel, maar al jaren weet ik dat iemand mij begeleidt. Ik weet dat hij mij het duwtje in de rug geeft waardoor ik soms beslissingen durf te nemen. Beslissingen die later uitstekend voor me blijken uit te pakken. Dat manifesteert zich in bijzondere ontmoeting, een sterk voorgevoel of een passage uit een inspirerend boek. Ik wil graag weten of deze gids mij iets wil vertellen. Daarnaast heb ik een vraag aan mijn gids: 'Hoe komt het toch dat mijn gevoel zo goed werkt voor anderen en dat ik er zo slecht mee om kan gaan voor mijzelf. Waarom weet ik voor mijzelf nooit wat ik wil, is alleen belangrijk voor mij wat anderen willen of vinden. Ik zoek naar zingeving, maar voel dat ik dan wel eerst mezelf moet leren kennen...'

Léonne stelt me voor om op reis te gaan. 'Neem maar plaats op het bed, ga lekker liggen en ontspan je maar.' Ik concentreer me op mijn buikademhaling en op verzoek van Léonne beeld ik me mijn lievelingslandschap in. Ik zie het niet direct, maar beetje bij beetje wordt het concreter. Het is lente, ik zie een blauwe lucht, er zijn veel bloemen. Het is vlak, maar we zijn wel op hoogte. Alsof we op een plateau zijn in Frankrijk of Italië. Uit haar opmerkingen blijkt dat Léonne het landschap ook ziet, we wisselen uit wat we allemaal zien en voelen. Ineens zeg ik: 'er is ook water, ik loop langs een riviertje, ik heb het gevoel dat ik ren, ik word helemaal blij!' Léonne beaamt dat. Snel daarna krijg ik het benauwd: 'er gebeurt iets!' Ik begin te huilen, het wordt donker/paars achter mijn ogen en ik zie niets meer. Léonne vertelt me dat dit precies is waar het om gaat, dat dit samenhangt met een gebeurtenis die ooit, in een vorige incarnatie op deze plek heeft plaatsgevonden. Ik heb het zo diep weggestopt dat Léonne mij moet helpen door te vertellen wat er is gebeurd.

Ze vertelt dat ze een meisje ziet lopen, met in haar hand een mandje. Ze is erop uit gestuurd om iets te halen en ze moet van haar moeder haar twee broertjes meenemen. 'Zie je dat ook?' Met wat verbeelding krijg ik het meisje en haar broertjes in beeld. Het valt me op dat de jongetjes heel klein zijn, een jaar of vier. Ze lijken wel even oud, misschien is het een tweeling? Terwijl ik me dat bedenk beschrijft Léonne exact hetzelfde: 'Ze zijn even groot, het zou wel een tweeling kunnen zijn'. Tijdens mijn 'reis' blijft mijn ratio op volle toeren draaien en probeert me af en toe aan het twijfelen te brengen. Ik vraag me af of ik de dingen niet gewoon inbeeld die Léonne me vertelt. Maar na de beschrijving van de tweeling, laat mijn ratio me weer een tijdje met rust! Léonne gaat verder met het verhaal, bij mij gebeurt er niets meer. Ze vertelt me voorzichtig dat de jochies vooruit rennen, ze rennen en rennen. De rivier is inmiddels een stuk lager, de kinderen lopen langs een soort afgrond. Ze zegt hoe de beentjes van de jongens niet meer kunnen stoppen terwijl het pad wel ophoudt... Ze stopt even en vraagt me of ik me kan voorstellen wat er is gebeurd. 'Heb je een idee wat er nu in dat meisje omgaat?' Ik word heel verdrietig en moet huilen. Alsof al het gevoel dat dat meisje heeft gehad in alle hevigheid bij mij binnenkomt: paniek, machteloosheid, angst om het te moeten vertellen, falen. 'Dat meisje is een stuk van jezelf, Alice. Ze heette Elisa. Elisa heeft het zichzelf nooit vergeven wat er op dat moment gebeurd is. Haar hele leven heeft ze met een levensgroot schuldgevoel rondgelopen, het heeft haar in de weg gestaan bij haar eigen ontwikkeling. Het verlies van haar broertjes heeft ze daardoor zelf niet eens met haar gevoel kunnen aanraken, laat staan verwerken. In de ogen van haar moeder heeft ze altijd het verwijt kunnen lezen. Haar moeder heeft nooit met Elisa over het voorval gesproken. Het verantwoordelijkheidsgevoel van het meisje heeft de overhand, ze vergeeft het zichzelf nooit. Haar hele leven heeft ze geprobeerd rampspoed te voorkomen en zorgt ze alleen nog maar voor anderen.'

Léonne ziet iemand staan, het is niet mijn gids. Het is de toenmalige moeder van Elisa. Ze stelt zich voor als Mireille en moet daar zelf om lachen: ze vindt het geen naam voor een rondborstige, stevige vrouw als ze is. Mireille vertelt me via Léonne dat ze er pas na haar overlijden achter is gekomen wat zij haar dochter heeft aangedaan. Ze is hier om dat goed te maken, om me te helpen de schade die aangericht is te helen. Ze vraagt me of ik het meisje in mijn hart wil sluiten, of ik haar wil troosten en verzorgen. Als ik haar zal koesteren en een plaats geef in mijn leven, start ik het helingsproces voor Elisa en voor mijzelf, dan wordt ik weer heel. Mireille belooft dat ze mij daarbij zal helpen en vraagt me bijna nederig of dat mag. Ze heeft zich voorgenomen pas weer verder te gaan met haar eigen zielengroei, als ze dit heeft gedaan. Ik krijg compassie voor deze vrouw en probeer nu ook haar te troosten en beterschap te beloven.

Dan komt mijn eigen gids in beeld. Hij heeft tot nu toe rustig gewacht en toegekeken. Léonne vraagt of ik hem kan zien en ze verklapt daarmee dat het een man is. Ik zie hem niet. Wil je weten hoe hij heet? Het lijkt me wel fijn hem bij zijn naam te kunnen noemen. Mijn gids heet Jeannot. Omdat ik hem niet in beeld krijg, helpt Léonne een handje: Is hij klein of groot? Is hij blond of donker? Heeft hij stijl of donker haar? Hoe oud is hij? Hoe het komt weet ik niet, maar met stelligheid kan ik op elke vraag antwoord geven. En zo ontstaat er een beeld van mijn gids. Jeannot herhaalt wat Mireille heeft gezegd en vertelt me hoe belangrijk het is dat ik Elisa verzorg. Als ik Elisa een plek in mijzelf kan geven, haar kan geven wat ze toen niet heeft gekregen, haar kan voelen, kan ik ook mezelf weer gaan voelen en ben ik niet meer alleen gericht op wat anderen voelen en nodig hebben, maar kan ik ook zelf weer ruimte in gaan nemen. ''Dan kan je ook voor jezelf gaan zorgen en ontdekken hoe mooi je bent: want Alice, je bent een prachtige vrouw!' Jeannot komt volgens Léonne heel dicht bij me staan, drukt zich tegen me aan. Er stroomt een warmte bij me binnen, van mijn tenen tot aan mijn kruin. Nu voel ik hem ineens! Hij belooft me dat hij altijd bij me is en me altijd zal helpen. Ik moet erop vertrouwen dat alles goed komt. Ik voel hem als het ware aan mijn twee polsen knijpen om de boodschap over te laten komen. Daar moet ik om lachen. Hij dringt zo aan op mijn vertrouwen, ik kan er niet om heen.

Voor mijn gevoel klaart het op in mijn hoofd, ik zie een lichtblauwe kleur en voel me lichter worden. Op de vraag of ik Jeannot zelf terug kan vinden, geeft hij me de tip om tijdens de sessie even terug te komen in de kamer van Leonne en dan weer mijn ogen te sluiten. Het lukt, ik ben gelijk weer bij hem terug. Met vertrouwen neem ik afscheid van Jeannot en doe mijn ogen weer open. Ik kom rustig bij en ben een hele bijzondere ervaring rijker. Ik moet het allemaal nog een plaats geven, maar het voelt zo vertrouwd! Ik neem ook afscheid van Léonne. Ze is een prachtmens. Naast Elisa, Mireille en Jeannot heeft zij een grote plaats in mijn hart ingenomen. Deze excursie zal ik niet snel vergeten!
Un grand merci, ook namens Jeannot!


Graag wil ik, Léonne, kort iets toevoegen over het proces dat hier plaatsvindt, omdat dat iets is wat bij vele mensen gebeurt of aan de hand is.
Door (tramatische) gebeurtenissen in ons zielenleven -­ dat kan dus zowel een gebeurtenis in een vorige incarnatie zijn als in ons huidige leven, bijv. in onze kindertijd -­ kapselen we als het ware delen van onszelf in. Dat doen we omdat deze delen (ervaringen) te veel pijn doen. Door ze 'in te zwachtelen' voelen we de pijn niet. Deze delen zijn dan niet geintegreerd, we kunnen daar met ons gevoel niet bij komen. In het geval van Alice is het stukje Elisa in haar als het ware ingepakt, waardoor ze niet in staat is haar eigen gevoelens en behoeften te voelen, maar alleen gericht is op de behoeften en noden van anderen. Door Elisa te troosten en te verzorgen, haar aandacht en ruimte te geven, kortom, haar alles te geven wat ze toen nodig had maar niet gekregen heeft, neemt ze dat deel van zichzelf weer tot zich, integreert dat in zichzelf, waarmee ze zichzelf weer heel maakt. Zo eenvoudig (maar niet makkelijk!) is het proces wat we 'heling' noemen.

Vrouwerpower

Aaaahhh, wat zijn er een hoop vrouwen bezig met een hoop mooie dingen!

Gisteren was ik bij de PassiePicknick, georganiseerd door Nelleke Griffioen van de PassiePraktijk. Doel: een aantal mooie vrouwen bijeen brengen die bezig zijn met 'hun ding' en te kijken wat we met elkaar kunnen. Daar gaan mooie dingen uitkomen, zoals de 'PassiePortal' (ga je later meer over horen, eerst nog verder met elkaar uitwerken).

Het lijkt een beetje op mijn 'empowerment groep': een groep zelfstandig werkende vrouwen, die ieder op een totaal verschillende manier bezig zijn anderen te helpen te onderzoeken wie ze zijn en wat ze hier komen doen. Voor mij is dat de essentie van Lichtwerk: licht werpen op de aardse ervaring.

We komen eens per maand bij elkaar om enerzijds onze eigen ontwikkeling te ondersteunen, en dat ondersteunt tegelijkertijd ons werk: anderen verder te helpen in het vinden van hun weg. En dat kan op allerlei manieren: cranio-sacraal, intervisie, familie-opstellingen, bio-resonantie, rouwverkeing, slachtofferhulp, gidswerk.... het is allemaal vertegenwoordigd in onze 'empowerment groep'.

De bedoeling is dat we op de een of andere manier een netwerk in het leven gaan roepen waar mensen - op een manier die uitgaat van vertrouwen, zuiverheid en de wil om een wereld te scheppen waarin iedereen tot zijn recht kan komen - geholpen kunnen worden om hun blokkades op te ruimen en te ontdekken wat 'hun ding' is, datgene waar ze gelukkig van worden en wat ze aan de wereld te bieden hebben (want dat blijkt in de praktijk hetzelfde te zijn).

Vrouwerpower... want er zijn ontzettend veel vrouwen die, meestal als zelfstandige, hun kwaliteiten en idealen inzetten om andere mensen verder te helpen. Meestal als ervaringsdeskundige, aangevuld met passende opleidingen.

Ik zie het zo: we hebben nu een lange periode (zeker 2000 jaar) achter de rug van patriarchaat. Daarvoor hadden we het matriarchaat. In deze tijd gaat het erom het mannelijke en het vrouwelijke te intergreren. Maar.... daarvoor moeten we het vrouwelijke eerst weer naar boven halen en afstoffen (het is alweer ff geleden). Als we elkaar kunnen ondersteunen om de vrouwelijke energie (het voelen) weer een plaats te geven in onze maatschappij, kunnen we gaan integreren met de mannelijke energie (het willen). En... het integreren van het voelen en het willen (de daadkracht) gaat via het hart. Niet te veel zwijmelen (zoals wij vrouwen weleens kunnen doen) maar ook niet keihard dwars over iedereen heen (zoals mannen kunnen doen).

Een mooi voorbeeld hiervan is het filmpje van Severm Suzuki, een meisje van 13 jaar, die (tijdens een vergadering van de VN) het talent heeft om onze mannenwereld toe te spreken en te raken op een manier die geladen is met vrouwelijke energie. Daar wordt je stil van... daar valt niets tegenin te brengen. Dat is voor mij de nieuwe wereld... de wereld waar we naartoe gaan.

