praktijk voor gidswerk - léonne meiresonne

Wat er in de wereld gebeurt dat niet in de krant staat

2011-07-04T11:07:00.012+02:00

(English version: "World events not reported in the newspapers")

Wat gaat de tijd snel... en, zoals ik 1,5 jaar geleden schreef, wat wij hier op aarde ‘tijd’ noemen, is vanuit de geestelijke wereld gezien ‘ontwikkeling’. In 1987 begon de overgangsfase naar ‘de nieuwe tijd’ ofwel: naar de nieuwe ontwikkeling. Het eerste dat we daarvan merkten was de val van de Berlijnse muur. Een gebeurtenis die niemand voorzien had, maar ineens was daar een kritische massa die dit mogelijk maakte. Inmiddels kennen we de Arabische Lente.

Kijken naar de ‘nieuwe tijd’ wordt voor mij het meest concreet als ik dat beschouw als ‘nieuwe ontwikkeling’. Dan begrijp je ineens de doemscenario’s die her en der leven: ja, de wereld zoals wij die kennen houdt op te bestaan, maar dat betekent niet dat de wereld vergaat. De huidige ontwikkelingsfase wordt beëindigd, de oude orde vergaat, zodat de nieuwe kan ontstaan. Maar wat is dat dan precies, dat nieuwe?

Ontwikkelingssferen

Onze geestelijke ontwikkeling verloopt in fasen. Ik noem dat ‘sferen’. En deze sferen hangen direct samen met de dimensies. Wij kennen 9 sferen waar wij doorheen gaan om ons te ontwikkelen. Daarvan doen we er 3 op aarde. Je kunt dat een beetje vergelijken met ons schoolsysteem: de basisschool (1^e sfeer), de middelbare school (2^e sfeer) en de vervolgopleiding (3^e sfeer). Iemand die de 3^e sfeer doorlopen heeft noemen wij ‘verlicht’. Zo iemand is klaar met zijn cyclus van geboorte en wedergeboorte op aarde en gaat verder met zijn ontwikkeling in de geestelijke wereld, in de 4^e sfeer. Dus iemand die wij ‘verlicht’ noemen, is vanuit de geestelijke ontwikkeling gezien nog niet eens op de helft. Vele gidsen zijn zulke 4^e sfeerders.

Elke ontwikkelingssfeer heeft zijn eigen kenmerken. Grofweg kun je zeggen dat de 1^e sfeer gaat over het wennen aan het leven in een fysiek lichaam. Dat je dat lichaam moet verzorgen, voeden, dat je dat voedsel moet vergaren, verbouwen en bereiden, dat het lichaam slaap nodig heeft, dat het kapot kan en als het erg kapot is gaat het dood – game over. Maar gelukkig heb je meerdere levens, dus probeer je het weer opnieuw, net zolang tot je begrijpt hoe het fysiek-materiële leven werkt. Dan ben je klaar met de 1^e sfeer. Je hebt alle klassen van de basisschool doorlopen. Dat zijn er 7 in totaal, want elke sfeer is een octaaf (een steeds hogere klank, ofwel trilling).

De 2^e sfeer gaat over je sociaal-maatschappelijke, psychisch-mentale ontwikkeling. Je komt tot de ontdekking dat je meer bent dan dat lichaam, je hebt ook nog een karakter, gevoelens en emoties en, o jee... anderen ook. Je leert je uiteen te zetten met de wereld om je heen. Dit is de fase waarin je alle kanten van het leven onderzoekt en ervaart. Een lastige fase, waarin je met de uitersten van het leven geconfronteerd wordt. Overvloed en gebrek, overmacht en onmacht, vrijheid en onderdrukking, dader- en slachtofferschap, noem maar op. Je neemt allerlei verschillende gedaantes aan, in alle mogelijke omstandigheden op alle mogelijke plekken op de wereld. Je leert wat de gevolgen zijn van de ene of de andere handeling teneinde – in een latere fase – vrije keuzes te kunnen maken. Je kunt tenslotte pas spreken van vrije keuzes als je ook weet waaruit je kunt kiezen. Dat is wat je in deze fase onderzoekt en ontdekt. Je onderzoekt en ondervindt werkelijk alle kanten van het leven. Ook deze fase bestaat uit 7 klassen (tonen) en duurt het langst van alle drie de ontwikkelingssferen. Elke klas beslaat meerdere levens.

In de 3^e sfeer ga je in eerste instantie aan de slag met de verdere uitwerking van de ervaringen die je in de 2^e sfeer allemaal opgedaan hebt. Je begint de sociaal-maatschappelijke, psychisch-mentale wetmatigheden te doorgronden en komt zodoende tot de ontdekking dat je, net als ieder ander mens, onderhevig bent aan bepaalde wetmatigheden, maar dat er toch steeds iets is dat jou net anders maakt dan de rest. Steeds is er een stukje dat net niet in dat sjabloon past. In de 3^e sfeer kom je tot de ontdekking dat er meer is dan alleen het aardse, dat jij meer bent dan alleen een aards mens. Dat je niet alleen een lichaam bent met een bepaald karakter, psyche en temperament, maar ook een uniek geestelijk wezen. Dat je weliswaar onderhevig bent aan de aardse wetmatigheden, maar dat je daar niet door wordt bepaald: er is iets anders, iets groters dat bepaalt wie jij bent. In de 3^e sfeer ontdek je dat je een onsterfelijk, goddelijk geestelijk wezen bent dat iedere keer een nieuw lichaam betrekt. Je gaat op onderzoek uit om alles over de geestelijke (onstoffelijke) wereld te weten te komen – alles wat anderen daarover al ontdekt hebben – en in de tweede helft van de 3^e sfeer kom je tot het besef dat jij daar iets unieks aan toe te voegen hebt. Als je dat ‘meesterwerk’ volbracht hebt, ben je klaar met je opleiding op aarde en ga je verder met de 4^e sfeer, in de geestelijke wereld.

Er is dan geen noodzaak meer om op aarde te incarneren, wat niet wil zeggen dat je dat niet doet. Regelmatig incarneren 4^e sfeerders op aarde om zodoende een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling. Echter, zij zijn dan altijd onderhevig aan de aardse wetmatigheden (die van de 3^e dimensie) en kunnen daardoor niet volledig hun geestwezen tot uitdrukking brengen.

Hemel op aarde

En hier komen we aan de grote verandering die nu plaats vindt, wat we de nieuwe tijd (ontwikkeling) noemen. Inmiddels zijn er nog maar heel weinig 1^e sfeerders op aarde. Er zijn heel veel 2^e sfeerders en een aanzienlijke groep 3^e sfeerders. En dat maakt het mogelijk een volgende stap te maken. Wat er nu gebeurt is dat de ontwikkeling op aarde verschuift van de 1^e t/m de 3^e sfeer naar de 2^e t/m de 4^e sfeer. Ofwel: een deel van onze ontwikkeling die tot nu toe plaats vond in de geestelijke wereld, gaat op aarde plaatsvinden... er komt letterlijk een stukje hemel op aarde.

Om dat mogelijk te maken, gaan we hier op aarde de 4^e dimensie in. Dat betekent dat we onderhevig worden aan een hogere trilling want de sferen of dimensies bestaan uit octaven, en de klanken (=trilling) van de 4^e dimensie zijn hoger dan die van de 3^e dimensie (=ontwikkelingssfeer). En of we het ons nu bewust zijn of niet: we zijn hier allemaal aan onderhevig. Er vind een aanpassing plaats van ons hele systeem aan deze nieuwe trilling.

Dat veroorzaakt chaos en verwarring, want we zijn gewend dat dingen volgens een bepaald patroon, volgens een bepaalde wetmatigheid verlopen en in toenemende mate komen we tot de ontdekking dat het niet meer gaat zoals we gewend waren. ‘Als dit, dan dat’ lijkt steeds minder op te gaan. Maar wat gaat dan wel op? Het antwoord is dat niemand dat op dit moment nog weet, want hoe de 4^e sfeer er in de geestelijke wereld uitziet is bekend, maar... hoe die er op aarde uit gaat zien weet niemand, dat is namelijk nog nooit vertoond. Dat gaan wij, hier en nu, uitvinden en vormgeven. En daarom schrijf ik dit stuk. Want het enige wat we nu kunnen doen is de kennis over hoe de 4^e dimensie er in de geestelijke wereld uitziet bekend maken, zodat we beter snappen waar we mee geconfronteerd worden, wat we daarmee op aarde kunnen, wat er van ons gevraagd wordt en we minder in verwarring hoeven zijn over wat er met ons gebeurt.

Niets verborgen

Een van de meest opvallende kenmerken van de 4^e dimensie is: er is niets verborgen. De invloed daarvan is al een tijdje zichtbaar op aarde. Corruptie, verborgen agenda’s, zaken die het daglicht niet kunnen verdragen... dat alles komt boven water. De rotte plekken in het financiële systeem, misbruik in de katholieke kerk, corrupte regimes, kinderpornonetwerken, graaiende managers, speculerende beurshandelaren, regeringen die onder het mom van democratie en vrijheid oorlog voeren vanwege olie... alles wat verborgen is komt aan het daglicht. Wikileaks, klokkenluiders, onderzoeksjournalisten, bevolkingsgroepen die opstaan – zij maken zichtbaar wat verborgen was en wat zijn houdbaarheidsdatum bereikt heeft. In de 4^e dimensie geldt: alles wat aan de binnenkant niet klopt met hoe het zich aan de buitenkant laat zien, wordt ontmaskerd of flikkert in elkaar. Het wordt simpelweg door de trilling van de 4^e dimensie niet ondersteund, en kan dus niet blijven bestaan.

Op wereldschaal is dit al een tijdje aan de gang, maar sinds oktober 2010 is de 4^e dimensie nog verder ingedaald op aarde. Dat betekent dat deze beweging nu ook op microniveau voelbaar is: het is werkzaam in het persoonlijke leven van individuele mensen. In een zin samengevat: alles wat wij doen dat niet overeenstemt met wat wij werkelijk willen, voelen of vinden, werkt niet meer. We houden het simpelweg niet meer vol. We raken er al een tijdje oververmoeid, burn-out, depressief of ziek van, maar nu kan het echt niet meer. Nu begint het chaos, gedoe en frictie te veroorzaken. Want in de 4^e dimensie is het de werkelijke gevoelde wens die creëert. Dus niet wat we zeggen te willen, niet wat we geleerd hebben te zeggen, niet wat ons opgelegd wordt te doen maar wat we werkelijk voelen en willen: dat is wat we uitzenden en dat is wat we aantrekken, ofwel: creëren. Dus je kunt net doen alsof je met iemand wilt samenwerken, maar als je eigenlijk niet wilt, is dat wat er gebeurt: het wil niet, het loopt niet, het stroomt niet. Kon je een jaar geleden nog met droge ogen zeggen en doen alsof je een leuke baan of een leuk huwelijk had, nu kan dat niet meer want de 4^e dimensie maakt alles zichtbaar wat werkelijk is.

Krappe jas

Zolang dit op wereldschaal gebeurde kon je er misschien nog wel plezier aan beleven: Ha, zie je wel, die oorlog ging gewoon over olie, ik wist het wel en nu hebben we het zwart op wit. Of je bent in zekere zin opgelucht dat het nu eindelijk eens duidelijk wordt dat die kerk een rotte appel is. En je vond het mooi toen de mensen in de Arabische wereld opstonden omdat ze de onvrijheid niet langer pikten. Maar als dat in je persoonlijke leven begint te gebeuren is het even schrikken. Als je tot de ontdekking komt dat je eigen huwelijk net zo onvrij is als een Arabisch land. Als je medewerkers het niet meer pikken dat je de baas speelt. Als duidelijk wordt dat je iets voor iemand deed om er wat voor terug te krijgen maar net deed alsof het liefdadigheid was. Als je, op welke manier dan ook, de schijn ophield en dat aan het licht komt. Grofweg kun je zeggen: hoe meer er in je leven niet klopt, hoe groter de chaos. Dit klinkt nu een beetje negatief, maar uiteindelijk worden we er beter van. De 4^e dimensie noodzaakt ons niet alleen om ons bewust te zijn van wat we werkelijk voelen en willen, de 4^e dimensie maakt het mogelijk dat wij onszelf als vrije mensen uitdrukken.

Want de 4^e sfeerontwikkeling gaat over het werkelijk uitdrukken van ons Zelf, het innemen van onze unieke plaats in het grote geheel. En het is duidelijk dat het een heel ander verhaal is om dat in de geestelijke wereld te doen of hier op aarde, in zo’n fysiek lichaam. We hebben onszelf in allerlei patronen en sjablonen geperst, we stikken (letterlijk) van de regels, de do’s & dont’s, kan niet mag niet, ‘hoort’ wel ‘hoort’ niet... en die jas is te klein voor de 4^e dimensie. Daarin kan ons wezen zich niet uitdrukken. Alles wat wordt gestuurd vanuit programmering, conditionering, van buitenaf opgelegde overtuigingen werkt niet meer, krijgt geen voet aan de grond, schiet geen wortel en zal geen vrucht dragen. Alleen datgene wat werkelijk uit ons Zelf komt zal werken.

Wat kun je daar als individueel mens mee aanvangen? Al je overtuigingen, al je oordelen, al je programmeringen, al je gewoontes, al je patronen, al je categorische antwoorden en reacties onder de loep nemen. Constant, de hele dag door, je afvragen: wat ik nu doe, wat ik nu zeg, hoe ik nu reageer, is dat wat ik werkelijk voel en wil of heb ik dat aangeleerd? Past het mij? Tot op het kleinste niveau: je hebt een telefonische oproep gemist en automatisch grijp je direct je telefoon om terug te bellen, terwijl je het eigenlijk al zo druk hebt... Het klinkt stom, maar onze dag zit boordevol met dit soort onvrijheden en als je klein begint, worden de grotere zaken vanzelf makkelijker. Als je met de kleine, niet zo enge dingen begint, herprogrammeer je je systeem. Je zegt tegen je systeem: toe maar, je mag het doen zoals je het wilt en door dat uit te voeren leert je systeem dat de wereld niet vergaat en krijgt het vertrouwen. Je focussen op je angsten werkt niet, want alles wat je aandacht geeft groeit. Je focussen op wat je wél wilt leert je vertrouwen te hebben in jezelf en op een dag laat de angst jou los. Sta jezelf toe om nee te zeggen tegen wat hoort of moet want dan ontstaat er een vrije ruimte waarin je kunt voelen wat je echt wilt. En dan kan het best zo zijn dat blijkt dat datgene wat moest, overeenstemt met wat je wilt. Uiterlijk ziet het er dan hetzelfde uit, innerlijk heeft een grote verandering plaatsgevonden: je hebt de stap van moeten naar willen gemaakt. Je bent een vrijer mens. En dan komt er van onderuit je buik iets naar boven borrelen, een lach, levenslust, vrolijkheid... iets wat je je in je hoofd niet meer kunt herinneren maar waarvan je weet: dit ben ik, zo was ik vroeger toen ik nog heel klein was, zo ben ik ooit gekomen.

Ik denk, dus ik ben... niet

Je kunt maar een ding doen en dat is jezelf toestaan te ontdekken wat werkelijk in jou is en wil, hoezeer dit ook indruist tegen de oude bekende wegen en structuren, tegen wat hoort, moet en niet mag. Hier komen we echter ook op een lastig punt. We zijn namelijk, door de ontwikkeling van het zelfstandige denken die we achter de rug hebben, zo in ons hoofd terecht gekomen, dat we niet meer goed kunnen waarnemen wat we voelen en willen: we denken tegenwoordig dat we iets willen en we denken dat we iets voelen. En uit dat denken zijn behalve goede ook hele enge dingen voortgekomen en nu durven we niet meer te vertrouwen op wat we voelen en willen. Terwijl dat helemaal niet ons voelen en willen wás, het was ons denken. Een onvervalste mind-fuck. Als je dat weet hoef je niet meer bang meer te zijn voor jezelf en kun je jezelf misschien toestaan te voelen/ervaren wat in jou is, zonder oordelen. Het is niet goed of fout, het is. En nogmaals, het is er toch, of het nou mag of niet. En dan kan je het maar beter erkennen, want anders ontstaat er zoveel gedoe. Bovendien: als je een oordeel hebt over wat in je opkomt, wijs je jezelf af en daarmee sluit je ook je energietoevoer af. Je wordt er heel moe van. Want je energie komt niet uit je eten. Die komt uit de geestelijke wereld. En als je datgene wat jou verbindt met de geestelijke wereld (je geestwezen) afwijst, sluit je dus de energietoevoer af.

Ons wezen kan zich, behalve in die krappe jas, ook niet uitdrukken in een systeem dat hoofdzakelijk denkt. Het is tijd dat ons denken, waar de afgelopen ontwikkelingsperiode het eenzijdige zwaartepunt lag, de ruimte gaat delen met het voelen en willen. Op dit moment lijkt het alsof ons hoofd ‘niet meer werkt’. Echter, ons hoofd werkt nog wel, het werkt alleen niet meer zoals we het gewend zijn. Alles laten bepalen door het denken, alles oplossen via het denken lukt niet meer zo goed, steeds minder goed. We beginnen ons hoofd te gebruiken waar het voor is: niet om te bepalen maar om een aantal zaken uit te voeren. Je laat je computer ook niet bepalen aan wie je een e-mail stuurt en wat daar in komt te staan. Dat bepaal jij, en je computer voert het uit. Ons hoofd is inmiddels goed geprogrammeerd, er zit allerlei software in om uit te kunnen voeren wat wij voelen en willen. Je constant bemoeien met hoe dat precies binnen die computer te werk gaat is nergens voor nodig, dat hoef jij niet in goede banen te leiden, dat doet het systeem zelf. Doe je dat wel, dan heb je een dagtaak aan het organiseren van je leven. Je hebt het heel druk, het loopt je over de schoenen en je loopt er van leeg. Ons hoofd begint zijn eigen plaats in te nemen: wij voelen wat we willen en gebruiken ons hoofd om dat op een verstandige manier te doen.

Dualisme

Maar er is nog iets gaande in dat hoofd. We hebben een linker en een rechter hersenhelft. Je zou kunnen zeggen: de linker hersenhelft vertegenwoordigt de aarde, de rechter vertegenwoordigt de hemel (of de kosmos, hoe je het noemen wilt). In de afgelopen ontwikkelingsperiode zijn we vooral bezig geweest met het ontwikkelen van de linker hersenhelft. En ook voor die linker hersenhelft is het tijd om de ruimte te gaan delen met de rechter. Steeds meer kinderen worden zo geboren: met twee hersenhelften die willen samenwerken. Dat levert problemen op, want ons schoolsysteem, onze samenleving is helemaal ingericht op de linker hersenhelft. Dus hebben deze kinderen een probleem (en krijgen een label met een afwijking opgeplakt). Maar het probleem zit bij ons. Natuurlijk hebben wij geen last van links-rechts coördinatie, nogal logisch als je maar één hersenhelft tegelijk gebruikt (de ene of de andere). Dan valt er ook niks te coördineren. (En de groep lelijke eendjes – kinderen met een ‘afwijking’ – zal alleen maar groeien, totdat wij gaan begrijpen dat het onzinnig is om een zwaan te beoordelen op de kenmerken van een eend en het te dwingen daaraan te voldoen.)

De linker en rechter hersenhelft vertegenwoordigen ook alle dualiteiten. Mannelijk/vrouwelijk, digitaal/creatief, aards/goddelijk, links/rechts, vader/moeder, dood/leven, begrensd/oneindig, eenzijdig/veelzijdig, ik/wij, noem maar op. Jill Bolte Taylor maakt dat prachtig duidelijk in een kort filmpje. In mijn artikel van januari 2010 ga ik uitgebreid in op het proces van dualiteit naar integratie waar wij in zitten. In de 4^e dimensie bestaat de dualiteit niet. Beide polen zijn en houden elkaar in evenwicht, we hebben ze beide nodig. De dualiteit impliceert een oordeel: het ene is goed het andere is fout. Dat is digitaal denken. Linker hersenhelft. De rechter hersenhelft verdraagt de paradox tussen beide polen, tussen twee schijnbaar tegengestelde waarheden. Op dit moment speelt de integratie zich sterk af op het speelveld mannelijk/vrouwelijk. Onze hele maatschappij, van regeringsniveau tot gezinsniveau, is ingericht op het mannelijke. En het gaat er nu niet om dat het vrouwelijke de macht over gaat nemen. Die gedachte alleen al is totaal mannelijk. Het vrouwelijke denkt niet in termen van macht. Of nog beter: het vrouwelijke denkt niet. Het vrouwelijke wil de ruimte delen en recht doen aan ieders kwaliteiten.

Ik heb het hier bewust niet over mannen en vrouwen maar over het mannelijke en het vrouwelijke. Want deze integratie vindt ook plaats binnen onszelf. We hebben een overgangsperiode gehad waarin vrouwen zich gingen gedragen als mannen (manwijven) en mannen als vrouwen (watjes). Maar dat werkt niet, want dat is nog steeds duaal. Waar het nu om gaat is dat we het mannelijke (daadkracht, doelgerichtheid, verstand, de buitenwereld) en het vrouwelijke (zachtheid, bezieling, het hart, de binnenwereld) gaan laten samenwerken. Want te veel daadkracht maakt dat je de verbinding met je binnenwereld, je dromen en idealen verliest. Te veel gerichtheid op je binnenwereld zorgt ervoor dat je je dromen en idealen geen vorm geeft. En ja, van het mannelijke vraagt dat op dit moment wat meer aanpassing dan van het vrouwelijke omdat de boel simpelweg meer ingericht is op mannelijk dan op vrouwelijk. Maar nogmaals, hoe bedreigend dit ook kan voelen voor ‘mannen’, het gaat er niet om dat het mannelijke afgeschaft wordt. Het wil alleen op een nieuwe manier ingezet worden. En nieuw is bijvoorbeeld: niet vanuit ego, macht en strijd maar ten behoeve van het collectief. De integratie van mannelijke en vrouwelijke kwaliteiten staat symbool voor de integratie van denken, voelen en willen. Hoofd, hart en handen. Het mannelijke is sterk in de boven- en onderpool (denken en willen). Het vrouwelijke vertegenwoordigt het hart, dat daar tussenin zit en met de beweging van een lemniscaat het denken (dat koud is) en het willen (dat warm is) coördineert.

Versnelling

Er is nog een reden dat het belangrijk is dat wij ons steeds bewuster gaan worden van wat we werkelijk willen, voelen en denken. Wensen, gevoelens en gedachten zenden trillingen uit. En trillingen zijn scheppende krachten (‘In den beginne was het woord.’) In de 4^e dimensie is de tijdspanne tussen het uitzenden van trillingen en de manifestatie daarvan veel kleiner dan in de 3^e dimensie. ‘De gedachte creëert.’ Veel mensen zijn hier al een tijd mee bezig door middel van visualisaties, affirmaties e.d. Punt is alleen dat je wel steeds hardop kunt zeggen of je voorstellen dat je rijk gaat worden, als je ondertussen eigenlijk vindt dat je niks waard bent, is dat de trilling die je uitzendt en is dat hetgeen je creëert. Als je je niet bewust bent van wat zich werkelijk in jezelf afspeelt, kun je flink schrikken als zich dat zomaar ineens voor je neus manifesteert.