Eerste Hulp Bij Angst: tegenwoordigheid van geest

Zondag waren Andre en ik in Groningen, op uitnodiging van het authenticiteitsnetwerk naar aanleiding van Andre’s boek. Op een bepaald moment ging het over angst en wat dat met je doet.

Als je ergens bang voor bent, vernauwt je bewustzijn. Door dat vernauwde bewustzijn kijk je als het ware door een koker naar datgene wat je zo bang maakt. Daar ben je helemaal op gefocust, door gevangen, je ziet niets anders. Daardoor ben je niet in staat om oplossingen en mogelijkheden te zien of te bedenken, want je hebt niet de tegenwoordigheid van geest om tegen jezelf te zeggen: he, er is meer dan dit… dat zie je eenvoudigweg niet. Je bent niet in staat zoiets te denken. Hoe kom je daar uit? Hoe kun je jezelf uit die koker krijgen?

Toen ik daar indertijd over nadacht (want ik was vroeger heel vaak bang) bedacht ik dat het iets simpels moest zijn, want tot een ingewikkelde, geestverruimende gedacht ben je op zo’n moment niet in staat. Ik ben eerst gaan kijken waaraan ik kon herkennen bij mezelf dat ik bang was. Dat is bij iedereen anders, ik voelde het vaak in mijn keel. Toen ben ik mezelf gaan conditioneren: zodra ik die keel voel, roep ik direct van binnen heel hard ‘HELP!’. Het effect daarvan is dat je uit de koker breekt, want door help te roepen herinner je jezelf eraan dat de wereld groter is dan de angst waar je in zit. Daarmee verruim je je bewustzijn en het mooie is… als je help roept komt er altijd hulp, in de vorm van een ingeving, een idee, een mogelijkheid. Je zet jezelf namelijk weer in het hier en nu, in de tegenwoordige tijd, want de meeste angsten worden veroorzaakt doordat er iets gebeurt wat je doet denken aan het verleden, toen je niet in staat was er iets aan te veranderen. Je opent je bewustzijn en daarmee je intuitie, wat betekent dat je je openstelt voor de geestelijke wereld en alle hulp die daar is (en ze staan te popelen om ons te helpen).

Ik doe het nog steeds en het werkt als een tierelier. Probeer het maar eens.

Vlekken op je witte muur

Vandaag mailde iemand:

"Het lijkt wel of het zo werkt: aan de ene kant snap / begrijp / voel / ervaar ik waar het allemaal om draait. Mijn energie stroomt, ik voel me creatief, 'on top of things'. Ik ervaar een soort serene rust, heel stevig. Het gekke is dat dan de 'dissonanten' me extra opvallen. Dingen bij mezelf, kleine ergernissen, dingen in relaties met anderen, energieputjes. Het lijkt een beetje op een van mijn pas geschilderde witte muren. Als je daar een vlek op maakt is het veel vervelender dan wanneer je dat op een groezelige muur doet."

Dat vind ik een mooi beeld, die geverfde/groezelige muur.

Helaas is het zo dat als je eenmaal de weg van innerlijke ontwikkeling op gaat, je voor alles gevoeliger wordt. Je hebt sneller last van dingen en voelt/ziet alles duidelijker. Bij mij drukt het zich ook vaak lichamelijk uit, word letterlijk misselijk van dingen, zit ermee in m'n maag, heb er m'n buik van vol, loop ergens op leeg... en ga zo maar door. Dat is niet altijd een onverdeeld genoegen, vind ik, maar... als ik mag kiezen tussen een groezelige en een pas geverfde muur, kies ik toch voor dat laatste.
Het gaat er geloof ik ook om simpelweg te accepteren dat het leven vlekken geeft. Net als licht en schaduw; ze zijn niet zonder elkaar. Als de zon schijnt is er schaduw, als de zon fel schijnt zijn er donkerdere schaduwen, als de zon niet schijnt is alles grauw. Da's net zoiets als die muur. Dan heb ik toch graag wat zon, kan ik tenminste kiezen om in de zon of in de schaduw te gaan zitten. Je kunt de vlekken dus laten voor wat ze zijn, je kunt er ook in gaan zitten (je aandacht erop richten).
Ik heb geleerd: alles wat je aandacht geeft, groeit... en dan kunnen het energieputjes worden. Als je perfect was, was je hier niet, mag je van jezelf imperfect zijn (terwijl je ondertussen weet dat je het zo goed doet als je kunt?).
Ik vind het effect van acceptatie indrukwekkend (en ik weet van mezelf dat dat niet betekent: laat maar waaien).

Hoezo, integratie mislukt?

Gisteren, 5 december, op de voorpagina van NRC: een foto waar ik vrolijk van wordt. Dit vind ik wel het toppunt van integratie: een shot van het schoolplein van een 'zwarte school' in Rotterdam waar kinderen uit alle werelddelen mooi uitgedost staan te wachten op Sinterklaas. Ergens achterin een moeder, een moslima met hoofddoek, met daar bovenop een mijter!

Moet direct denken aan de uitzending van Paul de Leeuw, afgelopen zaterdag. Een zaal vol mensen die hem gemaild hebben met wensen voor anderen. Een persoon wenst voor een allochtone vriend van hem het volgende: de vriend spreekt goed Nederlands maar baalt ervan dat hij het plaatselijke dialect niet spreekt. Of er iemand is die hem dat kan leren...

Wat willen we nog meer in dit land?

Zin!terklaas

Sinterklaas, goed heilig man
Trek je beste tabberd an
Rijd er mee naar Amsterdam
Van Amsterdam naar Spanje
Appeltjes van Oranje
Pruimpjes van de boomen
Sinterklaas zal komen.



Help, Sinterklaas staat weer voor de deur!
Maar dit jaar zonder gedoe en gezeur.
Nu eens niet: ‘Sint zat te denken...
wat hij nu weer eens moet schenken’.
Dit is nog eens and’re koek:
Een kijk-, lees- en belevingsboek.
Fijn om te krijgen, leuk om te geven.
Je krijgt Zin! Een cadeau voor het leven!





Zin in Zin! als Sinterklaascadeau?
Zet het op je verlanglijst,
spoed je naar de boekhandel,
of bestel het rechtstreeks, nu en hier
en ontvang het in Sinterklaaspapier







Wil je Zin! eerst bekijken?
Download het dan gratis!
Vind je het een gaaf boek?
Stem dan op Zin! want het is genomineerd voor de Buzz Awards 2006

We think of ourselves as human beings searching for spiritual awakening, when in fact we are spiritual beings trying to cope with human awakening.

uit de Beacons of Light

Lekker bezig

Onze jongens zijn lekker bezig. Door het optreden in het Museon is er veel gebeurd. Een geweldige recensie op de website van 3voor12 (VPRO), een interview voor HaagWestNieuws dat morgen geplaatst wordt en Sanne Roemen maakte een video van hen die ze zelf weer helemaal bewerkt hebben. Klik hier om de video te bekijken.

Maak ik gelijk even van de gelegenheid gebruik om je een fijne zomer te wensen. Wij gaan er ook van genieten, dus als ik niet reageer dan weet je hoe dat komt. Tot in augustus!

Opvoeding 12: Kinderen voeden je op

Kinderen krijgen, opvoeden... het doet een hoop met je. Ze stellen je vragen die je zelf al lang niet meer hebt gehad, waardoor je over dingen na gaat denken. Vooral over jezelf. En het roept ook je eigen kindertijd bij je terug. Je herinnert je weer de vragen die jij had en dat zorgt ervoor dat je opnieuw stilstaat bij al die dingen die zo vanzelfsprekend voor je zijn geworden. Maar zijn ze dat ook echt?

Voor mij is er een wereld opengegaan doordat de kinderen in ons leven kwamen. Niet alleen omdat in feitelijke zin alles veranderde, nee, ook mijn eigen kinderwereld ging weer open. Als je kinderen krijgt gaat alles op z'n kop. Je hebt de kans opnieuw te bekijken wat je eigenlijk belangrijk vindt in het leven. Je hebt de kans het totaal anders te doen dan hoe je zelf bent opgevoed en te leren van de fouten van je ouders. Of juist tot de conclusie te komen dat je het eens bent met hoe zij het hebben gedaan en stil te staan bij de gelukkige jeugd die je hebt gehad.
Ik heb veel geleerd over grenzen stellen en over 'het midden vinden'. Grenzen stellen vond ik niet makkelijk en helemaal niet leuk, maar ik ben nu blij dat ik het geleerd heb. Het midden zoeken is ook een kans geweest om te ontdekken wat ik nu eigenlijk vind en groter nog: hoe ik in het leven sta. Bijvoorbeeld het midden tussen gevoelig en nuchter zijn. Je kinderen serieus nemen, maar wel zelf blijven bepalen en beslissen. Je kinderen vrijheid en ruimte geven zonder daarbij zelf in de knel te raken. Het midden vinden tussen tussen je angsten en je verantwoordelijkheid.

Ik merk dat ik een gevoelige maar ook een duidelijke en consequente moeder geworden ben. Er is ruimte voor ieders gevoelens en wensen, maar ik ben ook niet bang om soms autoritair te zijn. Er zijn nu eenmaal dingen waar ik over beslis, en over die dingen overleg ik dus niet met ze, want dat is onzin; als de uitkomst al vast staat hoef je niet net te doen alsof zij een vinger in de pap hebben. Ze mogen wel altijd alles vragen. Als ze maar bereid zijn om ook 'nee' te horen.
Verder ben ik een moeder van de drie R's geworden: rust, reinheid en regelmaat. Kinderen hebben dat nodig, want ze stuiteren letterlijk van hot naar haar als er geen grenzen zijn en geen rust is. Die reinheid zit 'm overigens niet zozeer in een schoon huis, maar in het zorgen voor een thuis waar ze van op aan kunnen – omdat ze weten waar ze aan toe zijn – en waar het veilig is. Dus reinheid in de zin van zuiverheid, eerlijkheid en duidelijkheid.

Ik heb verschrikkelijk veel geleerd van en door mijn kinderen en ik kan het iedereen aanraden jezelf te bevragen en in twijfel te trekken, jezelf opnieuw uit te vinden en op te voeden, en zodoende een opvoeder te worden. Ik heb lang getwijfeld of ik wel een 'goede moeder' was en juist door daaraan te twijfelen ben ik er een geworden. En het allerbelangrijkste daarbij is de vraag: doe je wat je kunt, doe je alles wat in je macht ligt? Als je die vraag met 'ja' kunt beantwoorden (en zelf weet je ten diepste of dat het geval is) is het goed. Als je weet dat je alles doet wat je kunt, hoef je niet meer aan jezelf te twijfelen. Wat trouwens niet wil zeggen dat je geen fouten maakt. Maar dat is echt heel wat anders dan wel of geen goede moeder zijn.

Bedankt, Lousewies

Mijn eerste vraag is: zou je dit ook gedaan hebben als jij lijsttrekker was geworden?

De tweede vraag heb je zelf gesteld. Je zei dat, als je terugkijkt op het debat van gisteravond, je je afvroeg: "wie houdt hier nu wie voor de gek?"

Het antwoord op je vraag is: Hirsi Ali heeft jullie allemaal voor de gek gehouden.

Ze heeft net zo lang lopen roepen dat ze de boel bedonderd en belogen had tot er iemand was die vond dat er een eind moest komen aan de manier waarop zij de Nederlandse regering voor gek zette. Waarom deed ze dat keer op keer? Waar was ze op uit? Geen idee. Ik kan werkelijk niet bedenken waarom iemand zich zo gedraagt t.o.v. het land dat haar opgenomen heeft.

Hoe dan ook, het is duidelijk dat ze iedereen weer prachtig uit elkaar heeft gespeeld. Blijkbaar kan het Ayaan niet schelen wat de gevolgen zijn, als zij de ene dag een verklaring ondertekent - om haar papiertje maar te kunnen houden zodat ze zo snel mogelijk kan gaan doen wat zij wil - en de volgende dag suggereert dat ze daartoe gedwongen is. En jullie zijn er allemaal met open ogen ingetrapt: Jullie gaan ruzie met elkaar maken in plaats van Ayaan aan te spreken op haar volstrekt onverantwoordelijke gedrag.

Toen ik gisteravond naar het debat zat te kijken, moest ik bijna lachen. Ik zag Ayaan als het ware vanuit de VS aan jullie touwtjes trekken. Had nou echt helemaal niemand in de gaten wat hier eigenlijk gaande is? En als je fijntjes stelt dat het kabinet minister Verdonk blijkbaar belangrijker vindt dan al die dingen die ze nog voor ons land te doen hebben... heb je dan echt niet in de gaten dat jij Ayaan Hirsi Ali belangrijker vindt dan dat? Is zij je dit echt waard? En denk je op zo'n moment aan ons land?

Want het ergste is dat de hele Nederlandse samenleving hier de dupe van is. Ik vind het heel erg wat je gedaan hebt. Ik kan er wel om janken. Want dit kabinet heeft lastige, maar nodige maatregelen genomen, die nu zijn vruchten af gaan werpen. Wil je dat werkelijk tegenhouden en ervoor zorgen dat er straks misschien weer een links kabinet komt, dat de boel terug kan gaan draaien, zodat we allemaal voor niks het zuur hebben gehad, zonder de zoete vruchten te plukken? Waar is in hemelsnaam je verantwoordelijkheid? Wat dacht je, toen je dit deed? Waarom, waarom, waarom? Wat zijn jouw motieven?

Opvoeding 11: Partijtjes

Als ik heel eerlijk ben... ik vind ze een ramp, kinderpartijtjes. Het is bedoeld om leuk te zijn, maar nadien ben je helemaal gevloerd. Je ligt voor dweil in je stoel en kunt geen pap meer zeggen.

Ik kan me er dus wel wat bij voorstellen dat ouders ervoor kiezen om buiten de deur een programma te laten verzorgen, maar mijn hemel, moet je kijken wat dat kost! Als je één kind hebt is dat nog te doen, maar wij hebben er drie. Daarnaast had ik misschien ook een romantisch beeld: een gezellige Hollandsche spelletjes verjaardag, net als vroeger toen ik zelf klein was.

Maar ja, kinderen zijn niet meer zoals vroeger. Daar kwam ik het allereerste partijtje al achter. Er stonden ongeveer 5 verschillende soorten drinken op tafel, maar toch vroeg een van de kinderen of er misschien ook nog iets anders was. Ik viel even stil en zei toen van niet. Niet omdat het er niet was, maar omdat ik hier de grens had gesteld. Ook vonden sommige kinderen bepaalde spelletjes niet leuk en deden dan gewoon niet mee. Ook daar moest ik even aan wennen, maar goed, als je niet wilt hoeft het natuurlijk niet. Kinderen zijn veel zelfbewuster dan vroeger en dat vind ik eigenlijk wel mooi.

Toch voelde ik dat daar voor mij ook een grens aan zat. Ik bedoel, het is heel leuk, al die zelfbewuste kinderen die weten wat ze willen en dat ook zeggen, maar voor je het weet bepalen ze de hele boel. Als je daar geen grenzen aan stelt eindig je met een bos stuiterende jongetjes en gillende meisjes in je huis en ben je alleen nog bezig politie-agentje te spelen... echt helemaal niks aan.

Het heeft een tijdje geduurd voor ik daar een goede modus in vond. Ik ben begonnen met: er móet niks, maar ik bepaal wat mág. Dat werkte aardig goed, maar voorkwam niet dat ik me af en toe toch in het apenhuis van de dierentuin waande. Overigens viel me daarbij wel op: hoe groter het aandeel jongetjes, hoe makkelijker het uit de hand liep. Camiel en Wrister hebben altijd ook meisjes uitgenodigd en dat gaf balans in de sfeer tijdens een feestje. Ik heb geen ervaring met alleen meisjes, maar ik kan in elk geval vertellen: alleen jongetjes is h-e-e-l e-r-g druk.

Toen Quinten 7 werd waren er 7 jongetjes (ze mogen bij ons altijd zoveel kinderen uitnodigen als ze oud worden, want hoe jonger ze zijn, hoe meer je er je handen aan vol hebt). En het was duidelijk dat ik direct paal en perk moest stellen. Dus na het even aangekeken te hebben riep ik nogal bars "stilte" en vervolgde "er zijn hier drie regels: 1. als ik praat houden jullie je mond; 2. je trekt en sjort niet aan elkaars lijf en 3. niet achter elkaar aan rennen en op de grond dweilen." Toen was het stil en kon ik het eerste spelletje uit gaan leggen.

Halverwege mijn eerste zin begon er een doorheen te tetteren, dus hield ik mijn mond en wachtte. Een paar kinderen die wel aan het luisteren waren keken mij vragend aan en ik zei "het is jullie feestje, ik hoef geen spelletjes te doen, dus ik wacht wel" waarna deze kinderen de anderen aanmaanden stil te zijn.

Het heeft goed gewerkt. Het was een leuk partijtje. Enige discipline kan geen kwaad en ik heb gemerkt: weinig, maar duidelijke regels, dat werkt. Daarbinnen kunnen ze hun gang gaan en dat is iets wat ze blijkbaar kennen, want sommige kinderen noemden me die middag per ongeluk 'juf'.

Opvoeding 10: Waarnemingen serieus nemen

Camiel zat een half jaar op school toen hij naar groep 2 ging. Het was na de zomervakantie en hij kreeg een nieuwe juf. Groep 1 was een succes geweest, hij had het naar zijn zin, hoewel hij ook enigszins teleurgesteld was: hij had gedacht op school andere talen te gaan leren - het werd knippen en plakken. Maar de verhalen waar hij nu mee thuis kwam... niet dat 'ie nou zo ontzettende veel vertelde, maar wat hij vertelde klonk anders. En er zaten ook wat rare dingen bij. Zo vertelde hij dat de juf, toen ze hem een rekenwerkje gaf, had gezegd "dat kun je toch niet". En meer van dat soort demotiverende teksten, waarvan ik dacht "dat ká n niet waar zijn, zulke dingen zegt een juf toch niet?".

Ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest, maar je kunt maar een ding doen: er met de juf over praten. Dus heb ik haar de dingen voorgelegd die Camiel me had verteld en zoals ik al verwachtte, sprak zij dat tegen. En ik nam dat direct van haar aan, want ik kon me het gewoon niet voorstellen. Toch had ik ook niet het gevoel dat Camiel het uit z'n duim zoog. Ik wist eigenlijk niet wat ik ermee aanmoest.

Toen ik hem op een dag uit school haalde vroeg hij me wat al dat geel toch was op school. "Wat bedoel je," vroeg ik "waar zie je geel?" Hij zag het overal... in de klas, op het schoolplein... het hing gewoon in de lucht. "Zie je nog meer kleuren," vroeg ik hem. "Ja" zei hij, met een toon alsof het de normaalste zaak van de wereld was "maar hier is zoveel geel." Zie je ook kleuren om mij heen? "Ja." En om andere mensen? Ja dus, hij zag overal kleuren. En ineens viel een aantal dingen bij mij in een potje. Ik zag mezelf op zolder de was doen, terwijl Camiel op de trap zat. Ik liep ergens aan te denken, vroeg me iets af en... hij gaf zomaar antwoord. Zou hij soms helderziend zijn of zoiets? En zou hij dan misschien ook dingen horen die de juf dénkt, maar niet zégt? Nou wist ik toen niet veel van dat soort dingen, maar een ding wist ik wel: dat helderzienden hun eigen aura niet kunnen zien. Dus vroeg ik hem of hij om zichzelf heen ook kleuren zag. Hij wrong zich in allerlei bochten, keek ook nog in de spiegel en zei toen "nee". Op dat moment was dat voor mij een soort 'bewijs'. Op allerlei manieren checkte ik vervolgens of hij mijn gedachten kon raden en - om een lang verhaal kort te maken - ik heb hem geleerd om erop te letten of mensen hun mond bewogen als hij ze iets hoorde zeggen. Bewoog die mond niet, dan dachten ze het en dus moest ik hem, met zijn vier jaar, ook leren dat veel mensen iets anders zeggen dan ze denken.

Vervolgens ben ik me in het onderwerp gaan verdiepen en kwam tot de ontdekking dat veel jonge kinderen dit soort 'gaven' hebben, die later vaak weer verdwijnen (maar soms ook niet). Ik werd me er met een tamelijk overdonderend gevoel van bewust dat onze kinderen veel meer waarnemen dan wij in de gaten hebben (en soms misschien zelfs dan wij willen of prettig vinden). Dat vond ik nogal een verstrekkende ontdekking, met grote implicaties. Hierdoor heb ik geleerd om iets wat een kind zegt nooit zomaar weg te wimpelen, simpelweg omdat ik me niet voor kan stellen dat het waar is. Ik kon me tenslotte ook niet voorstellen dat de juf dit soort dingen zei, maar later - toen Camiel naar een andere school ging - bleek dat ze het niet eens was met zijn vroege overgang naar groep 2, ze was er namelijk van overtuigd dat hij het niet kon...

Het Nieuwe Stemmen

Het Nieuwe Stemmen, een initiatief van de jongerenorganisaties van PvdA, CDA, VVD en D66, heeft de website www.pechtoldofvanderlaan.nl gemaakt.

Hier kunnen leden én niet-leden van D66 hun stem uitbrengen voor de nieuwe lijsttrekker van D66. Nog niet alle kandidaten staan er vermeld.

HetNieuweStemmen.nl is van mening dat het huidige ledenbestand van politieke partijen geen goede afspiegeling geeft van het Nederlandse electoraat: 2% van de stemgerechtigde kiezers is lid van een politieke partij. Van deze groep brengt 50% zijn stem uit bij interne verkiezingen. Hiervan is 50% werkzaam in de politiek.

Door het invullen van je mobiele telefoonnummer wordt voorkomen dat iemand meerdere keren kan stemmen. Je krijgt namelijk een (gratis) sms-je met een bevestigingscode. De organisatie garandeert de privacy.

Tijd voor een nieuw politiek geluid!

Simone Kuiter kandidaat lijsttrekker D66

Ik weet niet hoe het jullie vergaan is in de afgelopen jaren, maar ik heb steeds meer twijfels gekregen over de zin van politiek. Langzamerhand heb ik het gevoel dat politiek een doel op zich is geworden, een eilandje waar een aantal mensen vooral bezig is met zichzelf en met denken dat ze heel belangrijk zijn (en in de waan verkeren dat anderen dat ook vinden). Voor mij heeft het elkaar de loef afsteken, lekker spits en slim de ander ‘dissen’, elkaar betrappen op inconsistenties - waar ook journalististen dol op lijken te zijn - weinig meer te maken met de wil om dit land zo goed mogelijk te besturen. Het zoeken naar verschillen, om jezelf te onderscheiden van een ander, om zoveel mogelijk kiezers te trekken, die vervolgens teleurgesteld worden omdat de boude uitspraken toch niet waar gemaakt kunnen worden… En dan slingert het electoraat weer en masse van links naar rechts (of andersom) en gaan we van een erfenis met 26.000 bungelende asielzoekers naar een helder maar harteloos asielbeleid. Waar de politici pas achter komen als het een van henzelf raakt, en dan nog hebben ze het over de poppetjes (Ayaan en Verdonk) en niet over waar het werkelijk om gaat: een doorgeschoten asielbeleid, waar mensen buiten de Kamer onder lijden.

Ik stem sinds jaar en dag D66, omdat dat de enige partij is die liberaal én sociaal in haar vaandel draagt en omdat deze partij is opgericht juist om aan dit politieke systeem van binnenuit een einde te maken. Maar ja… ook hier conformeert men zich steeds meer aan de politieke mores en lijkt het steeds meer over de poppetjes te gaan. Sinds het vertrek van Thom de Graaf heb ik bij niemand meer het gevoel gehad “ja, die gaat doen waar D66 voor staat“.

En nu zou het dan Lousewies van der Laan of Alexander Pechtold moeten worden. De eerste vertegenwoordigt voor mij te veel het elitaire politieke spelletje waar ik zo genoeg van heb en verkondigt dingen waar ik echt niet voor kan zijn; van de tweede weet ik uberhaupt niet waar ‘ie voor staat… voor het eerst van m’n leven overweeg ik de mogelijkheid niet te gaan stemmen. Ik slinger heen en weer tussen het opgeven (laat ze hun spelletje maar spelen, ze komen er op een dag vanzelf wel achter dat iedereen gewoon z’n eigen gang gaat, ‘t kost alleen in de tussentijd wel wat veel geld) en idealisme: het moet toch mogelijk zijn om van binnenuit verandering tot stand te brengen?