Gelukkig is dit kenmerk van de 4^e dimensie nog niet volledig werkzaam. Maar wel steeds meer. Het is een van de redenen dat wij ervaren dat alles zo snel gaat. Dat is ook letterlijk waar. Je kunt je voorstellen dat in de geestelijke wereld ‘de gedachte creëert’ heel makkelijk gaat, omdat je daar niet te maken hebt met de vaste, aardse materie. Maar nu hier op aarde de materie onderhevig is en aangepast wordt aan de hogere trilling van de 4^e dimensie, gaat deze minder vast en dus beweeglijker worden. De materie reageert steeds sneller op de aanwezige trillingen. Dus alles gaat sneller, alles wordt sneller waar. En ook mensen gaan steeds directer reageren op hetgeen werkelijk uitgezonden wordt, niet op wat er hardop gezegd wordt. Je voelt het direct, als iemand iets zegt wat niet waar is. Of als het juist heel waar is, ook al druist het in tegen alle wetten en logica die je kent. Of als je zelf iets zegt wat niet waar is. Je kunt bijvoorbeeld beloven dat je iets zult doen, omdat dat moet vanwege je functie of je relatie met iemand, maar als je eigenlijk niet wilt, dan doe je het toch alsmaar niet... het lukt gewoon niet meer, je krijgt jezelf er niet toe gezet... je systeem werkt niet meer mee. Je systeem reageert op wat je werkelijk wilt. Je ontkomt er steeds minder aan.

We hebben nu de tijd, het is nu de tijd om ons bewust te worden van wat er werkelijk in ons is, want dat gaat je een hoop gedoe schelen. Bijvoorbeeld: Als je iets niet (meer) wilt, kun je het maar beter zeggen, dan hoeft je lichaam niet ziek te worden waardoor het zogenaamd niet ‘kan’. Want de werkelijkheid zal hoe dan ook reageren op wat werkelijk is. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. Dus ik zeg: doe jezelf een lol, maak het niet zo moeilijk. Wees eerlijk, tegen jezelf en je omgeving, want hoe het is zal zich laten zien. Hoe dan ook. En ja, soms lijkt het doodeng om eerlijk te zijn, echter, als je het niet doet en het gaat zich aan je opdringen (= je ontkomt er niet meer aan omdat het zich manifesteert) is dat veel ellendiger. Het veroorzaakt rotzooi, die je vervolgens weer op moet ruimen. Als je bijvoorbeeld diep van binnen weet dat het werk dat je doet niet (meer) bij je past, kun je kiezen: je erkent dat en je gaat op zoek naar iets anders of je wacht tot de werkelijkheid het voor je doet en je wordt ontslagen, je krijgt geen klanten meer of je raakt burn-out. Met andere woorden: laat je je dwingen door de realiteit die zich aan je voordoet (en word je een slachtoffer – van jezelf) of besluit en kies je zelf, gebruik je je vrije wil en neem je de regie over je leven in handen? Dat laatste scheelt heel veel energie en narigheid. Zowel voor jezelf als anderen. Manifesteer jezelf, verander en ontwikkel omdat je het wílt, niet omdat je ertoe gedwongen wordt.

Leven is lijden..?

Dat is tevens het laatste kenmerk van de ‘nieuwe tijd’ dat ik wil noemen: in de nieuwe tijd vindt ontwikkeling niet meer plaats via het lijden maar omdat we het leuk vinden. Tot nu toe kwamen we alleen van onze plaats als het niet anders kon. Als we ertoe gedwongen werden omdat het niet meer goed ging. En als het niet meer goed gaat, doet dat meestal pijn. Maar dit kenmerk is echt nog ‘toekomstmuziek’ en het gebeurt niet zomaar van de ene op de andere dag. Het gebeurt door alle dingen die hierboven beschreven staan: als wij durven te gaan luisteren naar onszelf en ons leven van binnenuit vormgeven en niet meer wachten tot het leven, de omstandigheden (de buitenkant) ons daartoe dwingen. Het vraagt een ommezwaai in hoe wij tegen het leven aankijken. Dat we dat niet meer eenzijdig doen vanuit het aardse perspectief, overtuigingen en patronen, maar het geestelijke perspectief erbij gaan betrekken.

We zitten ons Zelf erg in de weg met al die vaste overtuigingen over wat wel en niet goed is. Een voorbeeld: in onze maatschappij staat het als ‘goed’ aangeschreven als je veel voor anderen doet en als ‘fout’ als je aan jezelf denkt. Je wilt niet weten hoeveel mensen er op dit moment geïncarneerd zijn die het zorgen voor anderen goed in hun rugzakje hebben zitten, dat hebben ze al incarnaties lang gedaan, en die zich voor deze incarnatie hebben voorgenomen om nu eindelijk eens voor zichzelf te leren zorgen. Want in de geestelijke wereld is het bekend dat je geen zorg voor anderen kunt dragen als je niet goed voor jezelf kunt zorgen. Je kunt pas ‘wij’ zeggen als je ‘ik’ kunt zeggen, want alleen vanuit jouw Ik kun je je eigen unieke plaats innemen in het grote geheel. En ja, ontwikkeling gaat door de eenzijdigheid. Het is als een pendelslag die, door van het ene uiterste naar het andere uiterste te slingeren, uiteindelijk het midden vindt. Dus als jij zo iemand bent die zich voorgenomen heeft voor zichzelf te leren zorgen, dan heb je het moeilijk, want je bent ‘fout’. Daarmee houden we de ontwikkeling tegen en maken we het stukken moeilijker en pijnlijker.

Dus het belangrijkste wat wij te doen hebben is ons vastgezette overtuigingssysteem loslaten. Zonder dat we weten wat daarvoor in de plaats komt. Probeer jezelf te betrappen op deze vaste ideeën. Een voorbeeld: de afgelopen jaren heb ik het gigantisch druk gehad in mijn praktijk. Sinds het najaar begon het wat rustiger te worden, wat ik een prettige verademing vond. Echter die tendens zette door en op een gegeven moment, vanaf maart, begon het wel erg rustig te worden. Toen begon ik aan mezelf te twijfelen... doe ik iets niet goed? Wat doe ik verkeerd, dat er zo weinig cliënten komen? Alleen al deze automatische insteek heeft me twee maanden ellende bezorgd. Want doordat ik er van overtuigd was dat dit gebeurde omdat ik iets ‘niet goed’ deed, beperkte ik letterlijk mijn blikveld: ik zocht alleen maar naar antwoorden die deze vraag konden oplossen, de rest van de mogelijke antwoorden was voor mij niet zichtbaar omdat ik er van overtuigd was dat ‘iets fout doen’ de oorzaak was. Ik werd gek van mezelf en boos op de geestelijke wereld. “Fijn hoor, als het over anderen gaat krijg ik alle antwoorden, maar als ik eens hulp nodig heb hoor ik niks van jullie!” Maar ik kon hun antwoorden niet horen, want ik stond alleen open voor een bepaald soort antwoorden, namelijk die waarin ze mij zouden vertellen wat ik niet goed deed. Pas toen ik het opgaf, alles losliet (vooral mijn ego, dat het natuurlijk niet zo leuk vond dat ik het niet druk had) en kon zeggen ‘ik weet het niet meer’, toen ik kon zeggen ‘nou, dan ga ik maar van m’n vrije tijd genieten’ en er daardoor allerlei leuke, nieuwe gebeurtenissen plaatsvonden, konden mijn geestelijk begeleiders mij vertellen wat de bedoeling was. Ik kreeg minder cliënten omdat ik bijscholing zou krijgen, omdat ik een aantal nieuwe vermogens ging ontwikkelen, mijn werk gaat veranderen, ik dit artikel te schrijven had en ik me klaar moest maken voor wat er gaat komen vanaf eind augustus, begin september. En ja, als mijn praktijk zo druk was gebleven, was ik gewoon maar doorgestoomd en hadden ze aan de andere kant kunnen roepen wat ze wilden, ik had het niet gehoord, want ik was druk met mijn werk. Dus het tegengestelde van wat ik dacht was waar: ik deed niet iets verkeerd, er werd ruimte gecreëerd om iets nieuws te ontwikkelen. Is het dan weer ‘fout’ dat ik dacht iets verkeerds te doen? Ha ha, nee, want in die twee ellendige maanden liep ik tegen nog veel meer oude overtuigingen aan die ik onder de loep heb kunnen nemen: je mag niet zomaar genieten, dat moet je verdienen; je moet altijd iets nuttigs doen; je moet sowieso altijd iets dóen, luiheid is des duivels oorkussen; noem maar op. Dus de volgende keer kan ik dit anders doen. Kan ik het mijzelf makkelijker maken. Dat is er nog zo een: het jezelf makkelijk maken... oef. Maar dat is wel de clou: door te begrijpen dat het ook makkelijker kan door er anders naar te kijken gaan we onszelf een hoop ellende besparen en zullen we ons gaan ontwikkelen omdat we het willen en niet omdat het pijn doet en moet. Dus niet door het lijden, maar omdat het leuk is.

Geloof niet

Geloof niets van wat hierboven allemaal staat. Neem niets zomaar aan, want dan verwissel je het ene overtuigingssysteem door het andere. Voel of het bij je resoneert. Kijk of je dingen herkent en of je uit de voeten kunt met wat hier staat. Doe er je voordeel mee of laat het liggen. Als je merkt dat je het niet kunt laten liggen, als je je er heftig tegen verzet, onderzoek dat dan: grote kans dat je oude overtuigingssysteem het gevecht is aangegaan met wat jij diep van binnen eigenlijk voelt en wilt. Want elk gevecht met iets buiten je is een gevecht met iets in jezelf.

Met dit artikel wil ik licht werpen op hetgeen gaande is in de wereld. Als een krant of het journaal uit de geestelijke wereld. Want het geeft rust als je begrijpt wat er in je leven gebeurt – dan hoef je wat minder aan jezelf te twijfelen, wat veel energie scheelt. En het maakt ook uit als je weet dat je niet de enige bent. Als je veel herkent van wat hier beschreven staat en je wilt je ervaringen delen en bespreken, of er nog meer over horen, kijk dan of je meer mensen kunt vinden die dat willen en neem contact met me op. Dan maken we er een mooie avond van.

Stuur dit artikel vrijelijk door naar iedereen waarvan je vermoedt dat die er iets mee zou kunnen (je kunt de link doorsturen of mij mailen voor een pdf). Hoe meer mensen begrijpen wat er gaande is, hoe eerder er een kritische massa ontstaat die, zoals we weten, voor grote en onvoorziene omwentelingen kan zorgen. Verspreid deze informatie – dit licht op de zaak – zoveel je kunt. Dankjewel.

Léonne Meiresonne

Den Haag, juli 2011

World events not reported in the newspapers

2011-07-03T20:32:00.006+02:00

How time flies …… and, as I wrote a year and a half ago, what we call ‘time’ here on earth, is from the spiritual world seen as ‘evolution’. In 1987 a period of change started to the ‘new age’ or also called the new evolution. The first we noticed this was when the Berlin wall came down. An event that no one had predicted, but suddenly, the critical mass needed was there and it became possible. Recently we have seen the unrest and change in the Arabic world.

Looking at the ‘new age’ becomes for me the clearest when I consider it as ‘new evolution’. Then, I do understand the predictions of doom that are appearing: yes, the world as we know it will cease to exist, but it does not mean that the world will be destroyed. The present stage of evolution will come to an end; the old order will cease to exist, to allow a new one to appear. But what precisely is this new order?

Stages of Evolution

Our spiritual development evolves in phases. I call those ‘spheres’. And these spheres are directly connected to the dimensions. We know of 9 spheres we move through in our spiritual development. Of those, we complete 3 here on earth. You could compare it to a school system: primary school (1^st sphere), high school (2^nd sphere) and university (3^rd sphere). A person who has completed all three spheres would be called ‘enlightened’. That person has completed his cycle of incarnation and reincarnation on earth and continues his evolution in the spiritual world, in the 4^th sphere. So someone we call ‘enlightened’ is from the viewpoint of the spiritual world not even halfway yet. Many spirit guides are in the 4^th sphere.

Each sphere of evolution has its own specifics. Roughly you could say that the 1^st sphere is about getting used to living in a physical body. You have to take care of that body. You need to feed it and to that end you need to collect, grow and prepare food. The body needs sleep, and it can break down. If it seriously breaks down, the body dies - game over. But luckily you have more than one life, so you can try again and again, until you understand completely the functioning of physical-material life. At that point you have completed the 1^st sphere. You successfully passed through all classes of the primary school. There are 7 classes in total, as each sphere is an octave (each a higher sound or vibration).

The 2^nd sphere pertains to your social, cultural, psychological and mental development. You discover that you are more than just a body. You have a personality, feelings and emotions and, oh dear … others have too! You learn to deal with the world around you. In this phase you explore and experience all facets of life. A difficult phase in which you are confronted with the extremities of life: abundance and lack, unlimited power and impotence, freedom and suppression, perpetrator and victim, and so on. You take on a variety of roles, in all sorts of circumstances at every possible place in the world. You learn the effects of certain actions so that - in a later phase - you have freedom of choice. It is only possible to have freedom of choice when you know which choices are available. That is what you explore and discover in this phase. You explore and experience absolutely every side of life. This phase too has 7 classes (tones) and it is the longest in duration of all three spheres of evolution. Each class in this phase covers multiple lives.

In the 3^rd sphere you continue to work with all the experiences you gained in the 2^nd sphere. You start to understand the socio-cultural and psycho-mental rules, and discover that you, just like every other human being, are subject to certain rules, but there is something in you that makes you just that little bit different to the rest of humanity. Each time there is a small piece that does not fit into the pattern. In the 3^rd sphere you discover that there is more than meets the eye, that you are not just an earthling. You are not only a body with a certain personality, a psyche and a temper, but also a unique spiritual being. You are certainly subject to the rules of a human being, but they do not define you: there is something else, something higher that defines who you are.

In the 3^rd sphere you discover that you are an immortal, divine spiritual being who each time moves into a new body. You start on a journey to discover everything about the spiritual (non-material) world - everything that others already have discovered about it - and in the second half of the 3^rd sphere you realise that you have something unique to add to this. When you have completed that ‘masterpiece’ you are finished with your education on earth and you continue in the 4^th sphere, in the spiritual world.

There is no need to incarnate again on earth, which does not mean to say that you will not do this. Regularly, beings from the 4^th sphere incarnate on earth for the purpose of aiding the evolution of humanity. Unfortunately, they are then always subject to the rules of life on earth (those of the 3^rd dimension) and are not able to completely express their spiritual being.

Heaven on earth

And this is where we arrive at the big changes that are occurring now, that which we call the new age (evolution). Right now there are very few people on earth still in the 1^st sphere. There are a great number of people in the 2^nd sphere and quite a large group in the 3^rd sphere. And this makes it possible to take the next step. At the moment the evolution on earth is moving from 1^st through 3^rd sphere inclusive into 2^nd through 4^th sphere inclusive. In other words: a part of our development that used to take place in the spiritual world, will now happen on earth … literally a piece of heaven will come to earth.

To make this possible, we are moving here on earth into the 4^th dimension. This means we are going to be subjected to a higher energy vibration because the spheres or dimensions exist out of octaves, and the sounds (= vibration) of the 4^th dimension are higher than those of the 3^rd dimension (=sphere of development). And if we are aware of this or not: we are all subject to it. Our whole system will adapt to this new vibration.

This will cause chaos and disorder, because we are used to things happening according to a certain pattern, a certain order and more and more we discover that things are not happening in the way we expect. ‘If this, then that’ seems to occur less and less. But what can we expect then? The answer is that at the moment no one knows. We know what the 4^th sphere looks like in the spiritual world, but … what it will look like here on earth, no one knows as it has never been shown before. This is what we, here and now, are going to discover and give form. And that is why I am writing this piece. For, the only thing we can do now is to spread the knowledge about the appearance of the 4^th dimension in the spiritual world, so we may better understand what we are confronted with, how we may use this on earth and what is being asked of us. This way we will experience less confusion about what is happening to us.

Nothing remains hidden

One of the most obvious characteristics of the 4^th dimension is: nothing remains hidden. For a while this influence has already been visible on earth. Corruption, hidden agendas, covert actions … it is all coming to light. The rotten areas in the financial systems, the abuse in the catholic church, corrupt governments, child pornography networks, greedy managers, speculating stock market traders, governments fighting wars for so-called democracy and freedom while all along oil is the main target … everything what used to be hidden is now becoming visible. Wikileaks, cover blowers, investigative journalism, groups of people who protest - they all make visible that which was hidden and has outlasted its use-by date.

In the 4^th dimension there applies: everything showing on the outside which does not agree with what is on the inside, will be exposed or will collapse. The vibration of the 4^th dimension cannot sustain it and therefore it cannot stay in existence.

Worldwide this is already happening, but since October 2010 the 4^th dimension has further descended to earth. This means that the movement is now also noticeable at a micro-level: it is active in the personal lives of individual humans. To summarise: everything we do that is not in agreement with what we really will, feel or think, is not working anymore. We simply cannot keep it up. For a while now it makes us extremely tired, burned-out, depressed or ill, and we cannot keep going any more. Now it starts to cause chaos, hassle and friction.

For in the 4^th dimension it is the heartfelt desire that creates. Not what we say we want, not what we were taught to say, not what we were told to do, but what we really feel and will: that is what we send out and that is what we attract, or: create. So, you could pretend you’d like to work together with someone, but if you do not really want to, this is what happens: things will not go smoothly, there’ll be many obstacles, there is no easy flow of events. Was it before possible to say with dry eyes and to act as if you had a lovely job or a good marriage, now this is impossible as the 4^th dimension reveals everything that is really present.

Too tight a jacket

As long as this occurred worldwide, maybe it gave you pleasure. See … that war was all about oil! I knew it and now we see it clearly written. Or in a way you feel relieved now that finally it is clear that that church was rotten all along. And you cheered when the people in the Arabic world protested because they did not want to accept suppression any longer. But when it starts to happen in your own life, it comes rather as a shock. When you discover your own marriage is about supression. When your colleagues do not longer accept that you boss them around. When it becomes clear you did someone a favour just to be able to get something in return although you pretended that is was charity. When you, in whatever way, pretended and this has come to light. Broadly speaking one could say: the more disharmony in your life, the bigger the chaos. This all sounds a little negative, but in the end we will learn from it. The 4^th dimension necessitates us not only to become aware of what we really feel and will, the 4^th dimension makes it possible that we can express ourselves as free human beings.

In fact the 4^th dimension really is about expressing our Self, finding our unique place in the universe. And it is clear that it is quite different to do this in the spiritual world then here on earth, in a physical form. We have squeezed ourselves in all sorts of patterns and behaviours, we drown (literally) in rules and regulations, in do’s and don’ts, can not’s and may not’s, should not’s and should’s … and that jacket is too tight for the 4^th dimension. Our being cannot express itself in such a cocoon. Everything directed through programming, conditioning, imprinted external beliefs does not work anymore, it can’t get a hold, the seed is not germinating and will not bear fruit. Only that which really comes from our Self will work out.

What can you as an individual do with this? All your beliefs, all your judgments, all your imprinted programs, all your behaviours, all your patterns, all your automatic replies and reactions need to be questioned. Ask yourself all day continuously: what I do now, what I say now, how I react now, is this really how I feel and what I wish or is this what I learned? Does it suit me? Even to the smallest detail: you just missed a phone call and automatically you reach for the telephone to call back, even though you are already so busy … It sounds silly, but our day is filled to bursting with this sort of obligations. Start with the small things, and the larger issues will become easier. When you start with the small, less scary things, you are reprogramming your system. You can tell your system: all right, you may do as you wish and by doing that your system will learn that the world will not collapse and it will gain confidence. Don’t focus on your fears, for where your attention goes your energies flows.

Focusing on what you do desire, teaches you to have confidence in yourself and one day fear will to let go of you. Allow yourself to say no to what you should do or have to do as this will give you the space where you can feel what you really desire. And then it could be that what you thought you had to do, coincides with what you wish to do. Externally it will look the same, but internally a great change has occurred: you made the change from having to do to wishing to do. You have gained more freedom. And that’s when from deep in your belly something is bubbling up, laughter, happiness, ‘joie de vivre’ … something that you cannot remember anymore, but you know: this is me, this is how I was when I was very young, this is how I arrived.

I think, so I am … not

You can only do one thing and that is to allow yourself to discover what really is inside you, even though this may go against all the old familiar ways and structures, against what should be done, has to be done and is not allowed to be done. However, here we have reached a tricky point. By developing to think for ourselves, we have restricted ourselves solely to mental activity, and cannot correctly observe anymore what we feel and will: now we think we want something and we think that we feel something. From this thinking good has come, but a few scary things as well and now we dare not trust what we feel and will. Meanwhile it wasn’t our feeling and will at all, it was our thinking! A real mindfuck. As long as you realise this, there is no need to be afraid for yourself. Maybe you can allow yourself to feel / experience what is inside you, without judgment. There is no right or wrong, there just is. And whatever is, will be anyway, whether you allow it or not. In which case it is better to acknowledge it, as otherwise it may cause a lot of hassle. Besides: if you judge what you experience inside you, you reject yourself and this shuts down your energy supply. You become extremely tired. Know that your energy does not come from your food. It comes from the spiritual world. And if you reject that part of you which connects you to the spiritual world (your spiritual being), then you are closing off your energy supply.

Unless it is in the tight jacket, our being is incapable to express itself in a system that mainly thinks. It is time that our thinking, which ruled uppermost in the development phase, starts to share equally with feelings and willing. At this moment it appears as if our mind ‘is not working anymore’. However, our mind is working fine, it just isn’t working the way we are used to. To decide everything by thinking, to solve everything by thinking does not seem to work very well anymore, in fact it works less and less. We are starting to use our mind for which it is intended: not to decide, but to take action. You don’t let your computer decide whom to send an email and what the content of that email is. You decide that and the computer performs the action. Right now our mind is well programmed; it contains all sorts of software to perform what we feel and will. To continuously interfere with what is happening inside the computer is totally unnecessary, you do not need to tell it the correct direction, the system knows that already. If you insist on doing this, it would fill your whole day just to organise your life. You would be very busy, you’d be overwhelmed and you would feel very empty in the end. Our mind is starting to occupy its own place: we feel what we will and we use our mind to do this in a sensible manner.

Duality

But something else is happening in our mind. We have a right and a left brain. You could say: the left brain represents the earth; the right brain represents heaven (or the cosmos, or whatever you want to call it). In the previous evolution phase we mainly concentrated on developing the left brain. And for this left brain too it is time to share the space with the right brain. More and more children are born with two brain sides that wish to work together. This causes some problems, as our school system, our society is totally focussed on the left brain. And so, these children have a problem, and get labelled as being aberrant and difficult. But we are the problem. Of course we do not have a problem with left-right brain coordination, rather obvious when one uses only one side of the brain, either the left or the right. Then there is nothing to coordinate. (And the group of ugly ducklings - children with an aberration - will only expand, until we realise that it is nonsense to judge a swan by the characteristics of a duck and force it to live up to them.

The left and right brain also represent all dualities.

Male / female, rational / creative, earthly / divine, left / right, father / mother, death / life, finite / infinite, one-sided / many-sided, I / we, and so on. Jill Bolte Taylor demonstrates this beautifully in her short movie, ‘Powerful stroke of Insight’. In my article of January 2010 I wrote in detail about the process of moving from duality, in which we are now, to unity. In the 4^th dimension no duality exists. Both polarities are and keep each other in balance, we need them both. Duality implies a judgment: one is right the other is wrong. That is rational thinking, left brain. The right brain accommodates the paradox between the two polarities, between the two seemingly opposite truths. Right now the integration plays out strongly in the masculine / feminine arena. Our whole society, from the level of government to the level of our family, is geared towards the masculine. And it does not mean that the feminine is now going to take over the power. Even that thought is totally masculine. The feminine does not think in terms of power. Or even better: the feminine does not think. The feminine likes to share the space and honour the qualities of all.

Consciously, I did not speak here about men and women, but about the masculine and the feminine. For this integration needs to occur inside ourselves. We have seen an interim period where women started to behave like men (viragos) and men started to behave like women (softies). But that doesn’t work, as it is still duality. The important part is that we merge the masculine (action, purpose, rationality, the outer world) with the feminine (nurturing, inspiration, the heart, the inner world). Too much action makes you lose the connection with your inner world, your dreams and ideals. Too much attention on your inner world does not allow you to give form to your dreams and ideals. And yes, at this moment that asks more adaptation from the masculine side than from the feminine side, simply because everything is more geared towards the masculine than to the feminine. But again, however threatening this can feel for ‘men’, it does not mean that the masculine is being abolished. It just wants to be integrated in a new manner. And new means for example: not from the ego, power and struggle, but in aid of society. The integration of masculine and feminine qualities is symbolic for the integration of thinking, feeling and willing. Mind, heart and hands. The masculine is strong in thinking and willing. The feminine represents the heart, which is in between the two and which with the movement of the lemniscate coordinates the thinking (cold) and the willing (hot).