Is dat mogelijk? Is het mogelijk om je aan het spelletje te onttrekken en toch mee te doen? Om je niet te laten verleiden door mede-politici en journalisten, die de hele tijd proberen je uitspraken te laten doen die je niet wilt doen om je er vervolgens op te kunnen betrappen dat je je er niet aan gehouden hebt? Om je niet te laten verleiden tot ‘jumping to conclusions’ maar steeds weer éérst terug te gaan naar de gezamenlijke doelen en dan pas met elkaar te gaan kijken hoe je daar het beste kunt komen? Om je niet te laten overdonderen door ‘dossierkennis’ maar je steeds af te vragen waar het ook al weer om ging?
Daar moet je heel stevig voor in je schoenen staan en vooral: heel veel moed hebben.

En zo’n moedig mens is nu opgestaan. Simone Kuiter heeft zich kandidaat gesteld voor het lijsttrekkerschap van D66. Ze wil het fundamenteel anders aanpakken en ik ga haar steunen op alle mogelijke manieren die ik kan. Of ze het binnen deze korte termijn gaat redden, weet ik niet. Of de tijd er al rijp voor is, weet ik ook niet. Wat ik wel weet is dat ik het heel erg belangrijk vind dat er een nieuw geluid te horen zal zijn en dat dat misschien het begin is van een nieuwe politiek. Dat er in elk geval zaad gelegd wordt, wat dan misschien later kan ontkiemen.

Ik ben van plan zoveel mogelijk mensen te laten weten dat Simone er is met haar nieuwe geluid, en haar met raad en daad bij te staan. En ik wil jullie vragen om te lezen waar ze voor staat en als het je aanspreekt, hier zoveel mogelijk mensen mee aan te steken. En laat het duidelijk zijn: het gaat niet om Simone, het gaat om het nieuwe geluid, dus als dat geluid je aanstaat, toeter het dan lekker rond!

Lees waar Simone voor staat en wie ze is en wat ze in het dagelijks leven doet.

Beste Lousewies,

volgens mij heb je je kandidaat gesteld bij de verkeerde partij.
Dat Femke Halsema een paar jaar geleden pleitte voor het ontnemen van de vrije schookeuze, heeft mij niet verbaasd. Ik ben dat inmiddels van links gewend: als zij een standpunt hebben, vinden ze dat anderen het ook zo moeten doen. Maar dat een liberaal dat vindt... daar heb ik eigenlijk geen woorden voor. Een liberaal is toch voorstander van individuele vrijheid?

Soort zoekt soort, dat doet elk mens. Volgens mij is daar niets mis mee. Ik bepaal graag zelf met wie ik om ga, naar welke vereniging ik ga, waar ik ga wonen, naar welke school ik mijn kinderen laat gaan... je zoekt nu eenmaal mensen tot wie je je aangetrokken voelt (daarom stem ik bijvoorbeeld op D66).
Als iedereen dat kan doen, kunnen we rustig naast en met elkaar leven: leven en laten leven. Zij doet het zus, ik doe het zo, prima! Maar op het moment dat je mensen gaat dwingen zich te voegen bij groepen waar ze zich niet thuis voelen of waar dingen gebeuren die zij liever anders doen, dan ga je problemen creeeren.
Waar je het vandaan hebt dat gebleken is dat islamitisch onderwijs slecht is voor de integratie weet ik niet; ik kan alleen mijn gezonde verstand gebruiken: dit idee is een garantie voor problemen.

Ik heb een voorstel: verkoop je huis in Amsterdam Zuid, Rotterdam Kralingen, Den Haag Statenkwartier of waar ik ook vermoed dat je woont, en koop er een in de Haagse Schilderswijk. Doe vervolgens je kind daar op school en maak een begin met de integratie. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Walk like you talk.
Heb je daar niet zo'n zin in? Dan zou ik zeggen: wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Als het je echt menens is artikel 23 van de grondwet ter discussie te stellen, ga dan alsjeblieft naar een andere partij, en breng het weinige dat D66 nog rest - haar sociaal-liberale fundament - niet om zeep.

Léonne Meiresonne

p.s. ik heb deze brief ook op mijn weblog gepubliceerd: http://www.leonnemeiresonne.blogspot.com/

Geldverspilling

Binnen het Europees parlement bestaat het gebruik dat één maal per maand het volledige parlement, met alle medewerkers en een bijna complete kantoorinventaris, voor enkele dagen verhuist van Brussel naar Straatsburg. De enige reden hierachter is dat Frankrijk dit zo graag wil. De rekening daarvan - op jaarbasis ongeveer 200 miljoen euro - wordt betaald door alle aangesloten landen.

Een aantal europarlementsleden van verschillende partijen en uit verschillende landen heeft een actie op touw gezet om aan deze geldverspilling een eind te maken. Zij hebben hiervoor één miljoen handtekeningen nodig zodat dit onderwerp op de agenda van de Europese commissie kan worden gezet.

Binnen 2 dagen zijn er een kleine 25000 handtekeningen binnengekomen, maar dit moeten er dus één miljoen worden.

Surf daarom naar: http://www.oneseat.eu en zet je handtekening, zodat we met z'n allen een eind maken aan deze geldverspilling.

Opvoeding 9: Boos worden?

Soms zijn ze gewoon strontvervelend. Of is er geen land met ze te bezeilen (gekke uitdrukking eigenlijk, je zeilt toch op water?). Jengelende kleintjes zijn niet leuk, maar als ze ouder worden kunnen zulke momenten echt onaangenaam worden. Daarvan kreeg ik een voorproefje toen mijn eigen kinderen nog helemaal niet op die leeftijd waren.

We hadden dat jaar op school een 'lastige' groep 8, waarmee ik te maken had als bieb-moeder. Ik had het al vaker meegemaakt, dat groep achters vervelend kunnen worden – ze zijn echt aan een volgende stap toe en sommigen beginnen al vroeg te puberen. Maar dit jaar spande wel de kroon. Vanuit de bieb had ik de – aardige en lieve – juf al uitzonderlijk vaak uit horen vallen. En natuurlijk deed hun gedrag in de bieb niet onder voor dat in de klas. Integendeel zou je bijna zeggen; heeft de juf nog enigszins overwicht vanwege haar positie, wat heb je nou van doen met de moeder van een ander kind? Bovendien wordt naar de bieb gaan al makkelijk beschouwd als 'even vrijbuiten', of beter gezegd: even uitbuiten.

Er zaten een paar knullen in die klas, die waren niet gewoon vervelend, dat was echt niet leuk meer. En totaal onaanspreekbaar. Je denkt: een kind moet toch ergens een plekje hebben waar het voor rede vatbaar is, maar nee hoor, niets daarvan in deze 'gevallen'. Nu wordt ik niet snel boos en dus ben ik eraan gewend dat als dat wel gebeurt, mijn kinderen inbinden of op z'n minst onder de indruk zijn: jongens, oppassen, nu is het menens. Maar ook hier: geen effect. Wat moest ik doen? Ik moest iets doen, want ze verstierden de boel in 'mijn' bieb. Dreigen? Hou ik niet zo van en bovendien: ik had gezien dat dat niets hielp. Integendeel: de jongens gingen alleen maar flinker met de kont tegen de krib en de kloof werd groter. Ik begreep dat machtsvertoon hier niets zou helpen, dat maakte het voor deze jongens alleen maar een 'afgang' om toe te geven of in te binden.

Op een dag stond ik voor de zoveelste keer in deze situatie en wat ik kon bedenken was uitgeput. Op zo'n moment, als je het echt niet meer weet en je echt een oplossing wilt, komt een ander deel van je in stelling, en waar het idee vandaan kwam weet ik niet, maar ineens besloot ik ze te knuffelen. Met rode hoofden naar de meisjes kijkend die aanwezig waren, knuffelde ik ze en ik kondigde aan dat iedereen die in mijn bieb vervelend deed, "elke keer flink geknuffeld zou worden en nu als de wiedeweerga een boek uitzoeken en wegwezen".

Ik heb nooit meer gelazer gehad en sindsdien luisterden ze als ik ze aansprak. De grap is dat ze me niet eens gingen ontwijken. En als ik deze jongens nu, vier jaar later, op straat tegenkom, wuiven ze me vrolijk gedag en krijg ik een stralende lach. De schaamte heeft dus niet overheerst, anders zouden ze wel wegkijken als ze me zagen. Het was ook eerlijk en welgemeend, én het was onverwacht. Het doorbrak de spiraal van negatieve aandacht, ze kregen ineens iets positiefs op hun negatieve gedrag. En dat waren ze niet gewend. Dat schudde hun systeem door elkaar, waardoor ze er misschien uit konden komen. Want ik ga ervan uit: geen enkel kind wil vervelend gevonden worden, ze weten soms alleen niet hoe ze het aan moeten pakken. En volwassenen blijkbaar ook niet.

Het duo Heersi en Polarita

Nee, dacht ik, op deze hele toestand met Hirsi Ali en Verdonk ga ik niet reageren, dat doet iedereen al. Maar vanmorgen kreeg ik een ketting-mail waarin me gevraagd werd mijn steun te betuigen aan Ayaan en deze te cc'en naar De Telegraaf en de VVD.

Ik merkte dat het weerzin in me opriep.

Laten we alsjeblieft niet doen alsof Ayaan een slachtoffer is - ik vermoed dat ze heel goed weet wat ze doet - wat niet wegneemt dat dit voor haar heel afschuwelijk is. Zowel Hirsi Ali als Verdonk zijn naar mijn indruk in hun eigen zwaard gevallen. Dat gun je niemand, maar het zat er aan te komen. Ik heb geen van beide vrouwen ooit gesteund en kan ook nu geen van beide mijn steun betuigen. Ik vind het een beschamende vertoning, maar dat gevoel heb ik meestal bij situaties waarin deze twee dames betrokken zijn: onsympathiek, ongevoelig en regelmatig zelfs onmenselijk. Wat dat betreft geen nieuws deze week.

Verdeel en heers, lijkt hun motto: Polarita en Heersi.
Terwijl we in deze wereld grote behoefte hebben aan:

Ruimte voor verschillen, focus op overeenkomsten.

In ons land schijn je te kunnen kiezen uit:
- politici die helder maar harteloos zijn
- zachte heelmeesters die stinkende wonden maken
- gezonde denkers die niet daadkrachtig zijn

Ik zie uit naar de eerste politicus die helder, duidelijk en daadkrachtig kan zijn zonder zijn/haar hart te vergeten.

Het gezin, een bron van inspiratie voor de overheidsorganisatie

Nadat André mijn stukjes over opvoeden had gelezen, heeft hij een aantal rode draden eruit gehaald en de woorden 'ouder' en 'kind' vervangen door 'overheid' en 'burger. Dat is leuk! Lees wat eruit is gekomen op de website van De Baak.

Opvoeding 8: Niet aardig gevonden worden

Naar aanleiding van het programma 'jouw vrouw, mijn vrouw' hadden we het er aan tafel over wie ze wel een weekje in huis zouden willen hebben als moeder. Nou, als het dan echt móest (ik begon al te glimmen) dan wist Quinten wel iemand. Waarom die? Omdat die het volgens hem wel ongeveer op dezelfde manier zou doen als ik (glimglim!). Welke manier is dat dan? "Nou," zei Quinten "die moeder is streng maar toch lief."

Ik zat helemaal te stralen, da's duidelijk. …én het heeft me bezig gehouden. Want ik weet dat ik juist Quinten behoorlijk op z'n huid kan zitten. Dat ik 'm vaak corrigeer, dat ik veel gesprekken met hem heb waarin ik hem dingen uit moet leggen en bespreek hoe hij het anders kan doen. Kortom: hij heeft bepaald geen 'makkelijke' moeder aan mij. Ik laat hem niet ongebreideld z'n gang gaan, wat een stuk makkelijker voor hem zou zijn. En blijkbaar waardeert 'ie dat.

Ik heb het al vaker gemerkt bij kinderen, dat ze je het in dank afnemen als je 'streng' bent. En dan heb ik het niet alleen over mijn eigen kinderen, want die zijn mij natuurlijk gewend, dus die weten niet beter. Ook op school heb ik het gemerkt. Als bibliotheek-moeder en begeleider van schoolreisjes, kamp, e.d. heb ik regelmatig met andere kinderen te maken. Met hen ga ik hetzelfde om als met mijn eigen kinderen. Ik weet dat ik 'streng' kan zijn, en regelmatig kijkt een kind mij dan ook bevreemd aan. Met zo'n blik van 'hé, wat gebeurt me nu, dat ben ik niet gewend'. Daardoor heb ik heel lang gedacht dat ze mij vast niet zo'n aardige moeder vinden. Een bemoeial, die je altijd wel iets wil uitleggen of leren en waar je liever bij uit de buurt blijft. Dat vond ik niet leuk, maar het hoort nu eenmaal bij opvoeden dat je soms ingrijpt of impopulaire maatregelen neemt, dat je ze niet altijd hun zin geeft. Daar hoort dus ook bij dat ze je niet altijd aardig vinden. Daar moet je tegen kunnen als opvoeder, vind ik.