Acceleration

There is another reason why it is important that we become more aware of what we really desire, feel and think. Desires, feelings and thoughts emit energy vibrations. And these vibrations are creative forces (‘In the beginning was the Word.’). In the 4^th dimension the time between sending out the energy vibrations and their manifestation is much shorter than in the 3^rd dimension. ‘The thought creates.’ Many people already use this in the form of visualisations, affirmations, etc. However, you can voice or imagine repeatedly that you are going to be rich, when in the meantime you are convinced you are worthless, you are sending out this last vibration and that is what you are creating. If you are unaware of what you really believe inside, it can give you quite a shock when that suddenly manifests right in front of you.

Luckily this characteristic of the 4^th dimension is not completely active as yet. But it is becoming more active all the time. This is one of the reasons why we think everything has speeded up. It is literally so. You can imagine that in the spiritual world ‘the thought creates’ very easily occurs, because there you do not have to deal with the dense matter of earth. While here on earth matter is exposed to and adjusted to the higher vibrations of the 4^th dimension, it will become less dense and so become more flexible. Matter reacts faster and faster to the vibrations present. So everything moves faster, everything becomes reality faster. People too will react more directly to what is really sent out, not to what is said aloud. You will feel it immediately when someone says a falsehood. Or if it is the exact truth, even though it seems against all laws and logic that you know. Or if you yourself say something that is not true. For example you promise to do something, because your job or your relationship with someone makes you, but you don’t really want to do it, and you keep procrastinating … it just does not seem to happen, you cannot get yourself to do it … your system is not helping you anymore. Your system reacts to what you really wish. You cannot avoid it much longer.

We now have the time; now is the time to become aware of what is really inside ourselves, for this can save you a lot of hassle. For example: if you do not want to do something (anymore), it is better to say so. Then your body does not need to become ill, so that in the end you ‘cannot’. For reality will in whatever form react to what really is. Therefore I say: do yourself a favour, don’t make it too hard. Be honest, to yourself and to your surroundings, for as it is so it will be seen, in whatever form. And yes, to be honest is very scary sometimes, but if you do not do it and it is being forced upon you (you cannot avoid it any longer as it will manifest) you will be much worse off. It will create a mess, which you will have to clear up again. For instance if you know deep down inside that your work does not suit you (anymore), you have a choice: you acknowledge it and you go and look for something else or you wait until reality does it for you and you get sacked, you lose your clients or have a burn-out. In other words: do you let yourself being forced by the reality around you (and become a victim - of yourself) or do you decide and choose, exercise your free will and take control of your own life? Doing the latter saves you a lot of energy and trouble, for yourself and for others. Manifest yourself, change and develop, because you choose to, not because you are forced to.

Life is suffering ..?

This is the last characteristic of the ‘new age’ that I want to mention: in the new age evolution does not occur through suffering, but because we enjoy it. Up till now we only shifted if there was no other way. We were forced to do it, because things were not going well anymore. And when things are not going well, most of the time it hurts. However, this characteristic is still in the future and it will not happen within a day. It will happen through all the things mentioned above: if we dare to listen to ourselves and give form to our life from our inner self and do not wait till life, circumstances (the outside world) force us. We need to change our outlook on life. We need to look at it not only from an earthly perspective, beliefs and patterns, but we need to include the spiritual perspective as well.

We are seriously obstructing our Self with all these ingrained convictions of right and wrong. An example: in our culture it is ‘right’ when you care a lot for others and it is ‘wrong’ when you care for yourself. A lot of people, incarnated right now, really know how to take care of others; they have done this in many lifetimes. But this time round they have finally decided to learn to care for themselves. It is known in the spiritual world that one cannot care for others unless one can first take care of oneself. You only can say ‘we’ if you can say ‘I’, for only coming from Self can you take your unique place in the universe. And yes, evolution moves through one-sidedness. It is like the swing of a pendulum. It moves from one extreme to the other to finally settle in the middle. So, if you decided to learn to take care of yourself, then it won’t be easy, as it is considered to be ‘wrong’. This impedes our development and causes it to be much harder and much more painful.

The most important thing we have to do is to let go of our fixed beliefs. Without knowing what will replace it. Try to spot these old beliefs that do not serve you anymore. An example: the last few years I was extremely busy in my practice. During autumn it became quieter, which gave me a feeling of relief. However, the trend continued and after March it became extremely quiet. I started to have doubts about myself … am I doing something not right? What am I doing wrong, which causes fewer clients to come? Just this automatic reaction has cost me two months of misery. As I was convinced that this was happening because I was doing something ‘not right’ I was limiting my insights: I was only looking for answers to this one question. All the other possible answers were invisible for me, as I was convinced that the cause was ‘doing something wrong’. My thoughts drove me crazy and I was angry at the spiritual world. “Really lovely, if it is about others I get all the answers, but when I need help, I hear nothing from you!” But I could not hear their answers, as I was only open for a specific type of answers, namely those in which they would tell me what I was doing wrong.

When I finally desisted and let go (especially of my ego, which of course did not like it that I wasn’t busy) and could say ‘I don’t know anymore’. When I could say ‘well, then I am going to enjoy my time off’, all sorts of new, enjoyable events occurred. Only then it became possible for my spirit guides to tell me what the purpose was. I had fewer clients as I was to receive additional training to develop some additional abilities. My work is going to change. I had to write this article and I had to prepare myself for events occurring in late August or early September. And so, if my practice had stayed as busy as it was, I would have soldiered on and those on the other side could have called and called, but I would not have heard them, as I was too tied up with my work.

So actually the opposite of what I believed was the case: I didn’t do anything wrong; space was being created so something new could be developed. So again, is it ‘bad’ that I thought I did something wrong? No certainly not, for in those two months of misery I found quite a few other old beliefs, which I now had a real good chance to look at: you need to earn happiness; you should always do something useful; you always have to be doing something, as idleness is the devil’s workshop; and so on. So next time I will do this differently. I can make it easier for myself. There’s another one: taking it easy … ugh. But it is the key: to understand that things can be done easier by looking at it from a different angle, we can save ourselves a lot of misery and we’ll develop ourselves because we wish to and not because it hurts and we have to. So, not through suffering, but because it is enjoyable.

Do not believe

Do not believe a word of what is written above. Don’t take anything for granted, for then you’ll exchange one belief system for another. Feel if it resonates with you. See if you recognise things and if you can work with what is written here. Use it to your advantage or just leave it alone. If you notice that you cannot leave it alone, if you feel a great resistance to it, go and investigate it: highly likely that your old belief system has taken up the fight with what you really feel and will. For each fight with something outside of you represents a fight with something inside yourself.

With this article I wish to highlight what is going on in the world. It is like a newspaper article or a broadcast from the spiritual world. For it gives peace when you understand what is happening in your life - there is less need to doubt yourself, which saves a lot of energy. And it is important that you know you’re not the only one.

Please, forward this article to anyone you think might like it. The more people who understand what is going on in the world, the sooner the critical mass will be reached and, as we know, unexpected and huge changes may occur. Distribute this information - this highlight - as much as you can. Thank you.

Léonne Meiresonne
The Hague, July 2011
The Netherlands

Translated by:
Jeltje Kooistra
Takaka, October 2011
New Zealand

Ondertussen... terwijl de wereld doordraait

2011-06-22T13:28:00.002+02:00

On the surface of the world right now there is
war and violence and things seem dark.
But calmly and quietly, at the same time,
something else is happening underground
An inner revolution is taking place
and certain individuals are being called to a higher light.

It is a silent revolution.
From the inside out. From the ground up.
This is a Global operation.
A Spiritual Conspiracy.
There are sleeper cells in every nation on the planet.
You won't see us on the T.V.
You won't read about us in the newspaper.
You won't hear about us on the radio.

We don't seek any glory.
We don't wear any uniform.
We come in all shapes and sizes, colors and styles.
Most of us work anonymously.
We are quietly working behind the scenes
in every country and culture of the world
Cities big and small, mountains and valleys,
in farms and villages, tribes and remote islands.

You could pass by one of us on the street
and not even notice.
We go undercover.
We remain behind the scenes.
It is of no concern to us who takes the final credit
But simply that the work gets done.

Occasionally we spot each other in the street.
We give a quiet nod and continue on our way.
During the day many of us pretend we have normal jobs
But behind the false storefront at night
is where the real work takes a place.

Some call us the Conscious Army.
We are slowly creating a new world
with the power of our minds and hearts.
We follow, with passion and joy.
Our orders come from the Central Spiritual Intelligence.

We are dropping soft, secret love bombs when no one is looking
Poems ~ Hugs ~ Music ~ Photography ~ Movies ~ Kind words ~
Smiles ~ Meditation and prayer ~ Dance ~ Social
activism ~ Websites ~ Blogs ~ Random acts of kindness...

We each express ourselves in our own unique ways
with our own unique gifts and talents.
Be the change you want to see in the world.
That is the motto that fills our hearts.
We know it is the only way real transformation takes place.

We know that quietly and humbly we have the
power of all the oceans combined.
Our work is slow and meticulous
Like the formation of mountains.
It is not even visible at first glance
And yet with it entire tectonic plates
shall be moved in the centuries to come.
Love is the new religion of the 21st century.
You don't have to be a highly educated person
Or have any exceptional knowledge to understand it.
It comes from the intelligence of the heart
Embedded in the timeless evolutionary pulse of all human beings

Be the change you want to see in the world.
Nobody else can do it for you.
We are now recruiting.
Perhaps you will join us
Or already have.
All are welcome.
The door is open.

-- Brian Piergrossi --

Wat bezielt ons?

2010-01-02T01:29:00.011+01:00

Een aanwijzing voor de komende drie jaar (2010 - 2012)

Veel mensen hebben zich afgevraagd of ik nog wel actief ben, omdat er zo weinig gebeurt op mijn weblog (dat ik eigenlijk gebruik als website, of misschien zelfs wel: digitale folder). Het tegenovergestelde is het geval: het is zo druk in mijn praktijk, dat ik in de afgelopen twee jaar geen tijd heb gemaakt om hier iets te schrijven. Dat de praktijk zo druk is heeft te maken met de tijdgeest: steeds meer mensen, in alle soorten en maten, voelen de behoefte om hun leven te begrijpen vanuit een ruimer perspectief dan alleen de aards-materiële werkelijkheid. En dat kenmerkt deze tijd, die ik – in navolging van Rudolf Steiner – de bewustzijnszielentijd noem.

Ik denk dat iedereen in de afgelopen jaren wel eens iets gelezen of gehoord heeft over ‘2012’. De Mayakalender eindigt in 2012, er verschijnen films over het ‘einde der tijden’, we hebben allemaal in de gaten dat het zo niet langer door kan gaan met het milieu, gevestigde systemen (bijv. de financiële) zijn niet langer houdbaar, de oude orde is aan het veranderen. Niet van de ene op de andere dag, maar toch... iedereen voelt dat er verandering gaande is. Sommige mensen geloven daarbij dat in 2012 de aarde zal vergaan of dat er allerlei rampen zullen plaatsvinden, anderen geloven dat er een groot wonder zal gebeuren.

Tijd

Ik ben geen fan van toekomstvoorspellingen. Want dat zou betekenen dat de toekomst vastligt en wat is dan nog de waarde van de vrije wilsbeschikking? Ook onze individuele verantwoordelijkheid heeft dan weinig waarde meer, want als alles toch al vastligt hebben wij er geen invloed op en zijn we er dus niet verantwoordelijk voor.

Toch leven we in een bijzondere tijd. Ik merk dat aan alles om mij heen en vooral in mijn praktijk. Wat is er nu dan zo anders? Wat is dan die ‘bijzondere tijd’ waarin wij leven?

Voor mij betekent tijd hetzelfde als ontwikkeling. Ik zeg: tijd is ontwikkeling. Dat betekent dat wij met z’n allen bepalen in wat voor tijd wij leven, afhankelijk van onze individuele en collectieve ontwikkeling. Maar ook hebben wij al een enorme ontwikkeling (tijd) achter ons. Een ontwikkeling die staat in het teken van de vergeestelijking van de materie. In de loop van een enorme tijdsspanne zijn wij bezig geweest om een steeds groter deel van ons geestelijke wezen in een fysiek lichaam te kunnen herbergen, laten leven en handelen. En precies die enorme ontwikkeling nadert zijn hoogtepunt in 2012.

Nulpunt

Op dit moment laat zich dat zien doordat veel mensen (en collectieven) door hun ‘nulpunt’ heengaan, daar omheen cirkelen of grote moeite hebben dit punt te vinden.

Wat houdt dat nulpunt in? Dat zou ik willen omschrijven als: het diepe besef dat je zowel aards mens als geestelijk wezen bent. Dus niet een van beide maar allebei. Tegelijkertijd. En dat is wat er in deze tijd met steeds meer mensen gebeurt. Als ik onze ontwikkeling met één grote pennenstreek en vanuit één perspectief (er zijn er veel meer) beschrijf, kun je zeggen dat de mens ooit aan zijn ontwikkeling op aarde begon met een natuurlijke verbinding met de geestelijke of godenwereld. Dat kwam omdat er nog maar een heel klein deel van zijn onstoffelijke wezen* kon leven in zijn lichaam. Dit onstoffelijke deel hing als het ware voor het grootste deel buiten het fysieke lichaam, waardoor de mens in staat was ook de onstoffelijke (geestelijke) wereld waar te nemen. We hadden een soort natuurlijke helderziendheid. Naarmate onze ontwikkeling vorderde kon de mens een steeds groter deel van dit niet-stoffelijke zijn in het lichaam herbergen. Maar dit betekende ook dat hij afgesloten raakte van de geestelijke wereld en steeds dieper in de materie terecht kwam en daardoor bepaald werd. En op een bepaald moment namen wij alleen nog maar de stoffelijke wereld waar. Op die manier hebben wij leren omgaan met de materie; we hebben in de loop van de tijd (= ontwikkeling) alle kanten van het leven gezien en ervaren en hebben ontdekt wat de aards stoffelijke wetten van oorzaak en gevolg zijn. Hierdoor hebben wij gewerkt aan de ontwikkeling van de vrije wil en het zelfstandige denken. En nu is het de beurt aan ons geestwezen om in het lichaam te komen wonen. In dat stoffelijke lichaam, dat in de loop van de tijd geschikt is gemaakt om een steeds groter deel van ons onstoffelijke zijn te dragen. Dat is wat er nu gebeurt en wat ik het nulpunt noem.

Nou, no big deal, zou je kunnen zeggen. Mooi toch? Ja, tuurlijk, prachtig, maar het heeft ook nogal wat voeten in aarde. En het is niet voor niets dat veel mensen ermee worstelen. Die worsteling zou ik, vanuit het nulpunt gezien, willen uitdrukken op een schaal van -10 tot +10.

Het ene uiterste -10 betekent dan: helemaal vastzitten in de materie en denken dat dit alles is. Dat kan betekenen dat je denkt dat het alleen maar gaat om het verwerven van spullen en geld en tot de ontdekking komen dat je alles hebt maar toch doodongelukkig bent. Maar ook: jezelf een speelbal van het lot voelen en daar depressief van worden of een burn-out van krijgen. Of boos worden op alles en iedereen om je heen, want dat zijn de machthebbers die jouw leven bepalen.

Het andere uiterste +10 houdt in: denken dat alles alleen maar gaat om de geest. De aarde is een tranendal en je moet je best doen om er zo snel mogelijk weg te komen door verlichting te bereiken. Je raakt los van de aarde, zweeft in de zevende hemel en ontkent daarmee het aardse bestaan. Dood gaan is niet erg en wie ziek wordt heeft iets verkeerd gedaan. Zo kan het gebeuren dat mensen denken dat je ziekte alleen maar met geestkracht hoeft te bestrijden en ‘vergeten’ om de middelen die het lichaam nodig heeft in te zetten.

Door het nulpunt gaan, beseffen dat je zowel aards mens als geestelijk wezen bent, betekent dat je je leven vanuit een heel ander perspectief gaat bekijken. De gebeurtenissen in je leven, de ‘voldongen feiten’, het ‘van buiten komend onheil’ krijgen een andere betekenis. Of beter gezegd: krijgen betekenis. Sterker nog: je hebt het zelf in scène gezet.** En daar had je, vanuit de wijsheid van je geestelijke wezen, goede redenen voor. Dat lijkt heel eng (eigen schuld, dikke bult), maar het tegenovergestelde is waar: want als jij zelf de regisseur bent van dit hele (levens)verhaal, dan betekent dat ook dat jij de touwtjes in handen hebt. Dat je er iets aan kunt doen. Niet een ander, maar jij hebt de macht in handen. En ja, dat betekent natuurlijk ook verantwoordelijkheid nemen voor je leven, en dat is niet altijd makkelijk. Daar kom ik later op terug.

Acceptatie

Vanuit geestelijk perspectief zien de gebeurtenissen in je leven er heel anders uit dan vanuit het aardse perspectief. En door het nulpunt gaan betekent dat je er niet vanuit één perspectief naar kijkt, maar vanuit beide. Maar hoe doe je dat? Want ja, het leven doet vaak pijn en dat kun je niet ontkennen of wegnemen door er betekenis aan te geven. Het gaat er dus om de aardse realiteit te erkennen en tegelijkertijd te zoeken naar de betekenis ervan, ofwel: wat kun je ermee. Want hoe je het ook wendt of keert, wie je ook denkt dat er verantwoordelijk is voor de gebeurtenissen in jouw leven: het gebeurt in jouw leven, jij hebt ermee te maken, daar ontkom je niet aan.

De eerste sleutel naar het vinden van dit geestelijke perspectief is acceptatie. Acceptatie betekent dat je je verzet tegen wat is, opgeeft. Want verzet maakt het meestal erger dan het al is. De dichter Leopold heeft eens een mooi kwatrijn geschreven waarin dit tot uitdrukking komt:

Hoe ook het lot met kwelling u mag slaan,

Wees stil, gij maakt het erger, laat begaan;

Wie duwt de golven van de zee terug?

Het pogen zelf doet weer een golf ontstaan.

Zelf heb ik erg veel moeite gehad met ‘acceptatie’, ik had daar veel weerstand tegen. Ik dacht: als je alles accepteert dan gebeurt er niks meer in de wereld, dan doe je nergens meer iets aan. Dan leg je je overal bij neer en denk je ‘laat maar’. Dan word je onverschillig. Dat was mijn overtuiging en daarom had ik grote weerstand tegen acceptatie. Ik vond het eng. Toch ben ik het gaan uitproberen, om alles waar ik moeite mee had en niet blij mee was, bewust te gaan accepteren. En toen gebeurde er iets heel wonderlijks. Wat bleek? Als ik een situatie of gebeurtenis echt accepteerde, me er niet tegen verzette en kon zeggen ‘oké, het is er’, stond mij ineens glashelder voor ogen wat me te doen stond. Het tegenovergestelde van waar ik bang voor was gebeurde dus!

Door te accepteren dat is wat is, neem je letterlijk de eerste stap in het geestelijke perspectief. Vanuit het aardse perspectief beoordelen wij steeds alles op goed en fout en vervolgens wordt het één goedgekeurd en het ander afgekeurd. Het geestelijke perspectief zegt: het is. En dat impliceert: niet veroordelen. Als je iets veroordeelt verklein je letterlijk je bewustzijn en je waarnemingsveld. Want als je iets veroordeelt, zeg je eigenlijk ‘dit mag er niet zijn, weg ermee, ik wil het niet.’ Zoals iemand die door de rechter veroordeeld wordt, weggestopt wordt in de gevangenis. Maar daarmee is het probleem niet opgelost, het is alleen tijdelijk weg en komt ooit weer terug. Het is er dus nog steeds, alleen doe je net alsof dat niet zo is. Je steekt je kop in het zand. Je sluit een deel van de werkelijkheid buiten en zorgt er dus letterlijk voor dat je dat deel van de werkelijkheid niet ziet. Door niet te veroordelen sta je jezelf toe alles wat is te zien, en dat vergroot je perspectief. Sterker nog, het opent een wereld aan mogelijkheden die je niet had kunnen bedenken. Het aardse perspectief beperkt je tot het denken, het geestelijk perspectief inspireert. En dan zie je ineens creatieve oplossingen voor situaties die onmogelijk op te lossen leken. Daardoor hou je op met te handelen tegen iets (verzet) maar ga je datgene doen waar je voor bent. En dat zet een hele nieuwe energie in gang. Dan voeg je iets toe aan de werkelijkheid van het leven. Dat heet creatie, scheppen.

Integratie

Het nulpunt zegt dus: goed en fout bestaan wel, maar zijn het niet. Respectievelijk de aardse en de geestelijke werkelijkheid, samengevoegd. Door het nulpunt gaan betekent: constant in een paradox staan tussen twee schijnbaar onverenigbare uitersten, deze beide erkennen en vervolgens samenvoegen op een hoger plan. Dat heet integratie. En dat is waar we in deze tijd mee bezig zijn, zowel op micro- als op macroniveau.

Door de eeuwen heen hebben wij ons door eenzijdigheid kunnen ontwikkelen. Alleen door eenzijdigheid, door specialisatie, kun je iets tot op de bodem uitzoeken, ontwikkelen en verder brengen. We hebben een matriarchale en een patriarchale cultuur gekend. We hebben vanuit de natuurgeneeskunde de allopatische medische wetenschap ontwikkeld. We waren jagers, (biologische) boeren en hebben de industrialisatie meegemaakt. Al deze eenzijdigheden waren nodig om tot nieuwe ontwikkelingen te komen en nu is het moment aangebroken waarop we alles wat we ontwikkeld hebben willen samenbrengen. Dus niet meer het een of het ander, maar het samenvoegen en op een hoger plan brengen. De medische kennis samenvoegen met de natuurlijke geneeskunde, mannelijke en vrouwelijke kwaliteiten laten samenwerken, de wetenschap gebruiken om op een verantwoorde manier te produceren.

Op microniveau stoeien de uitersten denken (bovenpool) en willen (onderpool) met elkaar. Zoals ik al schreef hebben we in de loop van de tijd gewerkt aan de ontwikkeling van de vrije wil en het zelfstandige denken. Maar als het denken op zich blijft staan, als we eenzijdig doorslaan in het denken, krijgen we een koude, kille maatschappij met regeltjes en voorschriften die als een eenheidsworst voor iedereen gelden. Slaan we door in de vrije wil, dan kan je alles maar roepen en doen. Je laat je leiden door je onderbuik of wordt overweldigd door emoties die je machteloos en boos maken. Waar we naartoe willen is dat denken en willen gaan samenwerken, elkaar bevruchten. Zodat ons willen wordt doordrongen met de rust en de koele nuchterheid van het denken en ons denken door de warmte en de activiteit van het willen. Ook hier ligt het nulpunt in het midden: in het voelen dus. En verwar emoties niet met gevoelens. Emoties zijn onverwerkte gevoelens. Emoties zitten in je onderbuik en zetten aan tot ongecontroleerde acties, waarbij je hoofd zo verhit raakt dat je niet meer helder kunt nadenken; gevoelens zitten in het midden, in het hart, en leiden tot doordacht en verantwoord handelen. Individueel verantwoord handelen. En daar ligt de volgende sleutel voor de komende tijd.

Individuele verantwoordelijkheid

Door het nulpunt gaan betekent namelijk ook dat tot je doordringt dat je leven op aarde niet een toevallige aaneenschakeling van gebeurtenissen is. Het begint tot je door te dringen dat de dingen die in je leven gebeuren, de omstandigheden waar je mee te maken hebt, allemaal met jou te maken hebben. Dat ze je iets te vertellen hebben, dat het over jou gaat.