Dat idee – dat de kinderen op school mij niet zo leuk zouden vinden – heb ik lang gehad. Tot op een zaterdagochtend bij ons de bel ging. Een jongen van school, laten we hem even Paul noemen, hing hijgend van het rennen aan de bel met in zijn kielzog een woedende winkelier. Paul had een rookbom de winkel in gegooid. Ik was er niet en toen André en de kinderen mij later verslag deden, vroeg ik aan Wrister waarom Paul toch in godsnaam bij ons zijn toevlucht had gezocht: zijn eigen huis was een stuk dichter bij die winkel. "Hij kwam voor jou" zei Wrister. Voor mij? "Ja, want jij kan heel goed problemen oplossen." Ik zei dat ik dacht dat de kinderen op school mij niet zo aardig vonden, en al helemaal niet zo'n 'troublemaker' als Paul, waar ik me vaak mee bemoeid had. "Juist wel," zei Wrister "de kinderen in mijn klas zeggen altijd dat ze het fijn vinden als jij ergens mee naartoe gaat. Want weet je, jij wordt niet gelijk boos als je iets gedaan hebt, maar jij hélpt, om het op te lossen." En dat is waar: ik zeg nooit alleen maar 'nee', ik doe altijd mijn best om samen een 'hoe dan wel' te zoeken.

Heb ik me toch al die jaren vergist: niet of je streng bent, vaak 'nee' zegt of wel of niet populair doet blijft bij ze hangen, maar de echte aandacht die je ze geeft. Toch prettig om te weten als opvoeder.

Een rondleiding aan 'de andere kant'

Altijd al benieuwd geweest hoe het er aan 'de andere kant' aan toe gaat?
Lees dan het nieuwste boek van Loes van Loon, dat eind april verschenen is. Het is een prachtig boek dat je werkelijk meeneemt naar gene zijde en waarin duidelijk uitgelegd wordt wat er gebeurt nadat je overgaat (= wanneer je fysieke lichaam sterft).
Dit is alweer haar vierde boek. Het eerste kwam uit in 2001: het was het laatste boek dat uitgegeven werd door de uitgeverij waar ik toen werkte, voordat deze failliet ging. Gelukkig heeft Loes toen een goed onderkomen weten te vinden bij uitgeverij Petiet, die sindsdien al haar volgende boeken uitgaf. En gelukkig voor mij wilde ze dat ik haar boeken bleef redigeren, wat ik elke keer met groot plezier doe.
Het mooie van de boeken van Loes, die ze samen met haar gids Hebenes schrijft, is dat het toegankelijk is voor iedereen. Ook als je helemaal niks weet van en voor het eerst kennis maakt met iets als 'de geestelijke wereld'. Daarnaast is Loes altijd lekker praktisch: geen zweverig gedoe maar 'wat kun je er hier mee' is altijd haar uitgangspunt.
Laat je meenemen: uitgeverij Petiet.

Samenwerking met Miek Bekkers

Sinds enige tijd werk ik samen met Miek Bekkers, die naast cranio-sacraal therapeut en masseur ook een bijzonder healer is. In samenwerking met Ahmed, een van haar hulpgidsen, is zij namelijk in staat om in te werken op de constitutionele energie. Moet ik eerst even uitleggen wat dat is.

Zoals al beschreven in andere stukjes over gidswerk op dit weblog, maak je voordat je aan een nieuwe incarnatie begint een plan voor dat komende leven, waarin je de omstandigheden kiest die jouw doelen voor dat leven ondersteunen. Daarbij gaat het niet alleen om omstandigheden zoals het gezin dat je kiest, de cultuur, het land, arm/rijk, etc. maar ook de lichamelijke condities die deze plannen ondersteunen. Aan de basis ligt daar je constitutie, die in eerste instantie uit energie bestaat. Deze energie vormt (onder andere) je lichamelijkheid. Deze lichamelijkheid is als het ware een metafysische weerslag van je uitdagingen en kwaliteiten. Zo kan bijvoorbeeld een gevoelige huid een weerslag zijn van het doel om een beter onderscheid te leren maken tussen buiten- en binnenwereld. Of gevoelige longen een uitdrukking van het leren innemen van je plaats en ruimte in de wereld. Elk lichaamsdeel, elk orgaan, elk fysiologisch proces in je lichaam hangt samen met hoe jij in de wereld staat, waar je sterke en je zwakke punten liggen, en wat je komt doen.

Nu komt het bij mij in de praktijk regelmatig voor dat iemand de laatste hindernis neemt m.b.t. zo'n voorgenomen doel (waar meestal een lange weg aanvooraf is gegaan). Als dat gebeurt, is het mogelijk om de constitutionele energie te veranderen, zodat het lichaam zich aan kan passen aan de innerlijke veranderingen, de groei van de ziel. Want de lichamelijke conditie dient op zo'n moment geen doel meer (het doel is bereikt) en zou dus juist tot last gaan worden.

Laat ik een voorbeeld geven wat makkelijk te beschrijven en enigzins te versimpelen is.
In mijn praktijk had ik een keer iemand die 'zwakke knieen' had. Dit had in zijn geval te maken met het bepalen van de eigen richting en zich niet laten leiden door de richting van anderen. Tijdens een sessie kwam hierin een doorbraak waardoor hem duidelijk werd wat hij wel en juist niet te doen had. Dit gebeurde op zo'n basaal niveau, dat de boodschap door de ziel begrepen werd (het ging dus niet om iets als: moet ik deze baan wel of niet nemen, maar om een basaal begrip dat invloed heeft op alle komende beslissingen). Door dit inzicht kon de constitutionele energie die het 'slecht' werken van de knieen veroorzaakte (wat tot dan toe een signaalfunctie had) veranderd worden. Dit is nu twee jaar geleden en deze man heeft sindsdien nooit meer last gehad van zijn knieen.

Elke keer als een dergelijke doorbraak plaatsvindt, krijg ik van de gids een seintje en verwijs ik door naar Miek, die dan samen met Ahmed het enorme werk wat iemand verzet heeft bekroond en 'af' maakt.

Opvoeding 7: Ze zijn niet allemaal hetzelfde

Mijn moeder zei een keer tegen me: "Maar we hebben jullie allemaal hetzelfde opgevoed!" Ja, zo lijkt het te moeten: allemaal hetzelfde. Vreemd eigenlijk.

Want kinderen (mensen) zijn gelijkwaardig, ja, maar ze zijn niet hetzelfde. En dus ga je met elk kind anders om. Je merkt dat direct al, als ze net geboren zijn. Het ene kind roept iets heel anders in je op dan het andere. Ik ben bijvoorbeeld geen ontzettende 'knuffel-moeder'. Toch riep Quinten vanaf dag één knuffelneigingen in mij op. Dat lijfje riep er gewoon om aangeraakt te worden.

Nu gaat dat gevoelsmatig verschillend reageren op elk kind als vanzelf, maar als ze wat ouder worden krijg je te maken met meer praktische 'gelijkheids'-vragen: hoe laat naar bed, wanneer zelf naar school fietsen, zelfstandig ergens heen gaan, met vriendjes erop uit?

"Wanneer mag ik alleen naar school fietsen?" vroeg Quinten op een dag. Als je het kunt, antwoordde ik. "Hoe oud was Wrister toen hij het mocht?" Dat wist ik echt niet meer, want ik heb dat soort dingen nooit aan leeftijd verbonden. Ze mogen het als ze het kunnen, als ze eraan toe zijn of als het goed voor ze is. Zo komt het bij ons voor dat de een wel een snoepje mag nemen en de ander niet. Of dat Quinten later naar bed gaat dan Wrister. Want het ene kind heeft meer slaap nodig dan het andere. Dat weet je, dat zie je als moeder. Dan is het toch raar om bedtijd te verbinden aan leeftijd? Als ik dat zou doen, zou ik ze inderdaad gelijk behandelen, maar niet gelijkwáárdig. Want ik zou Wrister niet in zijn waarde laten als ik hem laat naar bed laat gaan, want daar kan hij niet tegen. En ik zou Quinten niet in zijn waarde laten als hij persé eerder naar bed moest als Wrister omdat hij toevallig jonger is, terwijl hij in een bepaalde periode minder slaap nodig had. Zelfs het zakgeld is bij ons niet gelijk. Toen Camiel 10 was kreeg hij meer zakgeld dan Wrister toen die 11 was. Maar ja, Camiel zat toen al in groep 8 en dan ga je er met je vrienden op uit, naar de bioscoop of zo.

We hebben er natuurlijk wel discussie over gehad. Er komt altijd een moment dat een van de kinderen zegt: "ja, maar die mocht het ook toen hij zo en zo oud was". Of een vergelijking met andere kinderen uit de klas, die iets mogen wat ze graag willen. Ik heb ze toen verteld dat ze ieder eigen mensen zijn, dat ze allemaal verschillend zijn, dat ik naar hen ieder kijk als aparte, unieke mensen en op basis daarvan beslis. Dat ik ze geen recht zou doen als ik met ieder hetzelfde om zou gaan. "Ik ga toch jou niet iets laten doen wat niet goed voor je is, wat je niet kunt of waar je niet aan toe bent? Of het je verbieden omdat het niet bij je leeftijd hoort terwijl je het wè l kunt? Dan zou ik je geen recht doen en je niet in je waarde laten. Dan zou ik mezelf een waarde-loze moeder vinden."

Dat begrepen ze, het werd zelfs ervaren als iets bijzonders: ze keken alsof ze een kadootje hadden gekregen. Sindsdien hebben we nooit meer 'maar-die-mag-het-ook!' discussies gehad. Ze vergelijken zichzelf niet meer met anderen; ze zijn hun eigen unieke zelf.

Opvoeding 6: Zeg niks wat je niet waar kunt maken

Met onze oudste twee had ik het makkelijk. Daar kwam ik pas achter toen Quinten geboren werd. Allerlei dingen die bij Camiel en Wrister vanzelf gingen, moest ik hem leren. En aangezien het nogal een excentriek en energiek exemplaar is met een uitgesproken eigen wil, kwam ik regelmatig in situaties terecht waarin ik in mezelf uitriep: dit wil ik helemaal niet!

Camiel en Wrister waren, zo klein als ze waren, altijd wel voor rede vatbaar. Bij Quinten moest ik gaan dreigen: als je niet..., dan... Had ik helemaal geen zin in. Hij rammelde constant aan mijn grenzen, en ook daar had ik helemaal geen zin in. Regelmatig voelde ik me tot aan die grens gedreven en dan ga je rare dingen roepen. "Als je nu niet komt, gaan we zonder jou weg!" Maar ja, je weet natuurlijk zelf ook wel dat je een kind van 3 niet alleen thuis laat. En dat wist hij ook.

Door hem heb ik twee belangrijke dingen geleerd: niets zeggen wat je niet waar kunt maken én consequent zijn. Dus alles wat je zegt ook dóen. En dat is niet altijd makkelijk. Dreinen en traineren bij het uitkleden-tandenpoetsen-plassen voor het naar bed gaan. Uiteindelijk zeg je dan: als je nu niet naar de wc gaat lees ik niet voor. Dan gaat hij niet en mag je dus niet voorlezen. Huilen in bed. Natuurlijk wil hij toch een verhaaltje. En dan niet smelten en overstag gaan. Dat is moeilijk. Dat doet zeer!

Het aardige is dat ik ontdekte dat ik het aan hem uit kon leggen. Ik vertelde hem dat als ik nu tóch een verhaaltje zou voorlezen, hij zou denken "oh, mama roept maar wat, ze meent het toch niet, dus ik kan gewoon doen wat ik wil". Dat ik hem dan juist zou leren níet te luisteren en dat we het dan elke avond erg vervelend zouden krijgen met elkaar. Hij keek me aan, hield op met dreinen om een verhaaltje en ging slapen.

Zo hebben wij thuis ook een opruimregel: als er opgeruimd moet worden en ze gaan vervolgens iets anders doen omdat ze klaar zijn, gooi ik alles weg wat is blijven liggen. Ze weten dat ik dat ook echt doe (ja, ook die nieuwe kleurdoos). En het werkt. Het is niet makkelijk om consequent te zijn, maar het werkt wel. Je kinderen nemen je daardoor serieus - want je neemt jezelf serieus. Het machteloze geschreeuw en gedreig is niet meer nodig.