In de tijd (= ontwikkelingsfase) dat we helemaal afgesloten waren van de geestelijke wereld, hadden we leiders nodig die ons vertelden wat we moesten doen. Bemiddelaars tussen hemel en aarde (geestelijk leiders), die wisten wat ‘het beste’ voor ons was. In deze tijd, waarin ons geestwezen steeds verder doordringt in ons fysieke lichaam, nemen we zelf, individueel, de leiding over ons leven op. En dat betekent dat ons wel en wee niet meer de verantwoordelijkheid is van een ander. Dat houdt in dat we individueel verantwoordelijk zijn voor ons doen en laten. Dat je niet meer kunt zeggen dat een ander er schuldig aan is als het met jou niet goed gaat, noch dat een ander ervoor kan zorgen dat het wel goed met je gaat.

De hamvraag hierbij is: waarvoor kun je wel en waarvoor kun je geen verantwoordelijkheid nemen. Ofwel: waarover heb je wel en geen macht. Als je bijvoorbeeld een persoon in je leven hebt die constant iets doet waar jij je onprettig, ongemakkelijk of zelfs ongelukkig door voelt, dan heb je natuurlijk geen macht over hoe die persoon zich gedraagt. Maar je kunt je wel afvragen waarom je met zo iemand te maken hebt. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je je door deze persoon zo ongemakkelijk voelt omdat hij of zij constant over je grenzen gaat en je er daardoor achter komt dat je geen ‘nee’ kunt zeggen. Of dat diegene je uitdaagt om voor jezelf op te komen, of dat iemand je dwingt standpunten in te nemen en te bedenken wat je eigenlijk wilt. Of iemand irriteert je mateloos. Dan kun je je afvragen waarom dat zo is. Irritatie is een prachtig waarnemingsorgaan. Irritatie betekent: die persoon doet iets wat wrijving bij mij veroorzaakt en die wrijving is van jou, niet van die ander. Het kan zijn dat die ander je een spiegel voorhoudt, dat hij gedrag vertoont waar jijzelf ook toe neigt, maar wat je van jezelf niet wilt zien. Het kan ook zijn dat die ander een gevoelige plek bij je aanraakt, een diep weggestopte herinnering aan vroeger, iets wat nog niet verwerkt is. Of dat die persoon iets doet wat jij eigenlijk ook wel wilt maar niet durft. Als je er achter kunt komen waardoor die irritatie veroorzaakt wordt en daarmee iets doet, dan ben je weer een stap verder. Wat voor stap verder? In het vervolg heb je dan geen last meer van mensen die zich zo gedragen, hun gedrag prikkelt jou niet meer. Sterker nog, je merkt op een gegeven moment dat je niet eens meer met ‘dit soort mensen’ te maken hebt... op een wonderbaarlijke manier zijn ze uit je leven verdwenen. Je komt er niet meer mee in aanraking.

Natuurlijk kun je ook zeggen: ik snij dit uit mijn leven, ik wil er niets mee te maken hebben en de relatie met deze persoon verbreken. Dat kan, dat ligt binnen jouw macht. En vervolgens zal blijken of je er inderdaad niks mee te maken hebt. Als het soort problemen of ongemakken dat deze persoon bij je veroorzaakte vervolgens uitblijft dan is het klaar. Maar de kans bestaat dat je steeds weer opnieuw zo iemand treft. Weer een ‘foute’ partner, weer zo’n collega. Of dat je weliswaar met die persoon gebroken hebt maar dat je er over blijft malen. Hij (of zij) laat je niet los, je voert hele gesprekken met hem in je hoofd, je bedenkt wat je toen en toen had kunnen zeggen of doen, je spreekt die persoon eens flink toe in gedachten. Dan heb je met diegene gebroken en toch is hij er nog. Dan gaat het dus duidelijk niet over die ander maar is het van jou. Wat je niet los laat is van jezelf.

Over alle personen en situaties in je leven, of je ze nou leuk vindt of niet, kun je één ding zeggen: ik heb ermee te maken. Het gebeurt in mijn leven. Dat is acceptatie. En de vraag is: wat heb ik ermee te maken, wat kan ik ermee, wat wil het mij vertellen over mijn diepste voornemens, verlangens, idealen en doelen. Daar ben ik en niemand anders verantwoordelijk voor. Nogmaals: je hebt geen macht over andermans gedrag. Je hebt alleen macht over hoe je daarmee omgaat. Daar kun je verantwoordelijkheid voor nemen.

Het is een manier van naar het leven kijken die veel mensen eng vinden. Dat heeft veel te maken met een calvinistische inslag. Al snel wordt ‘eigen verantwoordelijkheid’ gelijk gesteld aan ‘eigen schuld’. Maar dat komt voort uit oordelen – daar hebben we het al over gehad bij acceptatie. ‘Eigen schuld’ werpt je terug, je komt erdoor in het donker te staan en je ziet geen uitweg. ‘Eigen verantwoordelijkheid’ maakt dingen juist helder, je kunt erdoor vooruit en het geeft de ervaring van vrijheid. Het is bevrijdend om te ervaren dat je veel meer macht hebt over je leven dan je dacht. Om te merken dat, als je datgene waar je verantwoordelijk voor kúnt zijn opneemt, je leven verandert. En dan kom je tot de ontdekking dat een ander (of een situatie) daar niet voor hoeft te veranderen, maar er wel door kán veranderen (actie-reactie). Of niet – je hebt tenslotte geen macht over een ander – maar dan kun je in alle vrijheid zeggen: ik kies dit niet in mijn leven, het is mooi geweest, ik heb het niet meer nodig. Als dat echt zo is, als het voor jou klaar is, als je er uit hebt gehaald wat er voor jou in zit, blijft het ook weg.

Op dit moment komen er misschien allerlei concrete voorbeelden in je op waarvan je je niet voor kunt stellen dat de wetmatigheden, die ik hierboven beschrijf, er op van toepassing zijn. Ik kan en wil hier niet te uitgebreid ingaan op alle mogelijke individuele situaties. Ik kan alleen zeggen dat als het geestelijke perspectief erbij betrokken wordt, het echt op deze manier werkt. Dat is niet alleen mijn persoonlijke ervaring, ik zie het wekelijks gebeuren in mijn praktijk. Ook ten aanzien van verschrikkelijk moeilijke en pijnlijke situaties als ziekte en dood. En ik beweer niet dat het dan geen pijn meer doet of dat je geen verdriet meer hebt of dat het dan alleen nog maar leuk is en ‘halleluja’. Wat ik elke keer weer zie is dat mensen ondanks de moeilijkheden, de pijn of het verdriet, verder kunnen met hun leven, dat hun leven begrijpelijk voor ze wordt en dat ze weten wat hen te doen staat.

De nieuwe tijd

‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’ is letterlijk waar. Onze individuele ontwikkeling bepaalt ons collectieve bewustzijn. De verantwoordelijkheid die wij nemen voor ons individuele leven zal zich als vanzelf uitdrukken in de collectieve verantwoordelijkheid voor al het leven hier op aarde, inclusief voor de aarde zelf.

De nieuwe tijd, ofwel: de nieuwe ontwikkeling, houdt in dat wij ons bewust worden van wie we zijn. Aards mens en geestelijk wezen. Niet één van beide maar allebei. Dat houdt in dat wij hier op aarde gaan leven als geestelijke wezens die in een fysiek lichaam wonen, bewuste individuen die de leiding over hun eigen leven op zich nemen en daar verantwoordelijkheid voor dragen. De tijd van ‘volg de leider’ en goeroes is voorbij. In de bewustzijnszielentijd kun je niet meer op basis van een autoriteit buiten je handelen. Bijvoorbeeld omdat de paus of de imam het zegt, of de legerleiding. Je kunt alleen nog datgene doen waar je zelf, als individu, achter staat en verantwoording voor af kunt leggen. ‘Hij zei dat ik het moest doen’ gaat niet meer. Niet voor niets keren zo veel militairen terug van buitenlandse missies met grote problemen. Ze hebben dingen gezien of moeten doen die te zeer indruisen tegen alles waar ons geestelijke wezen voor staat. Het druist in tegen onze natuur en dat wordt steeds duidelijker. Alles wat rot en ziek is, alles wat onzuiver en corrupt is, komt boven water – omdat ons hoogste geestelijke wezen stap voor stap ons fysieke huis (lichaam) aan het betrekken is.

Als je de krant leest of naar het journaal kijkt, kun je zeggen: ‘Waar slaat dit verhaal op, alles wat hier staat lijkt verder weg dan ooit.’ Dat zie ik anders. Ik zie het als een bevalling. Als er iets nieuws geboren gaat worden, wil doorbreken, gaat dit altijd gepaard met het oplopen van druk, spanning, zelfs geweld (een bevalling is oergeweld). De krachten bouwen zich op (crisis) om de bestaande orde te kunnen doorbreken (catharsis). Toen Bush voor de tweede keer gekozen werd vond ik dat echt heel erg, maar ik begrijp nu dat juist daardoor een grote groep mensen schoon genoeg heeft gekregen van oorlog. En nee, de oorlog is nog steeds niet voorbij... moet het dan eerst nog erger worden?

Dit is het punt waarop ik ‘wonderen’ verwacht in de komende jaren. Van de buitenkant gezien lijkt het allemaal steeds erger te worden, maar ondertussen is een stille kracht gaande – in individuele mensen. En dat zie je niet op het journaal. Zonder dat we het in de gaten hebben vormt zich een collectief dat leidt tot een kritische massa. Daar hebben we al een voorproefje van gehad in 1989, toen het ijzeren gordijn viel. Niemand zag het aankomen en ineens gebeurde het. Als een donderslag bij heldere hemel.

Het groeiende bewustzijn van steeds meer individuele mensen – omdat ze tot de ontdekking komen dat ze machtige geestelijke wezens zijn in plaats van alleen maar afhankelijke mensen – zullen de gebeurtenissen in deze tijd bepalen. Ik verwacht niet dat de aarde zal vergaan in 2012 noch dat we allemaal op zullen stijgen naar de hemel (of het koninkrijk gods, zo je wilt). Nee, eerder andersom: ‘uw koninkrijk kome’ betekent dat het hier gebeurt. Letterlijk: wij halen ons goddelijke wezen naar de aarde, brengen individueel een stukje hemel op aarde en dat kan zich als een olievlek uitbreiden. Daardoor zullen situaties ‘ineens’ volledig om kunnen slaan, veranderen. Op een manier die we nu niet voor mogelijk houden. Dat is het soort wonderen dat ik voorzie. En dat zijn geen wonderen van god of wie dan ook buiten onszelf, nee, dat doen en zijn wij zelf.

En ja, crisis hoort daarbij, zowel individueel als op wereldschaal. En dat betekent niet dat je zegt ‘laat maar, het hoort erbij, niks aan te doen.’ Als een vrouw gaat bevallen laat je haar ook niet aan haar lot over om, als de pijn en het geweld van de bevalling over is, het kind op te komen halen. Grote kans dat er dan ondertussen iets helemaal is misgegaan. Nee, je accepteert dat het erbij hoort en doet er alles aan om het kind gezond geboren te laten worden met zo min mogelijk schade voor de moeder. De een doet dat door zich in te zetten voor het milieu, de ander voor derde wereldlanden, weer een ander door mantelzorg, ik doe dat door individuele mensen te helpen. Maar wat je ook doet, het begint en eindigt met je individuele ontwikkeling en verantwoordelijkheid. Daardoor ontstaat de kritische massa. En daar kunnen we allemaal iets mee. We kunnen vanuit ons huis de wereldvrede niet tot stand brengen, het begint bij vrede in je eigen huis. Als we iets willen doen aan wat er in de wereld gebeurt dan liggen de sleutels bij onszelf: acceptatie (incl. niet veroordelen), integratie (niet het een of het ander, geen compromissen, maar ‘the best of both worlds’) en individuele verantwoordelijkheid. Dat is wat wij ieder in handen hebben voor ‘De Nieuwe Tijd’.

Léonne Meiresonne

Den Haag, 31 december 2009

Met dank aan iedereen die een rol heeft gespeeld in mijn leven, aan alle mensen die de moeite hebben genomen hun wijsheid met de wereld te delen en aan mijn begeleiders in de geestelijke wereld.

Verspreid dit stuk zoveel je wilt, zonder toestemming en zonder wijzigingen, maar graag met verwijzing naar mijn website: www.gidswerk.nl. Niet vanwege mijn persoon maar omwille van het geestelijk werk.

* Ons onstoffelijke wezen bestaat uit verschillende delen, zoals bijv. etherlichaam, astraal lichaam (ziel) en geest (hoger ik), maar daar wil ik nu niet te diep op in gaan, want dan wordt het veel te ingewikkeld. Wie daar meer over wil lezen raad ik het boekje: ‘Eerst zien, dan geloven’ aan van Wim Schuwirth (uitg. Kok, Kampen). Hij legt op de meest heldere en eenvoudige manier het vierledige mensbeeld uit.

** Ik weet dat sommige mensen hier niet goed van worden of zelfs heel boos. Dat heeft te maken met wat Karin Spaink ooit de ‘orenmaffia’ noemde. Terecht, want die gedachtegang is zo plat als een dubbeltje. Niemand bedenkt van te voren ‘oh, kom, ik ga eens leuk een verschrikkelijke ziekte doormaken of heel erg eenzaam worden of veel te jong dood gaan’. Zeggen dat je dat zelf hebt gewild slaat nergens op en is totaal onvruchtbaar. Dat slaat alles dood. Het werkt allemaal veel subtieler en ligt bovendien voor elk individu anders. We richten ons lichaam en onze levensomstandigheden zo in, dat het ons precies dient in wat we willen ontwikkelen. Helemaal op maat gesneden. En ons lichaam en de omstandigheden waarschuwen ons als we van ons voornemen wegraken. Dat heeft niks te maken met ‘eigen schuld, dikke bult.’ Lichaam en leven vormen een prachtig individueel handboek voor wat je je hebt voorgenomen. We zijn alleen nog aan het leren dit boek te lezen.

A smile from heaven

2009-05-16T13:13:00.001+02:00

2008: Oogsten

2008-01-08T11:08:00.000+01:00

Veel mensen om mij heen, ikzelf incluis, hebben 2007 ervaren als een 'zwaar' jaar. Zwaar in de zin van drukkend, alsof je innerlijk door een nauwe trechter heen moest, waarin veel ouwe rommel opgeruimd werd en bekende vertrouwde systemen en structuren afgelegd werden. Allerlei 'ouwe shit' waarvan je dacht dat je daarmee afgerekend had, kwam weer naar boven. Oude angsten, oude gewoonten staken ineens de kop weer op: je kon er gemakkelijk van gedesillusioneerd raken, je teruggeworpen voelen. Ben ik dan niets opgeschoten al die tijd? Dit hadden we toch al gehad?

Ik heb steeds gedacht: de laatste loodjes wegen het zwaarst. En al heel vaak heb ik ervaren dat iets waar je definitief mee gaat/wilt afreken, zich op het allerlaatst nog even op z'n sterkst doet gelden.

Naarmate 2007 vorderde begon ik echt uit te zien naar het einde van dit jaar. Ik had het gevoel dat ik me letterlijk door een geboortekanaal moest worstelen. Als ik naar mezelf en om me heen kijk - zowel prive als in mijn praktijk - is het geschenk van 2007: eigenliefde. De acceptatie van je zijn, de liefde voor wie jij bent. En dat is waar alles uit ontstaat. Een van mijn gidsen zei dit jaar tegen me: alle conflicten tussen mensen zijn terug te voeren op een gebrek aan eigenliefde. Dat is een waarheid als een koe. Met dit geschenk, deze nieuwe geboorte van onszelf, gaan we 2008 in. Een jaar waarin ik verwacht dat er veel gaat gebeuren, dat er veel mogelijk wordt, waarin nieuwe ruimtes ontstaan tot zijn en samenzijn, op een nieuwe manier.

Nou kan ik zo'n gevoel hebben, maar het is altijd leuk als je iets leest dat dit bevestigt. Dat gebeurde toen ik het astrologisch jaarartikel van Manuela van der Knaap toegestuurd kreeg (dank Noor!). Heel hoopvol om te lezen!

Tarieven m.i.v. 1 januari 2012

2007-12-21T10:47:00.007+01:00

Je kunt kiezen uit 3 tarieven:

Particulier: € 150,- *
(als je het uit eigen zak betaalt)
ZZP’er: € 175,- excl. BTW
(als je een kleine zelfstandige bent en het af kunt trekken van de belasting)
Zakelijk: € 250,- excl. BTW
(als je het kunt declareren bij je werkgever)

In dit bedrag is inbegrepen een voorbereidend karmisch onderzoek en een zitting van ca. 1,5 uur.

* voor patiënten van de huisarts waar ik mee samenwerk geldt een gereduceerd tarief van €130,-

Praktijkervaringen: woordje vooraf

2007-07-04T11:09:00.002+02:00

Elke keer als er iemand bij mij in de praktijk komt, gaat het anders. Ik weet van te voren niet hoe het zal lopen en wat er zal gebeuren, want dat bepalen de gidsen. Soms is het een regressie naar een vorig leven, soms iets uit de vroege kindertijd, dan weer een ontmoeting met overledenen, het ontdekken van voornemens of het actief maken van meegenomen gaven. Maar wat er ook gebeurt, het is altijd ontroerend, indrukwekkend en to-the-point.

André, mijn man, heeft al een paar keer gezegd: 'moet je ze niet eens opschrijven, want alleen al aan die verhalen kunnen anderen veel hebben,' maar dat wil ik niet, want het zijn niet mijn verhalen (bovendien vergeet ik ook alles weer als de sessie voorbij is). En mensen vragen of zij hun verhaal op willen schrijven durfde ik eigenlijk niet, want het is zo persoonlijk. En ik wil niet dat ze zich verplicht voelen, want ik weet hoe dankbaar de meesten zijn.

Totdat vorige week iemand uit zichzelf aanbood dit te doen, een verslag schrijven voor op het blog. Dat verhaal staat hieronder. En nu zij dat gedaan heeft, merk ik hoe blij ik ermee ben. En ik niet alleen: de gidsen staan erover te juichen en te springen. Want hierdoor wordt een glimps van hun werk zichtbaar.

Hieronder dus de eerste van, hoop ik, meer ervaringen die op het blog komen.

Ik wil er graag nog een ding over zeggen: elk mens gaat anders door zo'n sessie heen, want elk mens zit anders in elkaar en neemt anders waar. De een ziet, de ander hoort, weer een ander weet en de volgende voelt. Soms neemt iemand glashelder alles zelf waar, een andere keer zit iets zo diep weggestopt dat dat niet lukt. Daarnaast zijn er dingen die zo goed als niet waar te nemen zijn door jezelf, bijvoorbeeld als het om grotere karmische ontwikkelingslijnen gaat. Ik wil dit graag benoemen, omdat ik wel eens merk dat het al of niet zelf waarnemen gekoppeld wordt aan 'hoe ver je bent in je ontwikkeling.' Daar heeft het dus niks mee te maken. Afgezien van het feit dat je sommige dingen gewoon niet waar kunt nemen van jezelf, kan het ook zo zijn dat je sommige vermogens wel ontwikkeld, maar niet meegenomen hebt naar dit leven (omdat je ze nu niet nodig hebt of ze je zelfs in de weg zouden zitten).

Misschien ben je ooit hier in de praktijk geweest en wil je er ook iets over vertellen. Dat hoeft niet perse een verslag van de sessie te zijn; het kan ook gaan over hoe het je daarna vergaan is of iets heel anders dat je graag wilt delen. Stuur me dan een mailtje of reageer op het blog. Daar zou ik echt blij mee zijn, want het maakt het nog zo onbekende gidswerk zichtbaar!

Ontmoeting met mijn gids

2007-07-03T10:07:00.001+02:00

Afgelopen vrijdag heb ik mijn eerste excursie gemaakt naar de zielenwereld. Eind juni heb ik een afspraak met Léonne in een prachtige en knusse wijk van Den Haag. Léonne woont in een sfeervolle straat in een mooi statig pand. We beklimmen twee trappen en Léonne brengt me in haar praktijkruimte. We drinken thee en ze vertelt me met de nodige humor over haar gidsenwerk en hoe het zover is gekomen. Er zit een lieve vrouw tegenover me, het is rustig en gezellig. Ik voel me gelijk thuis.

Léonne zal me begeleiden om kennis te maken met mijn 'gids'. Ik ben weinig spiritueel, maar al jaren weet ik dat iemand mij begeleidt. Ik weet dat hij mij het duwtje in de rug geeft waardoor ik soms beslissingen durf te nemen. Beslissingen die later uitstekend voor me blijken uit te pakken. Dat manifesteert zich in bijzondere ontmoeting, een sterk voorgevoel of een passage uit een inspirerend boek. Ik wil graag weten of deze gids mij iets wil vertellen. Daarnaast heb ik een vraag aan mijn gids: 'Hoe komt het toch dat mijn gevoel zo goed werkt voor anderen en dat ik er zo slecht mee om kan gaan voor mijzelf. Waarom weet ik voor mijzelf nooit wat ik wil, is alleen belangrijk voor mij wat anderen willen of vinden. Ik zoek naar zingeving, maar voel dat ik dan wel eerst mezelf moet leren kennen...'

Léonne stelt me voor om op reis te gaan. 'Neem maar plaats op het bed, ga lekker liggen en ontspan je maar.' Ik concentreer me op mijn buikademhaling en op verzoek van Léonne beeld ik me mijn lievelingslandschap in. Ik zie het niet direct, maar beetje bij beetje wordt het concreter. Het is lente, ik zie een blauwe lucht, er zijn veel bloemen. Het is vlak, maar we zijn wel op hoogte. Alsof we op een plateau zijn in Frankrijk of Italië. Uit haar opmerkingen blijkt dat Léonne het landschap ook ziet, we wisselen uit wat we allemaal zien en voelen. Ineens zeg ik: 'er is ook water, ik loop langs een riviertje, ik heb het gevoel dat ik ren, ik word helemaal blij!' Léonne beaamt dat. Snel daarna krijg ik het benauwd: 'er gebeurt iets!' Ik begin te huilen, het wordt donker/paars achter mijn ogen en ik zie niets meer. Léonne vertelt me dat dit precies is waar het om gaat, dat dit samenhangt met een gebeurtenis die ooit, in een vorige incarnatie op deze plek heeft plaatsgevonden. Ik heb het zo diep weggestopt dat Léonne mij moet helpen door te vertellen wat er is gebeurd.

Ze vertelt dat ze een meisje ziet lopen, met in haar hand een mandje. Ze is erop uit gestuurd om iets te halen en ze moet van haar moeder haar twee broertjes meenemen. 'Zie je dat ook?' Met wat verbeelding krijg ik het meisje en haar broertjes in beeld. Het valt me op dat de jongetjes heel klein zijn, een jaar of vier. Ze lijken wel even oud, misschien is het een tweeling? Terwijl ik me dat bedenk beschrijft Léonne exact hetzelfde: 'Ze zijn even groot, het zou wel een tweeling kunnen zijn'. Tijdens mijn 'reis' blijft mijn ratio op volle toeren draaien en probeert me af en toe aan het twijfelen te brengen. Ik vraag me af of ik de dingen niet gewoon inbeeld die Léonne me vertelt. Maar na de beschrijving van de tweeling, laat mijn ratio me weer een tijdje met rust! Léonne gaat verder met het verhaal, bij mij gebeurt er niets meer. Ze vertelt me voorzichtig dat de jochies vooruit rennen, ze rennen en rennen. De rivier is inmiddels een stuk lager, de kinderen lopen langs een soort afgrond. Ze zegt hoe de beentjes van de jongens niet meer kunnen stoppen terwijl het pad wel ophoudt... Ze stopt even en vraagt me of ik me kan voorstellen wat er is gebeurd. 'Heb je een idee wat er nu in dat meisje omgaat?' Ik word heel verdrietig en moet huilen. Alsof al het gevoel dat dat meisje heeft gehad in alle hevigheid bij mij binnenkomt: paniek, machteloosheid, angst om het te moeten vertellen, falen. 'Dat meisje is een stuk van jezelf, Alice. Ze heette Elisa. Elisa heeft het zichzelf nooit vergeven wat er op dat moment gebeurd is. Haar hele leven heeft ze met een levensgroot schuldgevoel rondgelopen, het heeft haar in de weg gestaan bij haar eigen ontwikkeling. Het verlies van haar broertjes heeft ze daardoor zelf niet eens met haar gevoel kunnen aanraken, laat staan verwerken. In de ogen van haar moeder heeft ze altijd het verwijt kunnen lezen. Haar moeder heeft nooit met Elisa over het voorval gesproken. Het verantwoordelijkheidsgevoel van het meisje heeft de overhand, ze vergeeft het zichzelf nooit. Haar hele leven heeft ze geprobeerd rampspoed te voorkomen en zorgt ze alleen nog maar voor anderen.'

Léonne ziet iemand staan, het is niet mijn gids. Het is de toenmalige moeder van Elisa. Ze stelt zich voor als Mireille en moet daar zelf om lachen: ze vindt het geen naam voor een rondborstige, stevige vrouw als ze is. Mireille vertelt me via Léonne dat ze er pas na haar overlijden achter is gekomen wat zij haar dochter heeft aangedaan. Ze is hier om dat goed te maken, om me te helpen de schade die aangericht is te helen. Ze vraagt me of ik het meisje in mijn hart wil sluiten, of ik haar wil troosten en verzorgen. Als ik haar zal koesteren en een plaats geef in mijn leven, start ik het helingsproces voor Elisa en voor mijzelf, dan wordt ik weer heel. Mireille belooft dat ze mij daarbij zal helpen en vraagt me bijna nederig of dat mag. Ze heeft zich voorgenomen pas weer verder te gaan met haar eigen zielengroei, als ze dit heeft gedaan. Ik krijg compassie voor deze vrouw en probeer nu ook haar te troosten en beterschap te beloven.

Dan komt mijn eigen gids in beeld. Hij heeft tot nu toe rustig gewacht en toegekeken. Léonne vraagt of ik hem kan zien en ze verklapt daarmee dat het een man is. Ik zie hem niet. Wil je weten hoe hij heet? Het lijkt me wel fijn hem bij zijn naam te kunnen noemen. Mijn gids heet Jeannot. Omdat ik hem niet in beeld krijg, helpt Léonne een handje: Is hij klein of groot? Is hij blond of donker? Heeft hij stijl of donker haar? Hoe oud is hij? Hoe het komt weet ik niet, maar met stelligheid kan ik op elke vraag antwoord geven. En zo ontstaat er een beeld van mijn gids. Jeannot herhaalt wat Mireille heeft gezegd en vertelt me hoe belangrijk het is dat ik Elisa verzorg. Als ik Elisa een plek in mijzelf kan geven, haar kan geven wat ze toen niet heeft gekregen, haar kan voelen, kan ik ook mezelf weer gaan voelen en ben ik niet meer alleen gericht op wat anderen voelen en nodig hebben, maar kan ik ook zelf weer ruimte in gaan nemen. ''Dan kan je ook voor jezelf gaan zorgen en ontdekken hoe mooi je bent: want Alice, je bent een prachtige vrouw!' Jeannot komt volgens Léonne heel dicht bij me staan, drukt zich tegen me aan. Er stroomt een warmte bij me binnen, van mijn tenen tot aan mijn kruin. Nu voel ik hem ineens! Hij belooft me dat hij altijd bij me is en me altijd zal helpen. Ik moet erop vertrouwen dat alles goed komt. Ik voel hem als het ware aan mijn twee polsen knijpen om de boodschap over te laten komen. Daar moet ik om lachen. Hij dringt zo aan op mijn vertrouwen, ik kan er niet om heen.

Voor mijn gevoel klaart het op in mijn hoofd, ik zie een lichtblauwe kleur en voel me lichter worden. Op de vraag of ik Jeannot zelf terug kan vinden, geeft hij me de tip om tijdens de sessie even terug te komen in de kamer van Leonne en dan weer mijn ogen te sluiten. Het lukt, ik ben gelijk weer bij hem terug. Met vertrouwen neem ik afscheid van Jeannot en doe mijn ogen weer open. Ik kom rustig bij en ben een hele bijzondere ervaring rijker. Ik moet het allemaal nog een plaats geven, maar het voelt zo vertrouwd! Ik neem ook afscheid van Léonne. Ze is een prachtmens. Naast Elisa, Mireille en Jeannot heeft zij een grote plaats in mijn hart ingenomen. Deze excursie zal ik niet snel vergeten!
Un grand merci, ook namens Jeannot!

Graag wil ik, Léonne, kort iets toevoegen over het proces dat hier plaatsvindt, omdat dat iets is wat bij vele mensen gebeurt of aan de hand is.
Door (tramatische) gebeurtenissen in ons zielenleven - dat kan dus zowel een gebeurtenis in een vorige incarnatie zijn als in ons huidige leven, bijv. in onze kindertijd - kapselen we als het ware delen van onszelf in. Dat doen we omdat deze delen (ervaringen) te veel pijn doen. Door ze 'in te zwachtelen' voelen we de pijn niet. Deze delen zijn dan niet geintegreerd, we kunnen daar met ons gevoel niet bij komen. In het geval van Alice is het stukje Elisa in haar als het ware ingepakt, waardoor ze niet in staat is haar eigen gevoelens en behoeften te voelen, maar alleen gericht is op de behoeften en noden van anderen. Door Elisa te troosten en te verzorgen, haar aandacht en ruimte te geven, kortom, haar alles te geven wat ze toen nodig had maar niet gekregen heeft, neemt ze dat deel van zichzelf weer tot zich, integreert dat in zichzelf, waarmee ze zichzelf weer heel maakt. Zo eenvoudig (maar niet makkelijk!) is het proces wat we 'heling' noemen.

Reis terug naar huis

2007-07-02T19:15:00.000+02:00

De reden dat ik naar Léonne ga is dat ik me, ondanks mijn gezin, zo vaak alleen voel, vanwege het feit dat ik met mijn familie (moeder en zussen) gebroken heb. En iemand had me eens verteld dat je nooit alleen bent, omdat je gids altijd bij je is. Daar wilde ik wel meer van weten.

Ik sta, samen met Léonne en haar gids Juria boven aan een stenen draaitrap, klaar om de reis te gaan maken. We lopen de ingesleten grijze stenen treetjes af, linksom naar beneden tot we aan een houten kloosterpoort komen, waarvan ik de sloten los zie hangen. Léonne vraagt me de poort te openen en haar te vertellen waar we dan terecht komen. Eerst zie ik wolken onder me die na korte tijd optrekken. Dan zie ik een berglandschap om me heen. We staan op het gras en boven me zie ik bomen. Het is er heel stil. Beneden zie ik een bergbeekje stromen, het is prachtig jadegroen water, langs een weggetje. Léonne stelt voor daar naartoe te gaan.

Dan laat Léonne weten dat Juria vraagt goed om me heen te kijken, want er is iemand naar mij toe gekomen. Links in het licht zie ik een gestalte opdoemen. Léonne stelt me een aantal vragen over hoe diegene eruit ziet en ik vertel dat het een man is, ongeveer even groot als ik. Slank en stijl haar. Juria vraagt of zij de gestalte dichterbij mag halen. Daar komt - met een zachte zoef als in een science fictionfilm - de gestalte recht voor me. Ze vraagt of ik hem ken en plotseling weet ik dat het Paul is, mijn broer, die lang geleden een einde aan zijn leven maakte. Een golf van verdriet overspoelt me en Léonne zegt heel liefdevol dat dit tijd was, want zegt ze, ook hoorbaar geroerd, wat heb jij hém gemist. We omhelzen elkaar en de tranen blijven over mijn wangen stromen. "Pak elkaar maar eens stevig vast." Het gebeurt in stilte en het is goed.

Ik vertel heel verbaasd dat ik nooit geweten heb dat hij zo dichtbij mij was. Léonne vertelt heel rustig dat dat wel zo is geweest en dat hij er altijd al was, want, jij bent zijn speciale zus. Golven van emoties blijven komen en we nemen daar ook de tijd voor. Léonne vraagt of ik iets wil zeggen of vragen, maar dat hoeft niet. Ik ben al blij dat hij er weer is. We blijven in een stevige omhelzing en als dat goed en genoeg is laat Juria weten dat Paul iemand heeft meegebracht.

Ik zie weer een gestalte in het licht en weet dat ook dit een man is. Juria vraagt weer of zij de gestalte dichterbij mag halen - zoef - en ik kan ook hem beschrijven. Het is Simon, mijn andere broer, die een jaar daarvoor uit het leven is gestapt, en weer is daar een golf van verdriet die mij overspoelt. Ik kan niet stoppen en dat hoeft ook niet. Léonne pakt me vast, veegt wat tranen weg en zegt geroerd dat ook hij al die tijd bij me was en ook dat ik ook hèm zo had gemist. Wat een vertrouwd gevoel, dit weerzien en wat warm! Léonne vertelt dat Simon wat op afstand blijft en dat voel/zie ik ook, want zo is Simon. Hij is gewoon stil en bescheiden, zeg ik, en zo verschrikkelijk lief. Hij hoeft niet zo nodig op de voorgrond, zegt Léonne. Wat een tranen... Paul staat al die tijd rechts dicht naast me, zijn arm over mijn schouder geslagen en wat voelt dat ontzettend vertrouwd! Ik besef hoe vreselijk ik dit gemist heb. Links van me staat Simon, en dat is goed. Léonne zegt dat Paul me voorlopig stevig vast wil houden. We moeten er samen om lachen.

Juria zegt dan dat er nog iemand is meegekomen. Het is weer een man, en wie dit is vermoed ik inmiddels al wel... Dit is mijn vader, hij is een jaar na mijn broers overleden. Ook hij komt dichterbij en het voelt aan als gepaste afstand. Hij staat voor me, Paul rechts van me met zijn hand op mijn schouder en Simon, een klein stukje naar links. Zij hebben alles geweten en hebben mij 'bezig gezien' hier op aarde. Zo af en toe vraagt Léonne 'een momentje' om daarna iets te zeggen of te vragen via Juria. Juria zegt dat mijn vader mij wil laten weten dat hij mijn denken méér heeft beïnvloedt dan zijn bedoeling eigenlijk was... Léonne vraagt me of ik het begrijp als hij dit zegt. Ik moet ook hier erg om huilen en zeg dat ik het begrijp. "Zeg maar dat ik dàt nu begrijp, ik weet wat hij bedoeld, het is o.k."

Want wat heeft hij verschrikkelijke moeite gehad met Don, mijn partner. Wat was 'die gozer' niet goed genoeg voor mij en wat heb ik daar verschrikkelijk verdriet om gehad. Wat heeft hij Don daarmee diep gekwetst, echt tot op de bodem van zijn ziel. Wat heeft onze verkeringstijd gezorgd voor ontzettend veel spanningen en wat waren Don en ik gelukkig als wij samen waren, twee jonge avonturiers die elkaar eindelijk hadden gevonden... Het was, wat een therapeute ooit tegen mij zei 'om schizofreen van te worden.' We hebben een hele periode stiekeme verkering gehad waarmee ik zo'n moeite had; ik loog tegen mijn ouders... Als gevoelens tè pijnlijk zijn is het 'logisch' dat je in je denken schiet, maar de wereld ziet er vanuit het hoofd toch anders uit dan vanuit het hart... Daarom begrijp ik wat mijn vader bedoelt nu zó goed!

Juria vertelt dat mijn vader iemand heeft meegebracht. Dit is een vrouw, weet ik. Ze is wat mollig, klein en met krulletjes. "En met pretoogjes..." vult Léonne aan. En, vertel ik, ze had ook veel humor. En daar is Oma. Compleet met grijsgeruitte pantoffeltjes, mijn 'Kniertje'. En háár ken ik nog heel goed... Ik ben verbaasd want ik was toch nog maar 6 toen zij overleed? Ik wist niet dat zij zo dichtbij mij stond. Léonne vertelt dat dit een hele wijze vrouw is die goed door de buitenkant kan kijken. En zij heeft jou heel goed gezien, hoor. Ik vertel over die keer dat zij door de stoel zakte. Ik schrok verschrikkelijk en dacht dat zij huilde. In werkelijkheid kwam zij, met haar benen in de lucht, niet meer bij van het lachen. Zij was zo'n echte ouderwetse volkse oma. Haar huis rook naar het petroliumstelletje in dat mini-keukentje van haar, twee hoog achter, waar ze s zomers op straat in het zonnetje op het 'stoepie' zat. Ze is al die tijd bij je geweest, vertelt Léonne me. Ik voel me zo gelukkig en Léonne zegt dan dat ik nog wel dacht mijn familie kwijt te zijn... Nou, het is een gezellige volle boel daar en Léonne ziet iedereen staan stralen. Wat zijn we allemaal blij met dit weerzien.

Dan zegt Léonne dat Paul me iets wil zeggen. Ik moet weer huilen en denk dat dit te veel is maar wil het toch eigenlijk wel graag horen... Hij wil je zeggen dat hij ontzèttend trots is op jou... Hij wil je ook zeggen dat hij jou zo ongelóóflijk sterk vindt, want, laat hij weten: "Jij hebt gedaan wat wij niet konden." Ik kan nu voelen dat dat zo is. Ineens zie ik mezelf door de jaren heen dóórgaan, met al het zware verdriet wat er eigenlijk niet mocht zijn. Zó lang... zó eenzaam... met zóveel pijn...Er is ineens weldadige warmte, liefde en vooral veel begrip van hun kant! Door mijn emoties heen zeg ik dat ik nog steeds niet weet waaròm... zijn dood... die van Simon... en Léonne zegt dat Juria haar hoofd schudt en zegt: "Dat is niet aan de orde, het gaat nu om jou. Maar Paul's opmerking is duidelijk: daar waar jij doorgegaan bent, konden zij het niet aan in het leven..." Ik huil zoals ik nooit eerder deed en het is goed, het verdriet mag er eindelijk zijn.

Juria vraagt of zij mijn gids erbij mag halen, want die wil zich nu graag kenbaar maken aan mij. Verlangend kijk ik weer en zie recht voor me, door stralend licht, een gestalte opdoemen met een blauw-achtige mantel, tenger van postuur en lang, golvend blond haar, blauwe ogen en een oneindig liefdevol gezicht. Juria vraagt of zij dichterbij mag komen en zoef, daar is ze, het is onmiskenbaar een Ze. Als zij dichterbij is vraagt Léonne of ik de eerste letter van haar naam wil spellen en tot mijn verbazing spel ik M.A.R.I.A... Off all names...! Ze ziet er echt uit als het Mariabeeld in de kerk. En ik had de kerk nog wel afgezworen! Het wordt mij nu heel duidelijk dat zij los van 'de Kerk' staat... Ze voelt heel vertrouwd, als mijn 'Oermoeder.'

Zij blijft op gepaste afstand en ziet op ons toe. Ze laat weten zó blij voor mij te zijn ons weer bij elkaar te zien en dat het tijd was hiervoor. Dan stelt zij voor met elkaar naar een plaats te gaan waar ik me heel erg thuis voel. We zijn er eigenlijk al want daar zie ik 'mijn chalet' staan. Prachtige omgeving aan een bergmeer met kristalhelder water. We gaan er met zijn allen naartoe, Maria, Paul, Simon, Pa, Oma, Léonne, Juria en ik. Dìt is nog eens thuiskomen!!! En wat is dat lang geleden. Léonne vraagt me het huis te omschrijven, dat is niet zo moeilijk. Ik huppel rond in de kamer en richt hem in een seconde in, makkelijk natuurlijk, want het is er al lang. Het is het chaletje in Zwitserland, waar ik met Don ooit samen een heerlijke vakantie doorbracht. Geruite gordijntjes, dekbedden hangen uit de ramen. Geraniums over de balkons en het is er lekker schoon en opgeruimd. Buiten schijnt de zon dat het een lieve lust is! En wat is het uitzicht adembenemend. Ik voel me er helemaal thuis. Ik sleep Léonne mee door het hele chalet en ben uitbundig als een kind. Kijk, dit is MIJN HUIS!

Iedereen schuift aan tafel op het overdekte balkon en Oma komt dicht naast me zitten en pakt mijn handen vast. We zijn allemaal klaar om 'een feestje' te gaan vieren en het is prachtig en veilig zo. Léonne verteld dat dit mijn innerlijk landschap is, mijn zielenlandschap, waar ik altijd naartoe kan gaan, elke dag wanneer ik maar wil, zij zullen er dan voor jou zijn. Zij zullen natuurlijk weer verder gaan maar zolang jij ze nodig hebt zullen zij bij jou blijven om jouw vragen te beantwoorden.

Juria geeft door dat Maria een voorstel doet. "Een momentje," zegt Léonne, om lachend door te gaan met "Maria wil jou een probeervoorstel doen" waar ik erg om moet lachen want ik weet wat zij daarmee bedoelt! Het probeervoorstel is om elke dag ruimte en tijd vrij te maken om naar deze plaats terug te keren om daar bij mijn familie te zijn. Paul geeft het woordje muziek door, en ik denk meteen aan zijn gitaarspel met Angie van de Stones, waar hij urenlang op oefende, tot vervelens toe. Vraag hem eens dat voor jou te spelen, zegt Léonne; wat een goed idee! "Soms zullen zij er allemaal zijn en dan weer een van hen, maar weet dat zij er zullen zijn als jij ze nodig hebt. Misschien zul je er ook wel eens alleen zijn." Ik weet dan meteen dat ik me dan niet 'alleen' zal voelen daar.

Léonne stelt dan voor weer terug te gaan naar de poort waar wij met zijn drieën waren gekomen. Afscheid is niet nodig, wij 'faden' als het ware weg, naar de poort en vervolgens naar de tien grijze treetjes en gaan weer naar boven. Ik heb tijd nodig om weer hier terug te komen. De wereld ziet er ineens anders uit; zo licht. Léonne schenkt thee in en we zijn allebei onder de indruk.

In de periode na deze sessie ben ik vooral bezig al het oude verdriet en alle oude pijn los te huilen en dat voelt enorm goed! Het mag er nu pas zijn. En ik hoef niet eens naar het chaletje te gaan, er gaat constant licht aan in mijn achterhoofd!
Een jaar later kan ik zeggen dat de transformatie, die bij Léonne een vlucht nam, gestaag doorgaat. Ik ben, om zo te zeggen, spiritueel aardig aan het 'uitdijen' en dat voelt ontzettend goed! Ook 2 jaar later gaat het proces dat op is gang gekomen nog altijd door. Eerst was er de enorme climax waarna er meer rust kwam en er veel moois kon gebeuren. Zo heb ik inmiddels weer contact met mijn moeder. Ik kan niet anders dan zeggen dat dit tot in de ziel voelbaar en goed is. En nu, ruim 4 jaar later, gaat het uitstekend met me. De weg is boeiend en brengt me op de meest onverwachte mooie plaatsen. Eenzaamheid en diep verdriet zijn sinds de sessie niet meer voorgekomen. Ik voel me heel gelukkig hier en nu rond te mogen wandelen op deze wereld![de namen van de personen in dit stuk zijn gefingeerd

Wereld open gegaan

2007-07-01T14:54:00.000+02:00

Mijn reis met Léonne was heel bijzonder. Ik voelde mij zo op mijn gemak en ook veranderde de boodschap die ik kreeg mijn hele leven. Ik voelde mij licht en blij en alles leek - en lijkt voor een groot deel nog steeds - zo makkelijk. Er is een wereld voor mij open gegaan.

De boodschap, dat mijn vader niet mijn biologische vader is, heeft mij alleen maar goed gedaan en maakt mij blij. Ik heb mij altijd al afgevraagd hoe ik nu uit deze twee mensen zou kunnen voortkomen... Op de een of andere manier hunkerde ik naar de erkenning en waardering van mijn vader. In de loop van de jaren ging het wel steeds beter en voelde ik mij redelijk vrijgevochten, maar toch was ik altijd een beetje bang voor wat er ging gebeuren als wij bij elkaar kwamen. Sinds ik bij jou ben geweest is dit over. Er is geen vechten, ergeren of wat dan ook meer, maar rust en zekerheid. Wat een verademing! Mijn vader reageert nu ook anders op mij en laat mij veel meer zijn.

Graag kom ik nog een keer om mijn gids nog beter te leren kennen. Op onze reis speelde mijn overleden oma een grotere rol dan mijn gids. Zij was mij al bekend, hoewel ik haar in dit leven niet gekend heb. Als ik wil krijg ik meestal wel contact met haar. Mijn gids Janosch is mij nog niet zo bekend en moelijk om mee in contact te komen.

De plek waar GOeD vandaan komt

2007-07-01T14:42:00.000+02:00

Ik groeide op in een zeer gelukkig milieu. Een fijne buurt, leuke vriendjes en boven alles een geweldige vader en moeder. Een fijn afgestelde verdeling tussen de voornamelijk lichamelijke zorg van mijn moeder, en de geestelijke zorg van mijn vader. Met mijn zusjes zwermden wij, de vrouwen van het huis, om mijn vader heen. Hij was het cement tussen de vrouwelijke stekelrandjes. We bereikten de leeftijd waarbij de eerste werkelijke stapjes naar zelfstandigheid werden gezet. Echt op jezelf wonen en je eigen boontjes doppen. Werken, studeren en genoeg sociale bezigheden. Ondertussen altijd de zekerheid van het vangnet van thuis. Wetende dat altijd weer de vlucht naar huis mogelijk is, mocht er iets mis gaan. Daar de verzorging (lichamelijk en geestelijk) mogen ontvangen waarmee ik mezelf erg gelukkig prijsde.

Plotseling kwam er een donkere wolk boven dit plaatje te hangen. Mijn vader kon niet meer eten. Onderzoek wees uit dat het hier om slokdarmkanker ging. Vanaf die dag sloegen wij noodgedwongen een onbekende en onzekere weg in. In de eerste plaats de onzekerheid in de periode van de onderzoeken, gevolgd door de angst van een levensbedreigende operatie en daarna het verlammende verdriet door de uitzaaiingen. Het gezin implodeerde. Niet langer waren mijn ouders de verzorgers van de kinderen, maar mijn zusjes en ik moesten buiten de zorg voor onszelf, in één klap ook de zorg voor mijn ouders dragen. Ditmaal de lichamelijke verzorging van mijn vader en de geestelijke zorg voor mijn moeder, als een soort surrogaat-echtgenootjes. Met de kanker, de medicijnen en het aftakelen veranderde mijn vader van een charismatische onbreekbare man in een koppige eigenwijze kleuter waarvan wij de billen moesten afvegen. Hartverscheurend wreed is het, iemand waarvan je zo veelhoudt, ondraaglijk te zien lijden. De medici kunnen zeggen wat ze willen, maar pijnbestrijding loopt altijd achter op de pijn.. Gedesillusioneerd hebben wij uiteindelijk afscheid moeten nemen.

Na zijn dood bleef een gebroken gezin achter. Een gezin waarvan de leden nooit echt hadden geleerd direct met elkaar om te gaan. Daarnaast ging ik enorm twijfelen aan het belang van mijn technische studie. Ik moest me bezighouden met zaken die een poging deden de werkelijkheid te beschrijven, maar hier nooit werkelijk in slagen. Was deze technische wereld wel waar het werkelijk om draaide? Hoe om te gaan met mijn gebroken moedertje en het verlies van mijn vader; mijn god. Mijn hele leven geschipperd tussen 'Zijn' Goed en Kwaad maar plotseling eigen keuzes moeten maken over alle aspecten van het leven.

Op zoek naar mijn eigen keuzes en het gemis van reflectie, na heel wat omzwervingen bij Leonne uit gekomen. Inmiddels had ik al een heel aantal dingen geprobeerd om meer duidelijkheid/rust te krijgen, en was hierbij uiteraard ook meerdere keren op mijn snufferd gegaan. Verwachtingen liet ik hoog oplopen, om vervolgens onbevredigd naar huis te keren, met maximaal een korte rush van energie. Bij Leonne had ik geen verwachtingen. Had meer zoiets van: niet geschoten altijd mis. Ik kwam bij haar via een vriendin van mijn vader en zij was werkelijk goed te spreken over haar, wat mij overhaalde eens te gaan kijken.