Quinten is trouwens nooit voor een gat te vangen. Op een zondag moest er opgeruimd worden. Hij had lustig zitten knutselen en de hele vloer lag vol. Toen hij kwam melden dat 'ie klaar was, waren inderdaad al zijn spulletjes netjes opgeruimd. Maar de hele vloer lag nog vol met afval. "Ja, dat mag weg" zei hij. "Jij gooit toch alles weg wat blijft liggen?" De slimmerd.

Opvoeding 5: wat bepaal je, wat niet?

In de tijd dat Camiel aan het proefzwemmen was voor zijn A-diploma, kwam hij een keer thuis met een spijkerrokje in plaats van zijn eigen korte broek. Quinten, die toen 3 was, was er helemaal weg van en trok het meteen aan. Ik had nog ergens een maillot, dus kon hij er ook de straat mee op. Dat was het begin van een periode van twee jaar waarin hij regelmatig jurken en rokken droeg. Toen hij vier werd en naar de basisschool ging, bleef hij ze dragen. Inmiddels had hij schouderlang blond haar, maar hij bleef een jongen: speldjes en andere typische 'meisjes-fliebeltjes' hield hij niet van en onder zijn paars-fluwelen bloemenjurk droeg hij kaplaarzen, anders "was het zo onhandig in de zandbak."

In die tijd kwamen diverse ouders naar mij toe om te zeggen dat ze het zo geweldig vonden dat ik hem dat liet doen. De eerste keer was ik verbaasd: ja, natuurlijk, waarom niet? Op die vraag kreeg ik nooit echt een antwoord. Het idee dat ik het niet toe zou staan was voor mij ondenkbaar. Waarom zou ik in godsnaam?

We hebben allemaal onze beelden, verlangens, ideeen over hoe we graag willen dat onze kinderen zijn of zullen worden. Daar is ook niks mis mee, want zonder verlangens en idealen kun je denk ik niet leven. Het probleem is alleen dat we veel van die wensen onbewust op onze kinderen plakken. En zonder dat we het in de gaten hebben, duwen en sturen we onze kinderen dan in een richting die wij graag willen. Maar is dat ook wat je kind wil?

De vraag is natuurlijk, waar ligt de grens tussen je kind laten doen wat hij wil en hem opvoeden. Want enerzijds wil je dat ze zichzelf kunnen zijn, anderzijds heb je als opvoeder ook de verantwoordelijkheid. Ik gebruik daarom als sleutel altijd de volgende vraag: wie draait er op voor de consequenties? Dat blijkt in de praktijk goed te werken.

Als ze naar buiten willen zonder jas terwijl het bar koud is, dan verbied ik het. Want als ze ziek worden zit ik met de gebakken peren. Maar naar school in een jurk? Prima. Wil ik dat mijn kind bepaalde kleren niet aantrekt en andere juist wel? Hoezo? Voor wie doe ik dat? Omdat ik mij schaam als hij er niet bij loopt volgens de heersende kledingcode? Dan doe ik dat niet voor mijn kind, maar voor mijzelf. En geef ik mijn kind de boodschap: wat jij wilt is niet goed. Dat is nogal wat.

Natuurlijk wil je graag dat je kind er leuk uitziet, dat 'ie geaccepteerd wordt, dat 'ie erbij hoort. Maar als dat betekent dat 'ie zichzelf niet kan zijn, wat leer je hem dan? Dat hij niet op zichzelf kan vertrouwen. En zelfvertrouwen – er mogen zijn zoals je bent – is toch wel een van de belangrijkste dingen die je je kind mee kunt geven.

Zoals Camiel, die in groep 5 eens naar school ging in een wollen legging met daarover een trui. Hij werd uitgelachen door een jongen in zijn klas. Wat heb je gezegd toen hij lachte, vroeg ik hem. "Het gaat niet om hoe het hoort, maar om wat je leuk vindt" had hij geantwoord. En op mijn vraag wat hij nu ging doen zei hij: "morgen weer aantrekken". Ik was trots op hem. Zelfvertrouwen maakt dat je zelf durft te bepalen wat je doet. Als je je oren naar anderen laat hangen wordt je gek: zoveel mensen, zoveel meningen. En welke moet je dan kiezen?

Opvoeding 4: wat moet er allemaal?

Kinderen willen van alles. En vaak: wat andere kinderen ook doen. Zo hebben wij het onderwerp 'de voetbal'. Nu heb ik een vreselijke hekel aan voetbal, dat wil zeggen, aan de sfeer er omheen. Ik vind het leuk om met z'n allen naar het Nederlands elftal te kijken; competitievoetbal interesseert me geen bal; maar aan de sfeer op voetbalvelden en aan 'voetbalvolk' heb ik ronduit een hekel.

Twee van onze jongens wilden graag op voetbal. Ik zag het al helemaal voor me: kunnen we eindelijk een beetje uitslapen in het weekend - na jaren van tropentijden - mag je op zaterdagmorgen vroeg op een voetbalveld gaan staan. Liefst in de regen. Brrrr. Ik moest er niet aan denken. En dan ook nog verplicht bardienst draaien enzo. Alleen al bij het idee voelde ik me doodongelukkig.

Dan heb je dus een dilemma: je kind wil iets graag wat jij ontzettend niet wilt.

Allerlei vragen had ik: In hoeverre sta ik 'in dienst' van mijn kinderen? Hoe zwaar weegt de druk van buitenaf? Want kinderen hebben tegenwoordig een drukke agenda: sport, muziek, toneel, dans, en graag ook nog iets creatiefs met je handen in een of ander atelier. En ouders worden een soort veredelde taxichauffeurs. Daar had ik dus helemaal geen zin in. Maar, mocht ik mijn weerzin zwaarder laten wegen dan de wens van mijn kind? En een andere vraag: in hoeverre wilden ze zelf? Of was het meer: de anderen doen het dus ik wil ook? En: wat kinderen willen is een ding, maar hoeveel van wat de kinderen doen, is eigenlijk wat de ouders willen? In mijn eigen 'opvoedingspakket' bijvoorbeeld was muziek een standaard onderdeel. Ik heb dat niet altijd als prettig ervaren. Bij mijn eigen kinderen heb ik dus de houding aangenomen: niks moet, als ze iets willen dan hoor ik het wel.

Daarmee kwam een opening in het dilemma: mijn kinderen moeten niks, maar waarom ga ik met mezelf niet net zo om als met mijn kinderen? Waarom moet ik zelf wel van alles? En wat gebeurt er als je dingen doet omdat ze moeten? Dan wil je er iets voor terug, om de boel weer in balans te krijgen. Dan krijg je een raar soort 'voor wat hoort wat' relatie met je kind. Ga je ongemerkt een boekhouding bijhouden. Als je iets doet wat je wilt dan hoeft dat niet, want dan 'kost' het je niet.

Dus ik heb ze verteld hoe erg ik het zou vinden om daar op zaterdagmorgen te moeten staan. Dat ik graag dingen voor ze wil doen, maar geen dingen die ik zelf heel verschrikkelijk vind. Dat begrepen ze, maar ze vonden het natuurlijk niet leuk. En dat heb ik nog vaak gevoeld - schuldgevoel! - en dat heb je dan te verdragen, want het is de consequentie van je keuze. Maar steeds wist ik ook: als ik meer geef dan ik kan, dus zonder er iets voor terug te hoeven, ga ik er zelf aan onderdoor en heeft niemand meer iets aan me.

Toch ontlastte het me wel toen de jongste zei: 'Goh mam, eigenlijk ben ik helemaal geen voetballer. Ik wilde het alleen maar omdat alle jongens in mijn klas erop zitten.' Misschien had ik anders besloten als ik het gevoel had gehad dat hij wel een echte voetballer was?

Wat is gidswerk eigenlijk?

Gidswerk betekent dat ik je help je gids te raadplegen in die gevallen waar je zelf niet verder komt, vragen hebt over je leven waar je antwoord op zoekt of omdat je je verder wilt ontwikkelen. Aangezien je gids alles van je weet, weet hij of zij ook precies wat er aan de hand is en dus wat er gedaan kan worden. Dat scheelt om te beginnen een hoop tijd, want wij hoeven geen ellenlange gesprekken te voeren om uit te knobbelen wat er aan de hand is. Je gids weet het en dat is wel zo handig.

Het kan zijn dat er een knelpunt in het verleden ligt. In dat geval vindt er een regressie plaats. Laat ik zeggen dat er in ongeveer 50% van de gevallen sprake is van een regressie. Dit hoeft trouwens niet altijd een reis naar een vorig leven te zijn; het kan ook teruggaan naar een moment in dit leven wat niet meer in het bewustzijn is, maar wel zijn rol speelt.

Wat gebeurt er in die andere gevallen?
Dat kan van alles zijn. Laat ik een paar voorbeelden noemen.

Het komt regelmatig voor dat er onaffe kwesties zijn met overledenen. Vaak heb je zelf niet in de gaten dat daar de schoen wringt, maar in zo'n geval vindt een ontmoeting plaats met de overledene en kunnen bepaalde zaken uitgewerkt worden, zodat beide partijen weer verder kunnen (want dat geldt evenzeer voor de overledene: aan de andere kant leef en ontwikkel je je ook!).

Ook komt het voor dat er een lichamelijke kwestie is die een zodanige invloed heeft op het gevoelsleven, dat je denkt dat er van alles met je aan de hand is. De gids weet dat haarfijn uit te leggen en vertelt ook precies welk soort medicus en/of (reguliere) behandeling de oplossing biedt.

Verder kunnen huidige relaties (werk of intiem) je in de weg lijken te staan om de stappen te nemen die nodig zijn om je gelukkig* te voelen en te doen wat bij je past. Vaak liggen daar oude patronen aan ten grondslag die je in de huidige relatie hebt ingepast. De gids gaat dan samen met jou door die onderliggende, vaak verborgen patronen heen zodat je ze kunt gaan waarnemenen, voelen en herkennen en vervolgens, als je dat wilt, de beslissingen kunt nemen die nodig zijn om dat te veranderen.

In deze tijd zijn veel mensen op zoek naar hun kwaliteiten: wat heb ik de wereld te bieden? De gids kan daar antwoord op geven en tijdens de sessie de bewuste kwaliteit onderwijzen en met je oefenen, zodat je daarmee daadwerkelijk aan de slag kunt in het dagelijkse leven.

Een laatste voorbeeld: soms begrijp je gewoon niet waarom bepaalde dingen in je leven gebeuren. In zo'n geval kan het gebeuren dat je gids je mee op reis neemt naar het moment waarop je bezig was dit leven in te richten. Het 'moment' voor je geboorte dus, toen je samen met je gids bepaalde wat je hier wilde doen en welke gebeurtenissen en omstandighden er nodig zouden zijn om dat te kúnnen doen. Daardoor worden een hele hoop gebeurtenissen in je leven in een klap duidelijk en kun je ze accepteren, omdat je weet wat het doel ervan is en wat je perspectief is.

Omdat de gidsen precies weten wat er aan de hand is, precies de juiste toon en snaar weten te raken en zeer doortastend te werk gaan (je kunt ze niet voor de gek houden), komen veel mensen hier maar 1 keer voor 1 probleem of vraag. Dan is het gewoon opgelost en kunnen ze weer verder. Anderen worden juist aangestoken door de wereld die voor hen open is gegaan en willen die graag verder verkennen en in hun leven gaan gebruiken. In dat geval gaan we verder met spirituele coaching: gesprekken die we met meer dan 2 personen voeren, want de gidsen praten ook mee.

Onder het kopje 'ervaringen uit de praktijk' kun je lezen wat mensen hier zoal meegemaakt hebben.


*je 'gelukkig' voelen is voor mij niet hetzelfde als je prettig voelen. Je gelukkig voelen is volgens mij dat je je op je plaats voelt in je leven, dat het leven dat je leidt jouw leven is,voortkomend uit jouw keuzes, met alle lief en leed dat daarbij hoort.

Opvoeding 3: is het jouw huiswerk of dat van hen?

Op een dag komen ze thuis met huiswerk. Dat begint zo heel langzaamaan in groep 5. Een beetje topo, een rijtje dicteewoorden... en in de loop van de schooljaren wordt dat steeds meer. Dat huiswerk van je kind, hoe ga jij daarmee om?

Toen Camiel steeds meer huiswerk kreeg, merkte ik dat ik me er verantwoordelijker voor voelde dan hij. En ik zag het al helemaal voor me: straks heb ik er drie met huiswerk, en dan verzuip Ìk erin. Alleen al bij het idee liep m'n hoofd om. Daar moest ik snel verandering in brengen, maar hoe?

Ik was me ervan bewust dat ik, door me verantwoordelijk te voelen voor zijn huiswerk, hem de kans ontnam om er zelf verantwoordelijkheid voor te zijn. Want zolang ik het was, kon hij erop vertrouwen dat ik er wel aan dacht, dus hoefde hij dat niet te doen. Dat begreep ik, maar ik durfde het niet los te laten omdat ik bang was dat het dan verkeerd zou gaan. En ik vond het ook niet eerlijk om me er ineens niet meer mee te bemoeien en hem, zonder dat 'ie het zelf wist, in het diepe te laten plonzen. Tijd voor familie-overleg dus.

Tijdens het avondeten heb ik ze voorgelegd waar ik mee zat. Dat ik me verantwoordelijk voelde voor hun huiswerk, maar dat ik dat niet wilde en ook niet juist vond, want het is hun huiswerk en dus hun verantwoordelijkheid. Over dat uitgangspunt waren we het met elkaar eens. Toen heb ik gezegd dat ik niet wist hoe ik dat kon veranderen en gevraagd of zij me wilde helpen en misschien ideeen hadden over hoe we het dan anders zouden kunnen gaan doen.

Daar kwamen zeer constructieve voorstellen uit, zoals manieren waarop ze er zelf voor konden zorgen dat ze het niet vergaten (het op de w.c.-kalender schrijven bijvoorbeeld, want in hun agenda kijken ze niet, blijkt in de praktijk). Ook spraken we af, op voorstel van Camiel, dat ik hen er 1 keer aan herinner, op een moment dat ze het huiswerk direct kunnen gaan doen. "Doe ik het dan niet en vergeet ik het daarna, dan heb ik een probleem."

En zo hebben we het sindsdien gedaan. Ik heb mezelf in het begin regelmatig moeten tegenhouden: 'nee, niet mee bemoeien, laat hem er zelf voor zorgen' en soms voelde dat als mezelf geweld aandoen. Want je wilt gewoon ontzettend graag dat je kind het goed doet op school. Dat was een zure appel waar ik 'even' doorheen moest. Maar inmiddels kan ik echt voelen dat het hun huiswerk, hun opleiding, hun toekomst is en heb ik het losgelaten. Ik beperk me alleen nog tot hulp bieden als ze daarom vragen en ze leren hoe je kunt leren.

Ach, en af en toe probeert een van de kinderen het nog eens: "Mam, mag ik met m'n vrienden naar het plein?" En dan zeg ik dat ik daar geen antwoord op kan geven omdat ik niet kan beoordelen of 'ie z'n huiswerk dan afkrijgt, dus dat 'ie dat zelf moet beslissen. In negen van de tien gevallen besluiten ze dan om niet te gaan.

Kijkt Sharon Dijksma neer op moeders?

Met haar uitspraak dat moeders met een goede opleiding, die ervoor gekozen hebben hun kinderen zelf op te voeden, aan kapitaalvernietiging doen, geeft Sharon Dijksma te kennen dat zij niet in de gaten heeft hoe belangrijk opvoeding is.
Als opvoeder ben je mede-maker van de maatschappij van morgen. Dat is dus een heel belangrijke taak! Je zou zelfs kunnen zeggen: als opvoeder ben je groot-investeerder in het kapitaal van onze maatschappij. Het tegenovergestelde dus.
Opvoeden is een vak. Het vraagt organisatorisch talent, leiderschap, inzicht, overzicht, onbaatzuchtigheid en... het is keihard werken. Ik ben blij dat ik een goede opleiding heb, want aan al die opleidingen heb ik veel gehad in mijn beroep als moeder.
Sharon Dijksma heeft blijkbaar ook niet in de gaten wat moeders verder allemaal bijdragen aan de maatschappij. Laat ik uit ervaring spreken: Andre, mijn man, die management-trainingen geeft, werkt veel met voorbeelden uit de praktijk. En wat zijn dat voor voorbeelden? Die komen bijna allemaal van hier thuis: hij wordt geinspireerd door de manier waarop ik met onze kinderen omga, en dat zet hij vervolgens om in handvaten waarmee managers in Nederland worden getraind. Leuk he, hoe een moeder bijdraagt aan het bedrijfsleven in dit land.
Zo zijn er talloze moeders die op vele manieren bijdragen aan onze maatschappij. Echter, het is nogal onzichtbaar. Wordt het niet eens tijd voor het omgekeerde? Dus, om moeders van overheidswege te betalen voor deze bijdrage of zo?
Op 25 januari stond er in NRC een artikel van de historica Anneke Mulder. Waar het op neer komt is dat blijkt dat vrouwen biologisch gezien na hun 40ste een nieuwe energiebron kunnen aanboren (waar dat bij mannen niet het geval is). Voor veel vrouwen is dat de leeftijd waarop ze juist wat meer armslag gaan krijgen omdat de kinderen hen niet meer aan handen en voeten binden (er zijn ook vrouwen die het andersom doen: eerst betaald werken en als de nieuwe energie vrij komt kinderen krijgen). Uit onderzoek blijkt dat veel vrouwen dan een nieuwe rol gaan spelen waarin ze (opnieuw) een maatschappelijke bijdrage leveren. Een dubbele 'return on investsments' dus, in plaats van de kapitaalvernietiging waar Dijksma over spreekt.
Hoe komt het toch dat kinderen opvoeden zoveel lager aangeslagen wordt dan een betaalde baan hebben? Emancipatie is volgens mij niet dat je de rollenpatronen moet doorbreken, maar dat je vrije keuzes kunt maken. Ook als dat betekent dat je een keuze maakt die lijkt op het oude patroon. Emancipatie is toch niet dat je geen huismoeder meer mag zijn of dat je een betaalde baan moet hebben?
De overheid zou een goed signaal afgeven als ze opvoeders juist zou gaan belonen. Niet om het geld, maar als statement. Het is echt tijd voor een ommekeer en laten we eerlijk wezen: als het moederschap en verantwoordelijkheid nemen voor de kinderen die je op de wereld hebt gezet, op deze manier benaderd blijft worden, hebben we straks een nog groter vergrijzingsprobleem.

Opvoeding 2: kijk uit wat je zegt: je kind gelooft het

We kennen ze allemaal: die situaties waarin je met je handen in je haar staat en lelijke dingen tegen je kind zegt. Zo'n uitroep komt voort uit je eigen onmacht, maar ondertussen heb je wel iets over je kind gezegd: Jij denkt alleen aan jezelf! of: Bah, wat ben jij onaardig, of zelfs: Lelijkerd! Vul zelf maar in; wat zeg jij tegen je kind?

Waar je op zo'n moment, midden in al je frustratie, niet bij stil staat, is dat een kind dit allemaal gelooft en voor waar aanneemt. Je ouders zijn je goden: je bent van hen afhankelijk, zij zijn degenen die 'het allemaal weten' en die jou leren hoe je het moet doen en hoe alles in zijn werk gaat. Een kind heeft van nature een rotsvast vertrouwen in z'n ouders. Hij kan ook niet anders, want zonder ouders is hij nergens.

Deze opmerkingen vestigen in de loop van de tijd een diep geworteld zelfbeeld bij je kind en het lastige ervan is: het is onbewust. Een kind hoort zijn 'goden' zeggen dat hij een egoist is, dus is het waar. En het kan heel lang duren voor je later van zo'n zelfbeeld af komt, als je het je al bewust wordt.

Ik heb mezelf aangeleerd om tegen mijn kinderen niet te spreken in de 'jij bent'-vorm maar in de 'ik ervaar'-vorm. "Ik vind dit vervelend en ik zou het fijner vinden als..." is heel wat anders dan "jij bent vervelend". En "He, ik ben er ook nog, voor mij moet het ook leuk zijn" is heel wat anders dan "egoist!".

De moeilijkheid zit 'm in het feit dat we op zo'n moment waarschijnlijk alleen maar onze eigen ouders nadoen. We weten zelf niet beter en zeggen alleen maar na wat ons toegevoegd is toen we klein waren. En dat zijn we ons vaak niet bewust.

Hoe zit het daarmee? Wat is er tegen jou gezegd toen je klein was? En ben je het daar eigenlijk mee eens? Klopt dat met wie jij werkelijk bent of wilt zijn? Loop je de hele tijd van alles voor je kind te doen, zelfs te sloven, omdat je bang bent dat je anders een egoist bent? Dan deed je moeder dat waarschijnlijk ook en noemde jou een egoist als je daar geen oog voor had en jij 'alleen aan jezelf dacht'. En dat geef je nu door aan je eigen kind, die dat dan later ook weer gaat doen.

Het is wel de moeite waard om eens te kijken naar wat jou toegevoegd is en te beslissen wat daarvan wel en wat daarvan niet bij jou past. Dan kun je namelijk kiezen hoe je wilt zijn en hoef je niet bang te zijn een egoist genoemd te worden als je eens voor jezelf kiest en zegt: "nee, hier heb ik nu geen zin in, ga maar iets doen wat je zonder mij kunt doen." Dan hoef je je kind ook geen egoist meer te noemen omdat jij geen nee kunt zeggen. Daarmee bespaar je je kind een hoop ellende, want alle 'oude rommel' die je in jezelf opruimt, bespaar je je kinderen.

Opvoeding 1: het 'fout' durven laten gaan

In de tijd dat je kinderen krijgt zijn er altijd wel mensen die je ontmoet en waarmee je contact hebt puur en alleen doordat je tegelijkertijd kinderen krijgt. Zo kende ik in die tijd de echtgenote van een collega die op ongeveer dezelfde tijd haar eerste kind kreeg als ik. Allebei kregen we een jongen.

In de periode dat de jongens gingen lopen, was ik een keer bij haar op de koffie. Hun eerste wankele stappen hadden ze al achter de rug; inmiddels konden ze een wandeling van zo'n 10 stappen maken. Doelbewust ergens naartoe.

Wij zaten gezellig koffie te drinken, de jongens waren lekker aan het spelen en rondhobbelen, afwisselend lopend en kruipend. Hoewel, gezellig, mijn vriendin zat geen seconde rustig op haar stoel, druk als ze het had met continu de weg vrijmaken voor haar zoon en voorkomen dat er iets mis zou gaan.

Op een bepaald moment wil Camiel, mijn zoon, van de stoel waar ik zat naar de andere kant van de kamer lopen om daar iets van de bank te pakken. Halverwege staat echter een tafel op hoofdhoogte. Je snapt het al: je voorziet dat hij daar tegenaan gaat lopen. Wat doe je op zo'n moment?

Ik dacht daar verder niet bewust over na, ik bleef in mijn stoel zitten en Camiel liep met zijn hoofd tegen de tafel. Ik werd me mijn keuze om niet in te grijpen pas bewust op het moment dat mijn vriendin verschrikt uitriep dat dit toch echt niet kon. Ze vond me hard en ze vond het gemeen.

In eerste instantie ga je aan jezelf twijfelen en ik heb er lang over nagedacht. Ik observeerde mezelf en merkte dat ik dit consequent zo deed. Was ik gemeen?

Een mens leert door vallen en opstaan en vooral: door eigen ervaringen. Ik kan mijn kinderen behoeden zich pijn te doen – en soms doe je dat ook als het gevaarlijke situaties met zich meebrengt die een kind niet kan overzien – maar het is ook een kunst om je kinderen te laten leren. Dat betekent dat je soms iets mis laat gaan, waardoor ze uit eigen ervaring ondervinden dat ze daarop moeten letten of het de volgende keer beter anders kunnen doen. Als je het consequent probeert te voorkomen, leert je kind niets en blijf jij rennen.

Het is niet alleen een kunst om dingen mis te durven laten gaan, het is ook liefdevol om je kind de ruimte te geven om iets te leren. En zolang je er als volwassene bij bent, de risico's inschat en je kind troost als het 'mis' is gegaan, geef je je kind iets mee voor het leven: ik mag fouten maken om te leren en als het mis gaat ben ik veilig.

Mijn vriendin heeft waarschijnlijk nog jaren achter haar kind aangerend. Mij heeft ze een geschenk gegeven: door haar opmerking ben ik me van deze verantwoordelijkheid - mijn kinderen fouten te durven laten maken - bewust geworden en heb ik het nog veelvuldig gedaan. Mijn kinderen zijn inmiddels bijzonder zelfstandig.