Bij Leonne aangekomen het maar gewoon over me heen laten komen, me proberen over te geven aan de situatie en gebeurtenissen zoals ze zijn. En misschien juist doordat ik geen verwachtingspatroon had, kon ik me ook daadwerkelijk overgeven aan het onbekende. Een deel van de controle opgeven en vertrouwen hebben in het goede verloop. En wat het heeft opgeleverd...! Wat er feitelijk bij Leonne gebeurde kan ik moeilijk omschrijven. In de eerste plaats omdat woorden tekort schieten en in de tweede plaats omdat het te kwetsbaar voor me is, te dicht bij mijn hart ligt om hier te omschrijven. Wel kan ik duidelijk aangegeven wat het me heeft opgeleverd.

Met Leonne heb ik een plekje in mijn hart ontdekt waar 'GOeD' vandaan komt. Antwoord gekregen op zo veel vragen. Mijn belevenissen in een ander perspectief leren zien.

In de eerste plaats heeft de reis die Leonne mij heeft laten maken het deurtje naar het verdriet over de dood van mijn vader en de rouwverwerking die hierbij zit op een kier gezet. Ik kon even naar binnen gluren en heb vervolgens vol vertrouwen deze deur durven openen, die ik zo lang krampachtig gesloten wilde houden. Zo kon ik voordat ik bij Leonne was geweest werkelijk geen positief puntje aan de lijdensweg van mijn pa ontdekken. Mijn gids heeft me via Leonne laten weten dat dit ook als zegen gezien kan worden. Hiermee heb ik gezien dat ook hij menselijk was. Niet 'slechts' de God die ik in hem zag. Ik zag de menselijke kanten die hij ook had, welke ik nooit wilde zien.

Ook heeft deze ervaring mij in laten zien hoe een bepaalde situatie vanuit verschillende perspectieven kan worden gezien. Hoe mijn persoonlijke eigenschappen vanuit een ander perspectief er uit kunnen zien. Hierdoor kan ik mijn leven en mijn eigen persoonlijkheid beter accepteren zoals het is nu en kan hier dus ook een stuk efficiënter, effectiever, positiever mee omgaan.

Ik vind het nog steeds raar hoeveel mij werkelijk duidelijk werd in één uurtje reizen met Leonne. Ik heb talloze uren met anderen (familie, vrienden, psychologen, therapeuten, etc, etc) gepraat. Je gaat dan over het algemeen van buiten naar binnen. Situatie schetsen, analyseren, eigen inbreng, achterliggende gedachte, hoe te veranderen etc. Bij de echte kern kom je zelden aan, aangezien deze niet in woorden te vatten is, daar hebben alle zintuigen mee te maken. Leonne kreeg op de één of andere manier al mijn zintuigen actief, van binnenuit zijn bepaalde knoppen om gegaan, en dat heeft invloed op mijn persoonlijkheid en de beslissingen die ik nu in het dagelijks leven maak.

Ik heb mijn belangrijkste les van dit moment geleerd: ik kan eigen beslissingen nemen. Tuurlijk zijn er mensen die me dat gezegd hebben, maar dat is nog wat anders dan beleven wat het werkelijk is zelf een beslissing te nemen. Ik heb geleerd dat woorden niet kunnen vangen waar het werkelijk om gaat. Dat je kan proberen zo goed mogelijk naar anderen te luisteren, maar dat het goede, als je goed luistert, vanzelf uit jezelf omhoog komt. Het gaat om de intuïtie, daarop te vertrouwen, je gids de aandacht en het respect te geven die deze verdient. Ik kan mezelf respecteren zonder arrogant of onderdanig te zijn, ik heb mijn kracht leren in te zetten voor datgeen wat belangrijk is, en zo veel lessen meer.

Dus Leonne, bij deze nogmaals verschikkelijk bedankt dat je je jouw gave metmij wilde delen. Je hebt me veel gegeven!

Levensthema's

2007-07-01T13:46:00.000+02:00

Lieve Léonne,
Ik wil graag ingaan op je vraag over het delen van ervaringen. Wat me nu even afschrikt zijn de heel persoonlijke en precieze beschrijvingen van de sessie-ervaringen die ik zie verschijnen op je weblog. Als geboren-onzeker denk ik dan: o jee, dat heb ik allemaal niet zo meegemaakt; lang niet zo precies, en al helemaal niet zo mooi, zo etherisch en diep-spiritueel. Daar kan ik nooit tegenop... (ik denk blijkbaar dat ik ergens tegenop moet -'leermoment!'). Het maakt me blijkbaar onzeker over mijn eigen ervaring.

En toch, ik heb ook wat te vertellen, wil graag iets delen. Want mijn sessie bij jou heeft me heel veel opgeleverd. Daar werd ik me een paar dagen geleden weer eens bewust van toen ik een grote stapel aantekeningen, belevenissen, tekeningen, kortom levenservaringen aan het doorspitten en uitsorteren was. Alles van de afgelopen tien jaar ging weer door mijn handen. Dat noem ik opruimen, maar misschien is verwerken en een plek geven een betere omschrijving.

Ik kwam in die grote stapel met gedoe en plezier, ruzie en passie, liefdesbetuigingen en hartgrondige verwensingen ook een schetsblok tegen. Handzaam, A5 formaat, met een spiraal. Het dateert van ruim vier jaar geleden: 'voorjaar (mei) 2003' staat voorin. Inderdaad, van net na mijn eerste sessie bij jou. Op de openingsbladzij staat: 'Voor mij, om te onthouden'. Op de volgende bladzij een opgaande zon, en op de bladzij erna: 'Ik hoef niet alles op mezelf te betrekken, het gaat niet altijd overmij..!'

En zo voort, zestig tekenblaadjes volgeschreven, met kleurpotloden grote letters, vol beweging. Over bij mezelf blijven, oprecht zijn, weten wat ik wil, en dat ook doen, aanpassen, boosheid (op een ander of op mezelf?), door het donker naar het licht, geweld, eenzaamheid, intimiteit, samenzijn, verbonden voelen, het moment (hier&nu) als doorgang naar de eeuwigheid, genieten, hormonen, meegaan op de stroom, leren ontvangen, geven, openstaan, schoonheid, wakker zijn, helder van geest...

En over uithoudingsvermogen, anderen laten, mijn eigen verhaal vertellen, en anderen het hunne, ervaringen delen, anderen laten meebeleven, de diepte van mijn innerlijke wereld, durven benoemen hoe ik me echt voel, aanvaarden van het donker, een stralende lach, echte hartelijkheid, niet praten maar doen, tot m'n recht komen, aanwezig zijn, opgaan in het moment, betrokken zijn, aandacht geven, aanvaarden, me aanvaard voelen, er mogen zijn, opgaan in de ander en tegelijkertijd bij mezelf zijn...

Kortom, allemaal thema's waar ik mee worstelde, toen... en nu nog steeds. Fijn, zul je misschien denken, maar wat ben je er dan mee opgeschoten? Heel veel! Dit zijn namelijk mijn thema's. En ik besef: ik ben niet de enige met deze worstelingen. Maar het zijn wel mijn hoogstpersoonlijke worstelingen. Dit zijn de zaken waar ik mee bezig ben, mijn hele leven al, en waarschijnlijk de rest van mijn leven. En stapje voor stapje kom ik er verder mee. Beetje bij beetje verover ik mezelf. Langzaam maar zeker.

Wat mijn sessie bij jou me heeft gebracht is bewustzijn. Over hoe ik in dit leven wil staan, wat ik achter me wil laten, waar ik me van wil bevrijden. Leven in vrijheid, autonoom en soeverein. Nooit meer slachtoffer zijn, me bewust zijn van mijn eigen waarde. Mezelf in vrijheid verbinden met anderen, er zijn voor anderen en daarin bij mezelf blijven. Leren delen, leren me echt te verbinden, eerst met mezelf, dan met de ander. 'Hartelijk, hoopvol, heel' zijn de laatste woorden in het schetsblok, geschreven over een opgaande zon.

Dat is inderdaad wat ik graag wil zijn: hartelijk, hoopvol, heel nog steeds. Diezelfde woorden zijn ook van toepassing op onze sessie van vier jaar geleden. En op jou. Want dankzij jouw liefdevolle aanpak en oprechte betrokkenheid kon ik in een laag van mezelf komen die ik niet kende. Vandaaruit, in die gemoedstoestand kon ik het schetsblok vol kleuren en schrijven met inzichten, voornemens en besluiten. Positief, constructief, aktief. Ik vond een nieuwe toon, en boorde een creatieve bron aan. Dankjewel!

Pure rijkdom

2007-07-01T11:18:00.000+02:00

Ik lees de ervaringen die mensen met Leonne en hun gidsen hebben. Mijn bijdrage zit al een tijdje in de pen. Het lezen van de verhalen van anderen raakt en ontroert me. Net als mijn eigen ontmoeting met mijn gids, waar ik heel erg blij van werd. Het was me cadeau gedaan, een sessie bij Leonne.

Ik heb rondgelopen in het prachtige landschap van mijn ziel. Ik heb mijn gids ontmoet en we lachten ons allebei rot. Ik herkende hem meteen en mijn eerste gedachte was 'Ohhhh ben jíj het?!'. Ik heb oude zelven voorbij zien komen en een stukje geschiedenis heel gedetailleerd mogen aanschouwen. Dat stukje geschiedenis verklaart een heleboel over het heden.

Wat ik eraan overhoud is een enorme rust door de wetenschap dat mijn gids er is. Dat we afspraken hebben gemaakt en dat hij me helpt. Te weten welke opdracht ik mezelf gegeven heb toen ik hier deze keer kwam. En dat ik op de goede weg zit. Dat ik mag spelen en lachen en plezier maken, en dat ik zelf bepaal wie ik help.

Honderden puzzelstukjes vielen op hun plaats, die middag en telkens weer na die dag. Ik probeer hem af en toe op te zoeken en vaak lukt dat. Ik vind dat pure rijkdom.

Vrouwerpower

2007-05-22T22:52:00.000+02:00

Aaaahhh, wat zijn er een hoop vrouwen bezig met een hoop mooie dingen!

Gisteren was ik bij de PassiePicknick, georganiseerd door Nelleke Griffioen van de PassiePraktijk. Doel: een aantal mooie vrouwen bijeen brengen die bezig zijn met 'hun ding' en te kijken wat we met elkaar kunnen. Daar gaan mooie dingen uitkomen, zoals de 'PassiePortal' (ga je later meer over horen, eerst nog verder met elkaar uitwerken).

Het lijkt een beetje op mijn 'empowerment groep': een groep zelfstandig werkende vrouwen, die ieder op een totaal verschillende manier bezig zijn anderen te helpen te onderzoeken wie ze zijn en wat ze hier komen doen. Voor mij is dat de essentie van Lichtwerk: licht werpen op de aardse ervaring.

We komen eens per maand bij elkaar om enerzijds onze eigen ontwikkeling te ondersteunen, en dat ondersteunt tegelijkertijd ons werk: anderen verder te helpen in het vinden van hun weg. En dat kan op allerlei manieren: cranio-sacraal, intervisie, familie-opstellingen, bio-resonantie, rouwverkeing, slachtofferhulp, gidswerk.... het is allemaal vertegenwoordigd in onze 'empowerment groep'.

De bedoeling is dat we op de een of andere manier een netwerk in het leven gaan roepen waar mensen - op een manier die uitgaat van vertrouwen, zuiverheid en de wil om een wereld te scheppen waarin iedereen tot zijn recht kan komen - geholpen kunnen worden om hun blokkades op te ruimen en te ontdekken wat 'hun ding' is, datgene waar ze gelukkig van worden en wat ze aan de wereld te bieden hebben (want dat blijkt in de praktijk hetzelfde te zijn).

Vrouwerpower... want er zijn ontzettend veel vrouwen die, meestal als zelfstandige, hun kwaliteiten en idealen inzetten om andere mensen verder te helpen. Meestal als ervaringsdeskundige, aangevuld met passende opleidingen.

Ik zie het zo: we hebben nu een lange periode (zeker 2000 jaar) achter de rug van patriarchaat. Daarvoor hadden we het matriarchaat. In deze tijd gaat het erom het mannelijke en het vrouwelijke te intergreren. Maar.... daarvoor moeten we het vrouwelijke eerst weer naar boven halen en afstoffen (het is alweer ff geleden). Als we elkaar kunnen ondersteunen om de vrouwelijke energie (het voelen) weer een plaats te geven in onze maatschappij, kunnen we gaan integreren met de mannelijke energie (het willen). En... het integreren van het voelen en het willen (de daadkracht) gaat via het hart. Niet te veel zwijmelen (zoals wij vrouwen weleens kunnen doen) maar ook niet keihard dwars over iedereen heen (zoals mannen kunnen doen).

Een mooi voorbeeld hiervan is het filmpje van Severm Suzuki, een meisje van 13 jaar, die (tijdens een vergadering van de VN) het talent heeft om onze mannenwereld toe te spreken en te raken op een manier die geladen is met vrouwelijke energie. Daar wordt je stil van... daar valt niets tegenin te brengen. Dat is voor mij de nieuwe wereld... de wereld waar we naartoe gaan.

Eerste Hulp Bij Angst: tegenwoordigheid van geest

2007-03-20T11:43:00.000+01:00

Zondag waren Andre en ik in Groningen, op uitnodiging van het authenticiteitsnetwerk naar aanleiding van Andre’s boek. Op een bepaald moment ging het over angst en wat dat met je doet.

Als je ergens bang voor bent, vernauwt je bewustzijn. Door dat vernauwde bewustzijn kijk je als het ware door een koker naar datgene wat je zo bang maakt. Daar ben je helemaal op gefocust, door gevangen, je ziet niets anders. Daardoor ben je niet in staat om oplossingen en mogelijkheden te zien of te bedenken, want je hebt niet de tegenwoordigheid van geest om tegen jezelf te zeggen: he, er is meer dan dit… dat zie je eenvoudigweg niet. Je bent niet in staat zoiets te denken. Hoe kom je daar uit? Hoe kun je jezelf uit die koker krijgen?

Toen ik daar indertijd over nadacht (want ik was vroeger heel vaak bang) bedacht ik dat het iets simpels moest zijn, want tot een ingewikkelde, geestverruimende gedacht ben je op zo’n moment niet in staat. Ik ben eerst gaan kijken waaraan ik kon herkennen bij mezelf dat ik bang was. Dat is bij iedereen anders, ik voelde het vaak in mijn keel. Toen ben ik mezelf gaan conditioneren: zodra ik die keel voel, roep ik direct van binnen heel hard ‘HELP!’. Het effect daarvan is dat je uit de koker breekt, want door help te roepen herinner je jezelf eraan dat de wereld groter is dan de angst waar je in zit. Daarmee verruim je je bewustzijn en het mooie is… als je help roept komt er altijd hulp, in de vorm van een ingeving, een idee, een mogelijkheid. Je zet jezelf namelijk weer in het hier en nu, in de tegenwoordige tijd, want de meeste angsten worden veroorzaakt doordat er iets gebeurt wat je doet denken aan het verleden, toen je niet in staat was er iets aan te veranderen. Je opent je bewustzijn en daarmee je intuitie, wat betekent dat je je openstelt voor de geestelijke wereld en alle hulp die daar is (en ze staan te popelen om ons te helpen).

Ik doe het nog steeds en het werkt als een tierelier. Probeer het maar eens.

Vlekken op je witte muur

2007-03-06T14:50:00.000+01:00

Vandaag mailde iemand:

"Het lijkt wel of het zo werkt: aan de ene kant snap / begrijp / voel / ervaar ik waar het allemaal om draait. Mijn energie stroomt, ik voel me creatief, 'on top of things'. Ik ervaar een soort serene rust, heel stevig. Het gekke is dat dan de 'dissonanten' me extra opvallen. Dingen bij mezelf, kleine ergernissen, dingen in relaties met anderen, energieputjes. Het lijkt een beetje op een van mijn pas geschilderde witte muren. Als je daar een vlek op maakt is het veel vervelender dan wanneer je dat op een groezelige muur doet."

Dat vind ik een mooi beeld, die geverfde/groezelige muur.

Helaas is het zo dat als je eenmaal de weg van innerlijke ontwikkeling op gaat, je voor alles gevoeliger wordt. Je hebt sneller last van dingen en voelt/ziet alles duidelijker. Bij mij drukt het zich ook vaak lichamelijk uit, word letterlijk misselijk van dingen, zit ermee in m'n maag, heb er m'n buik van vol, loop ergens op leeg... en ga zo maar door. Dat is niet altijd een onverdeeld genoegen, vind ik, maar... als ik mag kiezen tussen een groezelige en een pas geverfde muur, kies ik toch voor dat laatste.
Het gaat er geloof ik ook om simpelweg te accepteren dat het leven vlekken geeft. Net als licht en schaduw; ze zijn niet zonder elkaar. Als de zon schijnt is er schaduw, als de zon fel schijnt zijn er donkerdere schaduwen, als de zon niet schijnt is alles grauw. Da's net zoiets als die muur. Dan heb ik toch graag wat zon, kan ik tenminste kiezen om in de zon of in de schaduw te gaan zitten. Je kunt de vlekken dus laten voor wat ze zijn, je kunt er ook in gaan zitten (je aandacht erop richten).
Ik heb geleerd: alles wat je aandacht geeft, groeit... en dan kunnen het energieputjes worden. Als je perfect was, was je hier niet, mag je van jezelf imperfect zijn (terwijl je ondertussen weet dat je het zo goed doet als je kunt?).
Ik vind het effect van acceptatie indrukwekkend (en ik weet van mezelf dat dat niet betekent: laat maar waaien).

2006-11-08T14:44:00.000+01:00

We think of ourselves as human beings searching for spiritual awakening, when in fact we are spiritual beings trying to cope with human awakening.

uit de Beacons of Light

Opvoeding 12: Kinderen voeden je op

2006-07-03T14:28:00.000+02:00

Kinderen krijgen, opvoeden... het doet een hoop met je. Ze stellen je vragen die je zelf al lang niet meer hebt gehad, waardoor je over dingen na gaat denken. Vooral over jezelf. En het roept ook je eigen kindertijd bij je terug. Je herinnert je weer de vragen die jij had en dat zorgt ervoor dat je opnieuw stilstaat bij al die dingen die zo vanzelfsprekend voor je zijn geworden. Maar zijn ze dat ook echt?

Voor mij is er een wereld opengegaan doordat de kinderen in ons leven kwamen. Niet alleen omdat in feitelijke zin alles veranderde, nee, ook mijn eigen kinderwereld ging weer open. Als je kinderen krijgt gaat alles op z'n kop. Je hebt de kans opnieuw te bekijken wat je eigenlijk belangrijk vindt in het leven. Je hebt de kans het totaal anders te doen dan hoe je zelf bent opgevoed en te leren van de fouten van je ouders. Of juist tot de conclusie te komen dat je het eens bent met hoe zij het hebben gedaan en stil te staan bij de gelukkige jeugd die je hebt gehad.
Ik heb veel geleerd over grenzen stellen en over 'het midden vinden'. Grenzen stellen vond ik niet makkelijk en helemaal niet leuk, maar ik ben nu blij dat ik het geleerd heb. Het midden zoeken is ook een kans geweest om te ontdekken wat ik nu eigenlijk vind en groter nog: hoe ik in het leven sta. Bijvoorbeeld het midden tussen gevoelig en nuchter zijn. Je kinderen serieus nemen, maar wel zelf blijven bepalen en beslissen. Je kinderen vrijheid en ruimte geven zonder daarbij zelf in de knel te raken. Het midden vinden tussen tussen je angsten en je verantwoordelijkheid.

Ik merk dat ik een gevoelige maar ook een duidelijke en consequente moeder geworden ben. Er is ruimte voor ieders gevoelens en wensen, maar ik ben ook niet bang om soms autoritair te zijn. Er zijn nu eenmaal dingen waar ik over beslis, en over die dingen overleg ik dus niet met ze, want dat is onzin; als de uitkomst al vast staat hoef je niet net te doen alsof zij een vinger in de pap hebben. Ze mogen wel altijd alles vragen. Als ze maar bereid zijn om ook 'nee' te horen.
Verder ben ik een moeder van de drie R's geworden: rust, reinheid en regelmaat. Kinderen hebben dat nodig, want ze stuiteren letterlijk van hot naar haar als er geen grenzen zijn en geen rust is. Die reinheid zit 'm overigens niet zozeer in een schoon huis, maar in het zorgen voor een thuis waar ze van op aan kunnen – omdat ze weten waar ze aan toe zijn – en waar het veilig is. Dus reinheid in de zin van zuiverheid, eerlijkheid en duidelijkheid.

Ik heb verschrikkelijk veel geleerd van en door mijn kinderen en ik kan het iedereen aanraden jezelf te bevragen en in twijfel te trekken, jezelf opnieuw uit te vinden en op te voeden, en zodoende een opvoeder te worden. Ik heb lang getwijfeld of ik wel een 'goede moeder' was en juist door daaraan te twijfelen ben ik er een geworden. En het allerbelangrijkste daarbij is de vraag: doe je wat je kunt, doe je alles wat in je macht ligt? Als je die vraag met 'ja' kunt beantwoorden (en zelf weet je ten diepste of dat het geval is) is het goed. Als je weet dat je alles doet wat je kunt, hoef je niet meer aan jezelf te twijfelen. Wat trouwens niet wil zeggen dat je geen fouten maakt. Maar dat is echt heel wat anders dan wel of geen goede moeder zijn.

Opvoeding 11: Partijtjes

2006-06-13T10:42:00.000+02:00

Als ik heel eerlijk ben... ik vind ze een ramp, kinderpartijtjes. Het is bedoeld om leuk te zijn, maar nadien ben je helemaal gevloerd. Je ligt voor dweil in je stoel en kunt geen pap meer zeggen.

Ik kan me er dus wel wat bij voorstellen dat ouders ervoor kiezen om buiten de deur een programma te laten verzorgen, maar mijn hemel, moet je kijken wat dat kost! Als je één kind hebt is dat nog te doen, maar wij hebben er drie. Daarnaast had ik misschien ook een romantisch beeld: een gezellige Hollandsche spelletjes verjaardag, net als vroeger toen ik zelf klein was.

Maar ja, kinderen zijn niet meer zoals vroeger. Daar kwam ik het allereerste partijtje al achter. Er stonden ongeveer 5 verschillende soorten drinken op tafel, maar toch vroeg een van de kinderen of er misschien ook nog iets anders was. Ik viel even stil en zei toen van niet. Niet omdat het er niet was, maar omdat ik hier de grens had gesteld. Ook vonden sommige kinderen bepaalde spelletjes niet leuk en deden dan gewoon niet mee. Ook daar moest ik even aan wennen, maar goed, als je niet wilt hoeft het natuurlijk niet. Kinderen zijn veel zelfbewuster dan vroeger en dat vind ik eigenlijk wel mooi.

Toch voelde ik dat daar voor mij ook een grens aan zat. Ik bedoel, het is heel leuk, al die zelfbewuste kinderen die weten wat ze willen en dat ook zeggen, maar voor je het weet bepalen ze de hele boel. Als je daar geen grenzen aan stelt eindig je met een bos stuiterende jongetjes en gillende meisjes in je huis en ben je alleen nog bezig politie-agentje te spelen... echt helemaal niks aan.

Het heeft een tijdje geduurd voor ik daar een goede modus in vond. Ik ben begonnen met: er móet niks, maar ik bepaal wat mág. Dat werkte aardig goed, maar voorkwam niet dat ik me af en toe toch in het apenhuis van de dierentuin waande. Overigens viel me daarbij wel op: hoe groter het aandeel jongetjes, hoe makkelijker het uit de hand liep. Camiel en Wrister hebben altijd ook meisjes uitgenodigd en dat gaf balans in de sfeer tijdens een feestje. Ik heb geen ervaring met alleen meisjes, maar ik kan in elk geval vertellen: alleen jongetjes is h-e-e-l e-r-g druk.