Het mooie van gidswerk

Wat ik het mooie vind van gidswerk is dat het altijd precies op maat is. En dat past zo bij deze tijd: eenheidsoplossingen (regels) werken niet meer. Als Jantje hier komt met probleem A, komt zijn gids met een oplossing die totaal anders is dan wanneer Pietje hier komt met hetzelfde probleem. Je kunt het dus ook niet op een school leren of in een boek schrijven.
Ik ben elke keer weer verrast door de oplossingen waarmee de gidsen komen en vooral de creativiteit ervan. "Hoe verzinnen ze het" denk ik vaak. En elke keer is het weer een schot in de roos, precies wat iemand nodig heeft.
Ik ben ook wel blij dat het allemaal niet van mij afhangt, want ik zou waarschijnlijk niet veel verder komen dan "ah, probleem A? Hup, oplossing B." Het enige waar ik voor moet zorgen is dat mijn kanalen openstaan, dus dat ik de gidsen goed kan horen en zien. Dat betekent dat ik zelf ook constant in beweging ben. Maar ook dat regelt zichzelf. Als ik soms eens 'ergens doorheen moet' heb ik zomaar geen afspraken met clienten staan en als ik er doorheen ben beginnen ze weer te bellen. Ik zeg altijd: ik heb een goeie secretaresse daarboven. Daar kan ik dan maar beter goed naar luisteren en niet mijn eigen zinnetje doen.
Zo had ik een keer helemaal geen een afspraak staan in een week. Denk ik gelijk dat er iets met mij aan de hand is. Maar wat bleek: in die week gingen ze bij de buren met een drilboor aan de gang. Hoefde ik mooi niemand af te bellen. Dat regelen ze allemaal goed daarboven.
Maar dat was in het begin gelijk al duidelijk. Toen me duidelijk gemaakt werd dat ik dit werk ging doen en vroeg: maar hoe komen die mensen dan bij mij terecht? Zei Juria, mijn gids: dat is nou precies het enige waar jij je niet druk over hoeft te maken, dat regelen wij (de gidsen). En zo is het ook altijd gegaan.

Wat is een gids?

Wat is een gids?
Een gids is een menselijke ziel die zijn (haar) eigen cyclus van geboorte en wedergeboorte op aarde afgerond heeft. Jouw gids is iemand die jij in een of meerdere levens op aarde hebt gekend en met wie je een speciale band hebt.

Waarom hebben wij eigenlijk een gids?
Toen ik eens een meisje van 8 jaar in de praktijk had en haar vroeg: 'heb jewel eens van een gids gehoord?' zei ze: 'ja, dat is iemand die je de wegwijst en je alles laat zien, als je op vakantie bent of zo'.
Ons leven is een reis en voordat we op reis gaan, stippelen we samen met onze gids - en nog vele anderen, maar altijd met onze gids - de route uit: wat wil je zien, wat wil je meemaken, wat wil je leren, waarom ga je eigenlijk op reis, wat heb je ervoor nodig, etc. Als wij dan vervolgens geboren worden, zijn we dit grotendeels vergeten omdat wij levend in een fysiek lichaam (nog) niet in staat zijn ons volledige bewustzijn te dragen. Onze gids, die niet in een fysiek lichaam leeft, heeft dat bewustzijn wel en is gedurende onze hele reis bij ons om ons de weg te wijzen. Ons te herinneren aan wat we ons voorgenomen hebben, door ons oog ergens op te laten vallen, ons gevoel aan te raken bij ontmoetingen met anderen, ons een impuls te geven bij bepaalde gebeurtenissen en, naarmate ons bewustzijn zich vergroot, rechtstreeks tot ons te spreken, in woord, beeld of anderszins.
Je gids is dus je reisgeleide, die exact op de hoogte is van alles wat jij je voorgenomen hebt en die er alles aan doet om je erbij te helpen dat ook werkelijk te doen. Daarnaast zal je gids altijd voor je zorgen, je geven watje nodig hebt (wat soms iets anders is dan wat je denkt nodig te hebben) en je steunen als je het moeilijk hebt. Het is voor gidsen een grote blijdschap als deze steun, warmte en liefde gevoeld en ontvangen kan worden, want ze willen maar een ding: dat het goed met je gaat.

Waar komt ie vandaan?
Een gids is een menselijke ziel die zijn eigen karma heeft uitgewerkt, die zijn eigen cyclus van geboorte en wedergeboorte op aarde afgerond heeft. Die, zoals dat heet, 'verlicht' is. Bovendien is dit altijd iemand die jij hebt gekend in 1 of meerdere levens op aarde en met wie je een speciale bandhebt.
Na zijn laatste aardse incarnatie neemt een ziel een nieuwe taak opzich. Dit is een vrije keus en iets dat past bij die ziel. Er zijn vele 'beroepen' aan gene zijde. Een ervan is gids worden. Er zijn vele soorten gidsen. Elk levend mens op aarde heeft in elk geval 1 hoofdgids. Dat is degene die altijd bij je is, je leven lang, al levens lang.
Daarnaast zijn er ook hulpgidsen. Dat zijn gidsen die zich niet op een bepaald mens toeleggen, maar op een specifiek gebied/taak. Zo werk ik bijvoorbeeld met Ahmed, een Moors geneesheer en Pueto, die via mij met kristallen en mineralen werkt. Zij werken niet alleen met mij, maar ook met anderen. Zij zijn voor mij hulpgidsen, maar Juria is mijn hoofdgids, zij is altijd bij mij.
Tenslotte is het ook nog mogelijk dat iemand die nog niet klaar is met zijn eigen cyclus, tijdelijk bij je is en je gidst. Dit kan bijvoorbeeld een overleden familielid zijn (bijv. een grootouder) of iemand anders waarmee je een sterke band hebt en die je met betrekking tot een specifieke omstandigheid in je leven kan helpen. Dit gebeurt alleen met toestemming en onder begeleding van je hoofdgids. Deze ziel heeft dan meestal een bepaalde bijdrage te leveren aan jouw ontwikkeling, die ook weer past in zijn/haar eigen karma. Deze samenwerking stopt na verloop van tijd; dan gaat deze ziel weer verder op zijn eigen weg.

Waar is de gids als wij niet op aarde zijn?
Bij jou, aan gene zijde.

Wat doet die gids als wij niet op aarde zijn?
In de eerste plaats vangt je gids je op als je overgaat naar gene zijde (dus: als je fysieke lichaam sterft). Hij zorgt ervoor dat je krijgt wat je nodig hebt aan opvang, rust, genezing, feest, ontmoetingen, etc. (afhankelijk van de staat waarin je verkeert als je aankomt).
Vervolgens gaat hij met jou samen je levensboek doorwerken: jullie kijken samen terug op het geleefde leven, vergelijken dit met wat je je voorgenomen had, verwerken hetgeen gebeurd is voor zover dat niet in het fysieke leven heeft plaatsgevonden, trekken er conclusies uit - en dit is weer het uitgangspunt voor de volgende incarnatie (als die er komt).
Verder leven jullie daar met elkaar zoals je dat zou doen als je hier was en nemen de tijd die je nodighebt en/of kiest aan de andere kant. Als je ertoe besluit weer te incarneren (wat altijd een vrije keuze is) helpt je gids je om een plan te maken voordit nieuwe leven en de omstandigheden uit te zoeken en te creeeren die nodig zijn om je plan uit te kunnen voeren.

Kunnen wij ook een gids voor iemand worden, of zijn wij dat misschien al?
Dat is een keus die je kunt maken als je je aardse cyclus voltooid hebt. Zolang je incarneert kun je niet iemands gids zijn, want dat zou betekenen dat je niet altijd bij je 'pupil' kunt zijn. Zolang je incarneert kun je niet iemands gids zijn, want je bent dan niet verlicht en zou niet voor 100% in staat zijn in volledige zuiverheid de belangen van een ander te dienen. Wel kunnen wij elkaar hier, aan deze kant, kortstondig tot gids zijn door elkaar waarachtig te helpen en de weg te wijzen. Maar dat is iets anders dan iemands hoofdgids zijn.

Praktijk voor gidswerk

Soms zijn er omstandigheden in je leven die je niet kunt begrijpen of oplossen met de gegevens die je vanuit het hier en nu tot je beschikking hebt. Omstandigheden waar je niet gelukkig mee bent en die je ervan weerhouden het leven te leven zoals je dat zou willen. Omstandigheden waardoor je de indruk hebt dat het leven zelf je tegenhoudt te doen wat jij wilt. Misschien heb je al van alles gedaan om hier inzicht in te krijgen - boeken lezen, cursussen volgen, gesprekken, therapie - en begrijp je inmiddels in je hoofd hoe het zou kunnen zitten, maar gevoelsmatig kom je er niet doorheen en je krijgt het maar niet voor elkaar dit te doorbreken.

Dan is er één iemand die je beter dan wie ook kan helpen, en dat is je gids. Sommige mensen noemen dit hun beschermengel, ik gebruik liever het woord gids, omdat dit precies aangeeft wat het is: iemand die je de weg wijst. Elk mens heeft zo'n gids. Een gids is een menselijke ziel die zijn (haar) eigen cyclus van geboorte en wedergeboorte op aarde afgerond heeft. Jouw gids is iemand die jij in een of meerdere levens op aarde hebt gekend en met wie je een speciale band hebt.

Het leven is een reis en voordat we op reis gaan, stippelen we samen met onze gids de route uit: wat wil je zien, wat wil je meemaken, wat wil je leren, waarom ga je eigenlijk op reis, wat heb je ervoor nodig, etc. Als wij dan vervolgens geboren worden, zijn we dit grotendeels vergeten omdat wij levend in een fysiek lichaam (nog) niet in staat zijn ons volledige bewustzijn te dragen. Onze gids, die niet in een fysiek lichaam leeft, heeft dat bewustzijn wel en is er gedurende de hele reis bij om ons de weg te wijzen. Ons te herinneren aan wat we ons voorgenomen hebben, door ons oog ergens op te laten vallen, ons gevoel aan te raken bij ontmoetingen met anderen, ons een impuls te geven bij bepaalde gebeurtenissen. Je gids is dus je reisgeleide, die exact op de hoogte is van je verleden en die weet wat je je voorgenomen hebt voor de toekomst. De kans is groot dat je gids er de hand in heeft gehad dat je dit nu leest.

Je gids is dus de aangewezen persoon om je te helpen. Voor mij is het daarom niet meer dan logisch me in mijn werk te laten leiden door jouw gids. Ik weet tenslotte niets over jou; je gids weet alles. Met mij als 'tolk' en je gids als reisgeleide gaan we op reis, om de oorsprong van dit probleem op te sporen zodat je je leven in de hand kunt nemen. Hoe die reis er uit ziet, is van te voren niet te zeggen want dat hangt af van wat er nodig is. Hoe zo'n reis er uit kan zien kun je hier lezen en onder het kopje 'ervaringen uit de praktijk' (links in het menu).

Je hoeft niet persé een probleem of moeilijkheden te hebben om een dergelijke 'reis' te maken. Steeds vaker komen mensen bij mij in de praktijk omdat ze beter willen begrijpen welke reis zij in hun huidige leven maken, om zodoende beter te kunnen sturen en beslissen. En omdat er altijd wel een vraag of een bepaald thema in het leven speelt, gaan we daarmee aan de slag.

Veel mensen komen één keer met een specifieke vraag in de praktijk en gaan dan weer verder. Anderen komen door deze reis in aanraking met een gebied in zichzelf wat zij verder willen verkennen en ontwikkelen. Met hen maak ik vervolgafspraken voor spirituele coaching. Dit zijn gesprekken die we schijnbaar met z'n tweeën voeren, maar dat is niet zo: via mij doen ook de gidsen mee met dit gesprek. Tijdens het gesprek krijg ik informatie over de niet-zichtbare elementen die meespelen in het betreffende onderwerp. Dit voegt een enorme rijkdom toe.

De ontwikkeling van de mens - de evolutie - schrijdt voort. Dat betekent dat kinderen in deze tijd met een groter bewustzijn geboren worden dan voorheen. In de praktijk houdt dit in dat zij op veel jongere leeftijd dan de volwassenen van nu, hun thema's en levensvragen oppakken. Ook betekent het dat steeds meer kinderen toegang hebben tot het verleden dat zij met zich mee dragen: herinneringen aan andere tijden en plaatsen. Soms ontstaan hierdoor angsten en moeilijkheden omdat zij - en hun ouders - niet begrijpen waar deze beelden, gevoelens of ideeën vandaan komen. Door middel van een ontmoeting en reis met de gids, kunnen deze op hun plaats gezet worden, waardoor zij begrijpelijk, hanteerbaar en niet meer angstwekkend zijn. Toch is een sessie met het kind zelf niet altijd de geschikte methode. Bijvoorbeeld omdat een kind te jong is. Om verschillende redenen kan de gids besluiten om via de ouders te werken. In zo'n geval vindt er geen sessie plaats, maar schrijft de gids een brief aan de ouders met daarin die informatie die de ouders nodig hebben om hun kind te kunnen begrijpen en begeleiden.