Toen Quinten 7 werd waren er 7 jongetjes (ze mogen bij ons altijd zoveel kinderen uitnodigen als ze oud worden, want hoe jonger ze zijn, hoe meer je er je handen aan vol hebt). En het was duidelijk dat ik direct paal en perk moest stellen. Dus na het even aangekeken te hebben riep ik nogal bars "stilte" en vervolgde "er zijn hier drie regels: 1. als ik praat houden jullie je mond; 2. je trekt en sjort niet aan elkaars lijf en 3. niet achter elkaar aan rennen en op de grond dweilen." Toen was het stil en kon ik het eerste spelletje uit gaan leggen.

Halverwege mijn eerste zin begon er een doorheen te tetteren, dus hield ik mijn mond en wachtte. Een paar kinderen die wel aan het luisteren waren keken mij vragend aan en ik zei "het is jullie feestje, ik hoef geen spelletjes te doen, dus ik wacht wel" waarna deze kinderen de anderen aanmaanden stil te zijn.

Het heeft goed gewerkt. Het was een leuk partijtje. Enige discipline kan geen kwaad en ik heb gemerkt: weinig, maar duidelijke regels, dat werkt. Daarbinnen kunnen ze hun gang gaan en dat is iets wat ze blijkbaar kennen, want sommige kinderen noemden me die middag per ongeluk 'juf'.

Opvoeding 10: Waarnemingen serieus nemen

2006-06-02T16:05:00.000+02:00

Camiel zat een half jaar op school toen hij naar groep 2 ging. Het was na de zomervakantie en hij kreeg een nieuwe juf. Groep 1 was een succes geweest, hij had het naar zijn zin, hoewel hij ook enigszins teleurgesteld was: hij had gedacht op school andere talen te gaan leren - het werd knippen en plakken. Maar de verhalen waar hij nu mee thuis kwam... niet dat 'ie nou zo ontzettende veel vertelde, maar wat hij vertelde klonk anders. En er zaten ook wat rare dingen bij. Zo vertelde hij dat de juf, toen ze hem een rekenwerkje gaf, had gezegd "dat kun je toch niet". En meer van dat soort demotiverende teksten, waarvan ik dacht "dat ká n niet waar zijn, zulke dingen zegt een juf toch niet?".

Ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest, maar je kunt maar een ding doen: er met de juf over praten. Dus heb ik haar de dingen voorgelegd die Camiel me had verteld en zoals ik al verwachtte, sprak zij dat tegen. En ik nam dat direct van haar aan, want ik kon me het gewoon niet voorstellen. Toch had ik ook niet het gevoel dat Camiel het uit z'n duim zoog. Ik wist eigenlijk niet wat ik ermee aanmoest.

Toen ik hem op een dag uit school haalde vroeg hij me wat al dat geel toch was op school. "Wat bedoel je," vroeg ik "waar zie je geel?" Hij zag het overal... in de klas, op het schoolplein... het hing gewoon in de lucht. "Zie je nog meer kleuren," vroeg ik hem. "Ja" zei hij, met een toon alsof het de normaalste zaak van de wereld was "maar hier is zoveel geel." Zie je ook kleuren om mij heen? "Ja." En om andere mensen? Ja dus, hij zag overal kleuren. En ineens viel een aantal dingen bij mij in een potje. Ik zag mezelf op zolder de was doen, terwijl Camiel op de trap zat. Ik liep ergens aan te denken, vroeg me iets af en... hij gaf zomaar antwoord. Zou hij soms helderziend zijn of zoiets? En zou hij dan misschien ook dingen horen die de juf dénkt, maar niet zégt? Nou wist ik toen niet veel van dat soort dingen, maar een ding wist ik wel: dat helderzienden hun eigen aura niet kunnen zien. Dus vroeg ik hem of hij om zichzelf heen ook kleuren zag. Hij wrong zich in allerlei bochten, keek ook nog in de spiegel en zei toen "nee". Op dat moment was dat voor mij een soort 'bewijs'. Op allerlei manieren checkte ik vervolgens of hij mijn gedachten kon raden en - om een lang verhaal kort te maken - ik heb hem geleerd om erop te letten of mensen hun mond bewogen als hij ze iets hoorde zeggen. Bewoog die mond niet, dan dachten ze het en dus moest ik hem, met zijn vier jaar, ook leren dat veel mensen iets anders zeggen dan ze denken.

Vervolgens ben ik me in het onderwerp gaan verdiepen en kwam tot de ontdekking dat veel jonge kinderen dit soort 'gaven' hebben, die later vaak weer verdwijnen (maar soms ook niet). Ik werd me er met een tamelijk overdonderend gevoel van bewust dat onze kinderen veel meer waarnemen dan wij in de gaten hebben (en soms misschien zelfs dan wij willen of prettig vinden). Dat vond ik nogal een verstrekkende ontdekking, met grote implicaties. Hierdoor heb ik geleerd om iets wat een kind zegt nooit zomaar weg te wimpelen, simpelweg omdat ik me niet voor kan stellen dat het waar is. Ik kon me tenslotte ook niet voorstellen dat de juf dit soort dingen zei, maar later - toen Camiel naar een andere school ging - bleek dat ze het niet eens was met zijn vroege overgang naar groep 2, ze was er namelijk van overtuigd dat hij het niet kon...

Opvoeding 9: Boos worden?

2006-05-22T12:42:00.000+02:00

Soms zijn ze gewoon strontvervelend. Of is er geen land met ze te bezeilen (gekke uitdrukking eigenlijk, je zeilt toch op water?). Jengelende kleintjes zijn niet leuk, maar als ze ouder worden kunnen zulke momenten echt onaangenaam worden. Daarvan kreeg ik een voorproefje toen mijn eigen kinderen nog helemaal niet op die leeftijd waren.

We hadden dat jaar op school een 'lastige' groep 8, waarmee ik te maken had als bieb-moeder. Ik had het al vaker meegemaakt, dat groep achters vervelend kunnen worden – ze zijn echt aan een volgende stap toe en sommigen beginnen al vroeg te puberen. Maar dit jaar spande wel de kroon. Vanuit de bieb had ik de – aardige en lieve – juf al uitzonderlijk vaak uit horen vallen. En natuurlijk deed hun gedrag in de bieb niet onder voor dat in de klas. Integendeel zou je bijna zeggen; heeft de juf nog enigszins overwicht vanwege haar positie, wat heb je nou van doen met de moeder van een ander kind? Bovendien wordt naar de bieb gaan al makkelijk beschouwd als 'even vrijbuiten', of beter gezegd: even uitbuiten.

Er zaten een paar knullen in die klas, die waren niet gewoon vervelend, dat was echt niet leuk meer. En totaal onaanspreekbaar. Je denkt: een kind moet toch ergens een plekje hebben waar het voor rede vatbaar is, maar nee hoor, niets daarvan in deze 'gevallen'. Nu wordt ik niet snel boos en dus ben ik eraan gewend dat als dat wel gebeurt, mijn kinderen inbinden of op z'n minst onder de indruk zijn: jongens, oppassen, nu is het menens. Maar ook hier: geen effect. Wat moest ik doen? Ik moest iets doen, want ze verstierden de boel in 'mijn' bieb. Dreigen? Hou ik niet zo van en bovendien: ik had gezien dat dat niets hielp. Integendeel: de jongens gingen alleen maar flinker met de kont tegen de krib en de kloof werd groter. Ik begreep dat machtsvertoon hier niets zou helpen, dat maakte het voor deze jongens alleen maar een 'afgang' om toe te geven of in te binden.

Op een dag stond ik voor de zoveelste keer in deze situatie en wat ik kon bedenken was uitgeput. Op zo'n moment, als je het echt niet meer weet en je echt een oplossing wilt, komt een ander deel van je in stelling, en waar het idee vandaan kwam weet ik niet, maar ineens besloot ik ze te knuffelen. Met rode hoofden naar de meisjes kijkend die aanwezig waren, knuffelde ik ze en ik kondigde aan dat iedereen die in mijn bieb vervelend deed, "elke keer flink geknuffeld zou worden en nu als de wiedeweerga een boek uitzoeken en wegwezen".

Ik heb nooit meer gelazer gehad en sindsdien luisterden ze als ik ze aansprak. De grap is dat ze me niet eens gingen ontwijken. En als ik deze jongens nu, vier jaar later, op straat tegenkom, wuiven ze me vrolijk gedag en krijg ik een stralende lach. De schaamte heeft dus niet overheerst, anders zouden ze wel wegkijken als ze me zagen. Het was ook eerlijk en welgemeend, én het was onverwacht. Het doorbrak de spiraal van negatieve aandacht, ze kregen ineens iets positiefs op hun negatieve gedrag. En dat waren ze niet gewend. Dat schudde hun systeem door elkaar, waardoor ze er misschien uit konden komen. Want ik ga ervan uit: geen enkel kind wil vervelend gevonden worden, ze weten soms alleen niet hoe ze het aan moeten pakken. En volwassenen blijkbaar ook niet.

Het gezin, een bron van inspiratie voor de overheidsorganisatie

2006-05-12T12:36:00.000+02:00

Nadat André mijn stukjes over opvoeden had gelezen, heeft hij een aantal rode draden eruit gehaald en de woorden 'ouder' en 'kind' vervangen door 'overheid' en 'burger. Dat is leuk! Lees wat eruit is gekomen op de website van De Baak.

Opvoeding 8: Niet aardig gevonden worden

2006-05-12T12:30:00.000+02:00

Naar aanleiding van het programma 'jouw vrouw, mijn vrouw' hadden we het er aan tafel over wie ze wel een weekje in huis zouden willen hebben als moeder. Nou, als het dan echt móest (ik begon al te glimmen) dan wist Quinten wel iemand. Waarom die? Omdat die het volgens hem wel ongeveer op dezelfde manier zou doen als ik (glimglim!). Welke manier is dat dan? "Nou," zei Quinten "die moeder is streng maar toch lief."

Ik zat helemaal te stralen, da's duidelijk. …én het heeft me bezig gehouden. Want ik weet dat ik juist Quinten behoorlijk op z'n huid kan zitten. Dat ik 'm vaak corrigeer, dat ik veel gesprekken met hem heb waarin ik hem dingen uit moet leggen en bespreek hoe hij het anders kan doen. Kortom: hij heeft bepaald geen 'makkelijke' moeder aan mij. Ik laat hem niet ongebreideld z'n gang gaan, wat een stuk makkelijker voor hem zou zijn. En blijkbaar waardeert 'ie dat.

Ik heb het al vaker gemerkt bij kinderen, dat ze je het in dank afnemen als je 'streng' bent. En dan heb ik het niet alleen over mijn eigen kinderen, want die zijn mij natuurlijk gewend, dus die weten niet beter. Ook op school heb ik het gemerkt. Als bibliotheek-moeder en begeleider van schoolreisjes, kamp, e.d. heb ik regelmatig met andere kinderen te maken. Met hen ga ik hetzelfde om als met mijn eigen kinderen. Ik weet dat ik 'streng' kan zijn, en regelmatig kijkt een kind mij dan ook bevreemd aan. Met zo'n blik van 'hé, wat gebeurt me nu, dat ben ik niet gewend'. Daardoor heb ik heel lang gedacht dat ze mij vast niet zo'n aardige moeder vinden. Een bemoeial, die je altijd wel iets wil uitleggen of leren en waar je liever bij uit de buurt blijft. Dat vond ik niet leuk, maar het hoort nu eenmaal bij opvoeden dat je soms ingrijpt of impopulaire maatregelen neemt, dat je ze niet altijd hun zin geeft. Daar hoort dus ook bij dat ze je niet altijd aardig vinden. Daar moet je tegen kunnen als opvoeder, vind ik.

Dat idee – dat de kinderen op school mij niet zo leuk zouden vinden – heb ik lang gehad. Tot op een zaterdagochtend bij ons de bel ging. Een jongen van school, laten we hem even Paul noemen, hing hijgend van het rennen aan de bel met in zijn kielzog een woedende winkelier. Paul had een rookbom de winkel in gegooid. Ik was er niet en toen André en de kinderen mij later verslag deden, vroeg ik aan Wrister waarom Paul toch in godsnaam bij ons zijn toevlucht had gezocht: zijn eigen huis was een stuk dichter bij die winkel. "Hij kwam voor jou" zei Wrister. Voor mij? "Ja, want jij kan heel goed problemen oplossen." Ik zei dat ik dacht dat de kinderen op school mij niet zo aardig vonden, en al helemaal niet zo'n 'troublemaker' als Paul, waar ik me vaak mee bemoeid had. "Juist wel," zei Wrister "de kinderen in mijn klas zeggen altijd dat ze het fijn vinden als jij ergens mee naartoe gaat. Want weet je, jij wordt niet gelijk boos als je iets gedaan hebt, maar jij hélpt, om het op te lossen." En dat is waar: ik zeg nooit alleen maar 'nee', ik doe altijd mijn best om samen een 'hoe dan wel' te zoeken.

Heb ik me toch al die jaren vergist: niet of je streng bent, vaak 'nee' zegt of wel of niet populair doet blijft bij ze hangen, maar de echte aandacht die je ze geeft. Toch prettig om te weten als opvoeder.

Een rondleiding aan 'de andere kant'

2006-05-10T10:16:00.000+02:00

Altijd al benieuwd geweest hoe het er aan 'de andere kant' aan toe gaat?
Lees dan het nieuwste boek van Loes van Loon, dat eind april verschenen is. Het is een prachtig boek dat je werkelijk meeneemt naar gene zijde en waarin duidelijk uitgelegd wordt wat er gebeurt nadat je overgaat (= wanneer je fysieke lichaam sterft).
Dit is alweer haar vierde boek. Het eerste kwam uit in 2001: het was het laatste boek dat uitgegeven werd door de uitgeverij waar ik toen werkte, voordat deze failliet ging. Gelukkig heeft Loes toen een goed onderkomen weten te vinden bij uitgeverij Petiet, die sindsdien al haar volgende boeken uitgaf. En gelukkig voor mij wilde ze dat ik haar boeken bleef redigeren, wat ik elke keer met groot plezier doe.
Het mooie van de boeken van Loes, die ze samen met haar gids Hebenes schrijft, is dat het toegankelijk is voor iedereen. Ook als je helemaal niks weet van en voor het eerst kennis maakt met iets als 'de geestelijke wereld'. Daarnaast is Loes altijd lekker praktisch: geen zweverig gedoe maar 'wat kun je er hier mee' is altijd haar uitgangspunt.
Laat je meenemen: uitgeverij Petiet.

Opvoeding 7: Ze zijn niet allemaal hetzelfde

2006-05-07T18:18:00.000+02:00

Mijn moeder zei een keer tegen me: "Maar we hebben jullie allemaal hetzelfde opgevoed!" Ja, zo lijkt het te moeten: allemaal hetzelfde. Vreemd eigenlijk.

Want kinderen (mensen) zijn gelijkwaardig, ja, maar ze zijn niet hetzelfde. En dus ga je met elk kind anders om. Je merkt dat direct al, als ze net geboren zijn. Het ene kind roept iets heel anders in je op dan het andere. Ik ben bijvoorbeeld geen ontzettende 'knuffel-moeder'. Toch riep Quinten vanaf dag één knuffelneigingen in mij op. Dat lijfje riep er gewoon om aangeraakt te worden.

Nu gaat dat gevoelsmatig verschillend reageren op elk kind als vanzelf, maar als ze wat ouder worden krijg je te maken met meer praktische 'gelijkheids'-vragen: hoe laat naar bed, wanneer zelf naar school fietsen, zelfstandig ergens heen gaan, met vriendjes erop uit?

"Wanneer mag ik alleen naar school fietsen?" vroeg Quinten op een dag. Als je het kunt, antwoordde ik. "Hoe oud was Wrister toen hij het mocht?" Dat wist ik echt niet meer, want ik heb dat soort dingen nooit aan leeftijd verbonden. Ze mogen het als ze het kunnen, als ze eraan toe zijn of als het goed voor ze is. Zo komt het bij ons voor dat de een wel een snoepje mag nemen en de ander niet. Of dat Quinten later naar bed gaat dan Wrister. Want het ene kind heeft meer slaap nodig dan het andere. Dat weet je, dat zie je als moeder. Dan is het toch raar om bedtijd te verbinden aan leeftijd? Als ik dat zou doen, zou ik ze inderdaad gelijk behandelen, maar niet gelijkwáárdig. Want ik zou Wrister niet in zijn waarde laten als ik hem laat naar bed laat gaan, want daar kan hij niet tegen. En ik zou Quinten niet in zijn waarde laten als hij persé eerder naar bed moest als Wrister omdat hij toevallig jonger is, terwijl hij in een bepaalde periode minder slaap nodig had. Zelfs het zakgeld is bij ons niet gelijk. Toen Camiel 10 was kreeg hij meer zakgeld dan Wrister toen die 11 was. Maar ja, Camiel zat toen al in groep 8 en dan ga je er met je vrienden op uit, naar de bioscoop of zo.

We hebben er natuurlijk wel discussie over gehad. Er komt altijd een moment dat een van de kinderen zegt: "ja, maar die mocht het ook toen hij zo en zo oud was". Of een vergelijking met andere kinderen uit de klas, die iets mogen wat ze graag willen. Ik heb ze toen verteld dat ze ieder eigen mensen zijn, dat ze allemaal verschillend zijn, dat ik naar hen ieder kijk als aparte, unieke mensen en op basis daarvan beslis. Dat ik ze geen recht zou doen als ik met ieder hetzelfde om zou gaan. "Ik ga toch jou niet iets laten doen wat niet goed voor je is, wat je niet kunt of waar je niet aan toe bent? Of het je verbieden omdat het niet bij je leeftijd hoort terwijl je het wè l kunt? Dan zou ik je geen recht doen en je niet in je waarde laten. Dan zou ik mezelf een waarde-loze moeder vinden."

Dat begrepen ze, het werd zelfs ervaren als iets bijzonders: ze keken alsof ze een kadootje hadden gekregen. Sindsdien hebben we nooit meer 'maar-die-mag-het-ook!' discussies gehad. Ze vergelijken zichzelf niet meer met anderen; ze zijn hun eigen unieke zelf.

Opvoeding 6: Zeg niks wat je niet waar kunt maken

2006-04-22T12:31:00.000+02:00

Met onze oudste twee had ik het makkelijk. Daar kwam ik pas achter toen Quinten geboren werd. Allerlei dingen die bij Camiel en Wrister vanzelf gingen, moest ik hem leren. En aangezien het nogal een excentriek en energiek exemplaar is met een uitgesproken eigen wil, kwam ik regelmatig in situaties terecht waarin ik in mezelf uitriep: dit wil ik helemaal niet!

Camiel en Wrister waren, zo klein als ze waren, altijd wel voor rede vatbaar. Bij Quinten moest ik gaan dreigen: als je niet..., dan... Had ik helemaal geen zin in. Hij rammelde constant aan mijn grenzen, en ook daar had ik helemaal geen zin in. Regelmatig voelde ik me tot aan die grens gedreven en dan ga je rare dingen roepen. "Als je nu niet komt, gaan we zonder jou weg!" Maar ja, je weet natuurlijk zelf ook wel dat je een kind van 3 niet alleen thuis laat. En dat wist hij ook.

Door hem heb ik twee belangrijke dingen geleerd: niets zeggen wat je niet waar kunt maken én consequent zijn. Dus alles wat je zegt ook dóen. En dat is niet altijd makkelijk. Dreinen en traineren bij het uitkleden-tandenpoetsen-plassen voor het naar bed gaan. Uiteindelijk zeg je dan: als je nu niet naar de wc gaat lees ik niet voor. Dan gaat hij niet en mag je dus niet voorlezen. Huilen in bed. Natuurlijk wil hij toch een verhaaltje. En dan niet smelten en overstag gaan. Dat is moeilijk. Dat doet zeer!

Het aardige is dat ik ontdekte dat ik het aan hem uit kon leggen. Ik vertelde hem dat als ik nu tóch een verhaaltje zou voorlezen, hij zou denken "oh, mama roept maar wat, ze meent het toch niet, dus ik kan gewoon doen wat ik wil". Dat ik hem dan juist zou leren níet te luisteren en dat we het dan elke avond erg vervelend zouden krijgen met elkaar. Hij keek me aan, hield op met dreinen om een verhaaltje en ging slapen.

Zo hebben wij thuis ook een opruimregel: als er opgeruimd moet worden en ze gaan vervolgens iets anders doen omdat ze klaar zijn, gooi ik alles weg wat is blijven liggen. Ze weten dat ik dat ook echt doe (ja, ook die nieuwe kleurdoos). En het werkt. Het is niet makkelijk om consequent te zijn, maar het werkt wel. Je kinderen nemen je daardoor serieus - want je neemt jezelf serieus. Het machteloze geschreeuw en gedreig is niet meer nodig.

Quinten is trouwens nooit voor een gat te vangen. Op een zondag moest er opgeruimd worden. Hij had lustig zitten knutselen en de hele vloer lag vol. Toen hij kwam melden dat 'ie klaar was, waren inderdaad al zijn spulletjes netjes opgeruimd. Maar de hele vloer lag nog vol met afval. "Ja, dat mag weg" zei hij. "Jij gooit toch alles weg wat blijft liggen?" De slimmerd.

Opvoeding 5: wat bepaal je, wat niet?

2006-04-13T14:13:00.000+02:00

In de tijd dat Camiel aan het proefzwemmen was voor zijn A-diploma, kwam hij een keer thuis met een spijkerrokje in plaats van zijn eigen korte broek. Quinten, die toen 3 was, was er helemaal weg van en trok het meteen aan. Ik had nog ergens een maillot, dus kon hij er ook de straat mee op. Dat was het begin van een periode van twee jaar waarin hij regelmatig jurken en rokken droeg. Toen hij vier werd en naar de basisschool ging, bleef hij ze dragen. Inmiddels had hij schouderlang blond haar, maar hij bleef een jongen: speldjes en andere typische 'meisjes-fliebeltjes' hield hij niet van en onder zijn paars-fluwelen bloemenjurk droeg hij kaplaarzen, anders "was het zo onhandig in de zandbak."

In die tijd kwamen diverse ouders naar mij toe om te zeggen dat ze het zo geweldig vonden dat ik hem dat liet doen. De eerste keer was ik verbaasd: ja, natuurlijk, waarom niet? Op die vraag kreeg ik nooit echt een antwoord. Het idee dat ik het niet toe zou staan was voor mij ondenkbaar. Waarom zou ik in godsnaam?

We hebben allemaal onze beelden, verlangens, ideeen over hoe we graag willen dat onze kinderen zijn of zullen worden. Daar is ook niks mis mee, want zonder verlangens en idealen kun je denk ik niet leven. Het probleem is alleen dat we veel van die wensen onbewust op onze kinderen plakken. En zonder dat we het in de gaten hebben, duwen en sturen we onze kinderen dan in een richting die wij graag willen. Maar is dat ook wat je kind wil?

De vraag is natuurlijk, waar ligt de grens tussen je kind laten doen wat hij wil en hem opvoeden. Want enerzijds wil je dat ze zichzelf kunnen zijn, anderzijds heb je als opvoeder ook de verantwoordelijkheid. Ik gebruik daarom als sleutel altijd de volgende vraag: wie draait er op voor de consequenties? Dat blijkt in de praktijk goed te werken.

Als ze naar buiten willen zonder jas terwijl het bar koud is, dan verbied ik het. Want als ze ziek worden zit ik met de gebakken peren. Maar naar school in een jurk? Prima. Wil ik dat mijn kind bepaalde kleren niet aantrekt en andere juist wel? Hoezo? Voor wie doe ik dat? Omdat ik mij schaam als hij er niet bij loopt volgens de heersende kledingcode? Dan doe ik dat niet voor mijn kind, maar voor mijzelf. En geef ik mijn kind de boodschap: wat jij wilt is niet goed. Dat is nogal wat.

Natuurlijk wil je graag dat je kind er leuk uitziet, dat 'ie geaccepteerd wordt, dat 'ie erbij hoort. Maar als dat betekent dat 'ie zichzelf niet kan zijn, wat leer je hem dan? Dat hij niet op zichzelf kan vertrouwen. En zelfvertrouwen – er mogen zijn zoals je bent – is toch wel een van de belangrijkste dingen die je je kind mee kunt geven.

Zoals Camiel, die in groep 5 eens naar school ging in een wollen legging met daarover een trui. Hij werd uitgelachen door een jongen in zijn klas. Wat heb je gezegd toen hij lachte, vroeg ik hem. "Het gaat niet om hoe het hoort, maar om wat je leuk vindt" had hij geantwoord. En op mijn vraag wat hij nu ging doen zei hij: "morgen weer aantrekken". Ik was trots op hem. Zelfvertrouwen maakt dat je zelf durft te bepalen wat je doet. Als je je oren naar anderen laat hangen wordt je gek: zoveel mensen, zoveel meningen. En welke moet je dan kiezen?

Opvoeding 4: wat moet er allemaal?

2006-04-07T10:40:00.000+02:00

Kinderen willen van alles. En vaak: wat andere kinderen ook doen. Zo hebben wij het onderwerp 'de voetbal'. Nu heb ik een vreselijke hekel aan voetbal, dat wil zeggen, aan de sfeer er omheen. Ik vind het leuk om met z'n allen naar het Nederlands elftal te kijken; competitievoetbal interesseert me geen bal; maar aan de sfeer op voetbalvelden en aan 'voetbalvolk' heb ik ronduit een hekel.

Twee van onze jongens wilden graag op voetbal. Ik zag het al helemaal voor me: kunnen we eindelijk een beetje uitslapen in het weekend - na jaren van tropentijden - mag je op zaterdagmorgen vroeg op een voetbalveld gaan staan. Liefst in de regen. Brrrr. Ik moest er niet aan denken. En dan ook nog verplicht bardienst draaien enzo. Alleen al bij het idee voelde ik me doodongelukkig.

Dan heb je dus een dilemma: je kind wil iets graag wat jij ontzettend niet wilt.

Allerlei vragen had ik: In hoeverre sta ik 'in dienst' van mijn kinderen? Hoe zwaar weegt de druk van buitenaf? Want kinderen hebben tegenwoordig een drukke agenda: sport, muziek, toneel, dans, en graag ook nog iets creatiefs met je handen in een of ander atelier. En ouders worden een soort veredelde taxichauffeurs. Daar had ik dus helemaal geen zin in. Maar, mocht ik mijn weerzin zwaarder laten wegen dan de wens van mijn kind? En een andere vraag: in hoeverre wilden ze zelf? Of was het meer: de anderen doen het dus ik wil ook? En: wat kinderen willen is een ding, maar hoeveel van wat de kinderen doen, is eigenlijk wat de ouders willen? In mijn eigen 'opvoedingspakket' bijvoorbeeld was muziek een standaard onderdeel. Ik heb dat niet altijd als prettig ervaren. Bij mijn eigen kinderen heb ik dus de houding aangenomen: niks moet, als ze iets willen dan hoor ik het wel.

Daarmee kwam een opening in het dilemma: mijn kinderen moeten niks, maar waarom ga ik met mezelf niet net zo om als met mijn kinderen? Waarom moet ik zelf wel van alles? En wat gebeurt er als je dingen doet omdat ze moeten? Dan wil je er iets voor terug, om de boel weer in balans te krijgen. Dan krijg je een raar soort 'voor wat hoort wat' relatie met je kind. Ga je ongemerkt een boekhouding bijhouden. Als je iets doet wat je wilt dan hoeft dat niet, want dan 'kost' het je niet.

Dus ik heb ze verteld hoe erg ik het zou vinden om daar op zaterdagmorgen te moeten staan. Dat ik graag dingen voor ze wil doen, maar geen dingen die ik zelf heel verschrikkelijk vind. Dat begrepen ze, maar ze vonden het natuurlijk niet leuk. En dat heb ik nog vaak gevoeld - schuldgevoel! - en dat heb je dan te verdragen, want het is de consequentie van je keuze. Maar steeds wist ik ook: als ik meer geef dan ik kan, dus zonder er iets voor terug te hoeven, ga ik er zelf aan onderdoor en heeft niemand meer iets aan me.

Toch ontlastte het me wel toen de jongste zei: 'Goh mam, eigenlijk ben ik helemaal geen voetballer. Ik wilde het alleen maar omdat alle jongens in mijn klas erop zitten.' Misschien had ik anders besloten als ik het gevoel had gehad dat hij wel een echte voetballer was?

Wat is gidswerk eigenlijk?

2006-04-02T19:41:00.010+02:00

Gidswerk betekent dat ik je help je weg te vinden in de geestelijke werkelijkheid die van invloed is op je aardse leven. Uitgangspunt daarbij zijn de vragen die jij hebt. Deze leggen we voor aan de geestelijke wereld en wat er daarna gebeurt is altijd een verrassing – ook voor mij.

Soms verschijnen er geestelijke wezens die mij vertellen en laten zien wat er in je leven aan de hand is, andere keren komt de benodigde informatie rechtstreeks bij mij binnen vanuit het collectieve geheugen (de akasha-kroniek, zeg maar de grote bibliotheek in de geestelijke wereld waarin de hele wereldgeschiedenis is opgeslagen). De wezens die verschijnen kunnen van allerlei pluimage zijn. Soms zijn het overledenen die je in dit leven gekend hebt, soms zijn het leden van je ‘geestelijke familie’, er kunnen zich engelwezens aandienen en andere keren verloopt de communicatie via mijn eigen gidsen en begeleiders.

Ook hoe we tijdens de sessie aan het werk gaan is elke keer verschillend. Elk mens is tenslotte uniek. Standaard benaderingen en oplossingen heb ik nog nooit meegemaakt. Om je toch een indruk te geven van wat er zoal kan gebeuren, hieronder wat voorbeelden.

Er kunnen knelpunten liggen in het onbewuste verleden. Dit verleden kan zowel je vroege jeugd als een vorig leven betreffen. Je helpers, begeleiders en dierbaren in de geestelijke wereld vertellen mij op welke manier deze informatie het beste voor jou ervaarbaar gemaakt kan worden. Bij de één gebeurt dat d.m.v. een regressie, bij de ander simpelweg door het verstrekken van informatie.
Het komt voor dat er onaffe kwesties zijn met overledenen. Vaak heb je zelf niet in de gaten dat daar de schoen wringt, maar in zo'n geval vindt een uitwisseling plaats met de overledene en kunnen bepaalde zaken uitgewerkt worden, zodat beide partijen weer verder kunnen (want dat geldt evenzeer voor de overledene: aan de andere kant leef en ontwikkel je je ook!).
Je huidige relaties (werk of intiem) kunnen je in de weg lijken te staan om de stappen te nemen die nodig zijn om je gelukkig* te voelen en te doen wat bij je past. Vaak liggen daar oude patronen aan ten grondslag die je in de huidige relatie hebt ingepast. We gaan dan door die onderliggende, verborgen patronen heen zodat je ze kunt gaan waarnemen, voelen en herkennen en vervolgens, als je dat wilt, de beslissingen kunt nemen die nodig zijn om dat te veranderen.
In deze tijd zijn veel mensen op zoek naar hun kwaliteiten: wat heb ik de wereld te bieden? Soms heb je zelf niet in de gaten dat je gaven hebt en dat het je bedoeling is daarmee aan het werk te gaan. Informatie, oefening en healing kunnen je helpen hiermee aan de slag te gaan in het dagelijkse leven.
Sommige mensen hebben last van plaaggeesten. Deze kunnen onverklaarbare klachten veroorzaken, klachten waarbij tot nu toe geen enkele remedie uitkomst heeft geboden. Als dat het geval is gaan we aan de slag om jullie van elkaar los te krijgen, zodat jullie beiden verder kunnen.

Omdat in de geestelijke wereld precies geweten wordt wat er aan de hand is en precies de juiste toon en snaar wordt geraakt, komen de meeste mensen maar één keer bij mij in de praktijk. Dan is het betreffende vraagstuk opgelost en kunnen ze weer verder. Anderen worden juist aangestoken door de wereld die voor hen open is gegaan en willen die graag verder verkennen en in hun leven gaan gebruiken. In dat geval kunnen we verder met spirituele coaching: gesprekken die we met meer dan 2 personen voeren, want de geestelijke wereld spreekt via mij ook mee.    

*je 'gelukkig' voelen is voor mij niet hetzelfde als je prettig voelen. Je gelukkig voelen is volgens mij dat je je op je plaats voelt in je leven, dat het leven dat je leidt jouw leven is,voortkomend uit jouw keuzes, met alle lief en leed dat daarbij hoort.

Laatst bijgewerkt: dec.2011

Opvoeding 3: is het jouw huiswerk of dat van hen?

2006-03-31T09:02:00.000+02:00

Op een dag komen ze thuis met huiswerk. Dat begint zo heel langzaamaan in groep 5. Een beetje topo, een rijtje dicteewoorden... en in de loop van de schooljaren wordt dat steeds meer. Dat huiswerk van je kind, hoe ga jij daarmee om?

Toen Camiel steeds meer huiswerk kreeg, merkte ik dat ik me er verantwoordelijker voor voelde dan hij. En ik zag het al helemaal voor me: straks heb ik er drie met huiswerk, en dan verzuip Ìk erin. Alleen al bij het idee liep m'n hoofd om. Daar moest ik snel verandering in brengen, maar hoe?

Ik was me ervan bewust dat ik, door me verantwoordelijk te voelen voor zijn huiswerk, hem de kans ontnam om er zelf verantwoordelijkheid voor te zijn. Want zolang ik het was, kon hij erop vertrouwen dat ik er wel aan dacht, dus hoefde hij dat niet te doen. Dat begreep ik, maar ik durfde het niet los te laten omdat ik bang was dat het dan verkeerd zou gaan. En ik vond het ook niet eerlijk om me er ineens niet meer mee te bemoeien en hem, zonder dat 'ie het zelf wist, in het diepe te laten plonzen. Tijd voor familie-overleg dus.

Tijdens het avondeten heb ik ze voorgelegd waar ik mee zat. Dat ik me verantwoordelijk voelde voor hun huiswerk, maar dat ik dat niet wilde en ook niet juist vond, want het is hun huiswerk en dus hun verantwoordelijkheid. Over dat uitgangspunt waren we het met elkaar eens. Toen heb ik gezegd dat ik niet wist hoe ik dat kon veranderen en gevraagd of zij me wilde helpen en misschien ideeen hadden over hoe we het dan anders zouden kunnen gaan doen.

Daar kwamen zeer constructieve voorstellen uit, zoals manieren waarop ze er zelf voor konden zorgen dat ze het niet vergaten (het op de w.c.-kalender schrijven bijvoorbeeld, want in hun agenda kijken ze niet, blijkt in de praktijk). Ook spraken we af, op voorstel van Camiel, dat ik hen er 1 keer aan herinner, op een moment dat ze het huiswerk direct kunnen gaan doen. "Doe ik het dan niet en vergeet ik het daarna, dan heb ik een probleem."

En zo hebben we het sindsdien gedaan. Ik heb mezelf in het begin regelmatig moeten tegenhouden: 'nee, niet mee bemoeien, laat hem er zelf voor zorgen' en soms voelde dat als mezelf geweld aandoen. Want je wilt gewoon ontzettend graag dat je kind het goed doet op school. Dat was een zure appel waar ik 'even' doorheen moest. Maar inmiddels kan ik echt voelen dat het hun huiswerk, hun opleiding, hun toekomst is en heb ik het losgelaten. Ik beperk me alleen nog tot hulp bieden als ze daarom vragen en ze leren hoe je kunt leren.

Ach, en af en toe probeert een van de kinderen het nog eens: "Mam, mag ik met m'n vrienden naar het plein?" En dan zeg ik dat ik daar geen antwoord op kan geven omdat ik niet kan beoordelen of 'ie z'n huiswerk dan afkrijgt, dus dat 'ie dat zelf moet beslissen. In negen van de tien gevallen besluiten ze dan om niet te gaan.

Opvoeding 2: kijk uit wat je zegt: je kind gelooft het

2006-03-24T10:06:00.000+01:00

We kennen ze allemaal: die situaties waarin je met je handen in je haar staat en lelijke dingen tegen je kind zegt. Zo'n uitroep komt voort uit je eigen onmacht, maar ondertussen heb je wel iets over je kind gezegd: Jij denkt alleen aan jezelf! of: Bah, wat ben jij onaardig, of zelfs: Lelijkerd! Vul zelf maar in; wat zeg jij tegen je kind?

Waar je op zo'n moment, midden in al je frustratie, niet bij stil staat, is dat een kind dit allemaal gelooft en voor waar aanneemt. Je ouders zijn je goden: je bent van hen afhankelijk, zij zijn degenen die 'het allemaal weten' en die jou leren hoe je het moet doen en hoe alles in zijn werk gaat. Een kind heeft van nature een rotsvast vertrouwen in z'n ouders. Hij kan ook niet anders, want zonder ouders is hij nergens.

Deze opmerkingen vestigen in de loop van de tijd een diep geworteld zelfbeeld bij je kind en het lastige ervan is: het is onbewust. Een kind hoort zijn 'goden' zeggen dat hij een egoist is, dus is het waar. En het kan heel lang duren voor je later van zo'n zelfbeeld af komt, als je het je al bewust wordt.

Ik heb mezelf aangeleerd om tegen mijn kinderen niet te spreken in de 'jij bent'-vorm maar in de 'ik ervaar'-vorm. "Ik vind dit vervelend en ik zou het fijner vinden als..." is heel wat anders dan "jij bent vervelend". En "He, ik ben er ook nog, voor mij moet het ook leuk zijn" is heel wat anders dan "egoist!".

De moeilijkheid zit 'm in het feit dat we op zo'n moment waarschijnlijk alleen maar onze eigen ouders nadoen. We weten zelf niet beter en zeggen alleen maar na wat ons toegevoegd is toen we klein waren. En dat zijn we ons vaak niet bewust.

Hoe zit het daarmee? Wat is er tegen jou gezegd toen je klein was? En ben je het daar eigenlijk mee eens? Klopt dat met wie jij werkelijk bent of wilt zijn? Loop je de hele tijd van alles voor je kind te doen, zelfs te sloven, omdat je bang bent dat je anders een egoist bent? Dan deed je moeder dat waarschijnlijk ook en noemde jou een egoist als je daar geen oog voor had en jij 'alleen aan jezelf dacht'. En dat geef je nu door aan je eigen kind, die dat dan later ook weer gaat doen.

Het is wel de moeite waard om eens te kijken naar wat jou toegevoegd is en te beslissen wat daarvan wel en wat daarvan niet bij jou past. Dan kun je namelijk kiezen hoe je wilt zijn en hoef je niet bang te zijn een egoist genoemd te worden als je eens voor jezelf kiest en zegt: "nee, hier heb ik nu geen zin in, ga maar iets doen wat je zonder mij kunt doen." Dan hoef je je kind ook geen egoist meer te noemen omdat jij geen nee kunt zeggen. Daarmee bespaar je je kind een hoop ellende, want alle 'oude rommel' die je in jezelf opruimt, bespaar je je kinderen.

Opvoeding 1: het 'fout' durven laten gaan

2006-03-17T11:45:00.000+01:00

In de tijd dat je kinderen krijgt zijn er altijd wel mensen die je ontmoet en waarmee je contact hebt puur en alleen doordat je tegelijkertijd kinderen krijgt. Zo kende ik in die tijd de echtgenote van een collega die op ongeveer dezelfde tijd haar eerste kind kreeg als ik. Allebei kregen we een jongen.

In de periode dat de jongens gingen lopen, was ik een keer bij haar op de koffie. Hun eerste wankele stappen hadden ze al achter de rug; inmiddels konden ze een wandeling van zo'n 10 stappen maken. Doelbewust ergens naartoe.

Wij zaten gezellig koffie te drinken, de jongens waren lekker aan het spelen en rondhobbelen, afwisselend lopend en kruipend. Hoewel, gezellig, mijn vriendin zat geen seconde rustig op haar stoel, druk als ze het had met continu de weg vrijmaken voor haar zoon en voorkomen dat er iets mis zou gaan.

Op een bepaald moment wil Camiel, mijn zoon, van de stoel waar ik zat naar de andere kant van de kamer lopen om daar iets van de bank te pakken. Halverwege staat echter een tafel op hoofdhoogte. Je snapt het al: je voorziet dat hij daar tegenaan gaat lopen. Wat doe je op zo'n moment?

Ik dacht daar verder niet bewust over na, ik bleef in mijn stoel zitten en Camiel liep met zijn hoofd tegen de tafel. Ik werd me mijn keuze om niet in te grijpen pas bewust op het moment dat mijn vriendin verschrikt uitriep dat dit toch echt niet kon. Ze vond me hard en ze vond het gemeen.

In eerste instantie ga je aan jezelf twijfelen en ik heb er lang over nagedacht. Ik observeerde mezelf en merkte dat ik dit consequent zo deed. Was ik gemeen?

Een mens leert door vallen en opstaan en vooral: door eigen ervaringen. Ik kan mijn kinderen behoeden zich pijn te doen – en soms doe je dat ook als het gevaarlijke situaties met zich meebrengt die een kind niet kan overzien – maar het is ook een kunst om je kinderen te laten leren. Dat betekent dat je soms iets mis laat gaan, waardoor ze uit eigen ervaring ondervinden dat ze daarop moeten letten of het de volgende keer beter anders kunnen doen. Als je het consequent probeert te voorkomen, leert je kind niets en blijf jij rennen.

Het is niet alleen een kunst om dingen mis te durven laten gaan, het is ook liefdevol om je kind de ruimte te geven om iets te leren. En zolang je er als volwassene bij bent, de risico's inschat en je kind troost als het 'mis' is gegaan, geef je je kind iets mee voor het leven: ik mag fouten maken om te leren en als het mis gaat ben ik veilig.

Mijn vriendin heeft waarschijnlijk nog jaren achter haar kind aangerend. Mij heeft ze een geschenk gegeven: door haar opmerking ben ik me van deze verantwoordelijkheid - mijn kinderen fouten te durven laten maken - bewust geworden en heb ik het nog veelvuldig gedaan. Mijn kinderen zijn inmiddels bijzonder zelfstandig.

Het mooie van gidswerk

2006-03-17T09:38:00.002+01:00

Wat ik het mooie vind van gidswerk is dat het altijd precies op maat is. En dat past zo bij deze tijd: eenheidsoplossingen (regels) werken niet meer. Als Jantje hier komt met probleem A, komt de geestelijke wereld met een oplossing die totaal anders is dan wanneer Pietje hier komt met hetzelfde probleem. Je kunt het dus ook niet op een school leren of in een boek schrijven.
Ik ben elke keer weer verrast door de oplossingen waarmee de begeleiders aan gene zijde komen en vooral de creativiteit ervan. "Hoe verzinnen ze het" denk ik vaak. En elke keer is het weer een schot in de roos, precies wat iemand nodig heeft.
Ik ben ook wel blij dat het allemaal niet van mij afhangt, want ik zou waarschijnlijk niet veel verder komen dan "ah, probleem A? Hup, oplossing B." Het enige waar ik voor moet zorgen is dat mijn kanalen openstaan, dus dat ik goed kan horen en zien. Dat betekent dat ik zelf ook constant in beweging ben. Maar ook dat regelt zichzelf. Als ik soms eens 'ergens doorheen moet' heb ik zomaar geen afspraken met cliënten staan en als ik er doorheen ben beginnen ze weer te bellen. Ik zeg altijd: ik heb een goeie secretaresse daarboven. Daar kan ik dan maar beter goed naar luisteren en niet mijn eigen zinnetje doen.
Zo had ik een keer helemaal geen een afspraak staan in een week. Denk ik gelijk dat er iets met mij aan de hand is. Maar wat bleek: in die week gingen ze bij de buren met een drilboor aan de gang. Hoefde ik mooi niemand af te bellen. Dat regelen ze allemaal goed daarboven.
Maar dat was in het begin gelijk al duidelijk. Toen me duidelijk gemaakt werd dat ik dit werk ging doen en vroeg: maar hoe komen die mensen dan bij mij terecht? Zei Juria, een van mijn begeleiders: dat is nou precies het enige waar jij je niet druk over hoeft te maken, dat regelen wij. En zo is het gegaan.
In de loop van de jaren heb ik geleerd daarop te vertrouwen. Omdat mijn praktijk heel druk is, duurt het soms langer dan je wilt voordat je een afspraak hebt. En altijd blijkt uiteindelijk de timing perfect. Hoe vaak heb ik niet gehoord dat men zegt: 'achteraf gezien was het goed dat de afspraak nu pas was, want..." Evenzo komt het regelmatig voor dat er ruimte in mijn agenda gemaakt wordt zodat iemand eerder kan komen. Dat is dan blijkbaar nodig.

Praktijk voor gidswerk

2006-03-16T14:15:00.006+01:00

Soms zijn er omstandigheden in je leven die je niet kunt begrijpen of oplossen met de gegevens die je vanuit het hier en nu tot je beschikking hebt. Omstandigheden waar je niet gelukkig mee bent en die je ervan weerhouden het leven te leven zoals je dat zou willen. Omstandigheden waardoor je de indruk hebt dat het leven zelf je tegenhoudt te doen wat jij wilt. Misschien heb je al van alles gedaan om hier inzicht in te krijgen - boeken lezen, workshops volgen, gesprekken, therapie - en heb je instrumenten aangereikt gekregen om hier verandering in aan te brengen... en toch kom je er niet doorheen, het lost niet echt op.

Wij zijn gewend naar het leven te kijken vanuit de zintuiglijk waarneembare wereld. Dit is echter maar een deel van onze werkelijkheid. Achter deze wereld gaat een heel andere wereld schuil. Een onstoffelijke wereld die, zonder dat wij het in de gaten hebben, een grote invloed heeft op wat zich op het aardse vlak uitdrukt. Zonder deze onstoffelijke wereld in ogenschouw te nemen, is het vaak moeilijk te begrijpen wat er in je aardse leven gebeurt.

Voor veel mensen komt er een moment waarop ze tot de conclusie komen dat er meer moet zijn dan het psychische, mentale en emotionele vlak waarop ze tot nu toe hebben geprobeerd de obstakels of vraagstukken in hun leven aan te pakken. Als jij daar nu bent, kun je mij raadplegen om je door deze geestelijke werkelijkheid heen te gidsen. Want jouw werkelijkheid is veel groter, beslaat een grotere geschiedenis, dan die van je huidige (fysieke) leven. Sterker nog: de omstandigheden in je leven zijn een product van deze geschiedenis. Ik heb het vermogen meegekregen om in deze geestelijke wereld te schouwen. Om waar te nemen waar de omstandigheden in je leven vandaan komen en waar het naartoe wil.

Ons grootste probleem is dat wij denken dat wij mensen zijn die worstelen met het geestelijke. Maar wij zijn geestelijke wezens die worstelen met het menselijke. Als geestelijk wezen ga je een ontwikkeling door die vele aardse levens beslaat. Als je inzicht kunt krijgen in je ontwikkelingsproces en je voornemens voor je huidige incarnatie, ontstaat er een perspectief waardoor je verder kunt met je leven. Ik help je de weg te vinden in deze onstoffelijke, geestelijke wereld.

Je kunt in principe alleen de weg vragen voor jezelf. Hierop bestaat één uitzondering: ouders mogen de weg vragen voor de (jonge) kinderen waar zij verantwoordelijkheid voor hebben gekregen. Zodat ze hen beter bij kunnen staan en kunnen steunen terwijl zij opgroeien.

Laatst bijgewerkt: dec.2011